ΙΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ

ΑΡΧΙΚΗ	θέλει αγάπη για να δεις αυτό που βρίσκεται πίσω απ’ το προσωρινά άσχημο. Και αν το άγνωστο δεν είναι οφθαλμοφανές, θέλει προσπάθεια πρώτα για να το γνωρίσεις.. …εγώ μιλάω και μιλάω..όμως ο ακροατής συγκρατεί μόνο τις λέξεις που περιμένει… Αυτό που κυβερνάει την αφήγηση δεν είναι η φωνή : είναι το αυτί. Aλλά και το πιο απροσδόκητο όνειρο είναι ένας οιωνός που κρύβει έναν πόθο ή το αντίθετό του ..ένα φόβο. Οι πόλεις, όπως και τα όνειρα,είναι καμωμένες από πόθους και φόβους Ενώ ετοίμαζαν το κώνειο, ο Σωκράτης μάθαινε μια μελωδία στον πλαγίαυλο. «Σε τι θα σου χρησιμεύσει;» τον ρώτησαν. «Μα να μάθω αυτή τη μελωδία πριν πεθάνω». Στην αγάπη, όπως και στο καλό φαΐ, η ηδονή είναι ζήτημα υψίστης λεπτότητας. Κανείς δεν δίνει σήμερα τόση αξία στη λογοτεχνία, όσο τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Κλασικό είναι ένα βιβλίο που ποτέ δεν έχει ολοκληρώσει αυτά που έχει να πει. ΙΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ 1923 έως 1985 (62)
Ο Ίταλο Καλβίνο ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς συγγραφείς του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Κούβα στις 15 Οκτώβρη 1923, ήταν μικρός όταν μετακόμισαν στην ιταλική Ριβιέρα. Το 1943 συμμετείχε στην Ιταλική αντίσταση, και έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Το 1947 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο του Τορίνο και ξεκίνησε να συνεργάζεται με αριστερές εφημερίδες και περιοδικά. Μετά τη σοβιετική εισβολή στην Ουγγαρία (1956), αποχώρησε από το κομμουνιστικό κόμμα. Το 1957 επισκέφτηκε τις ΗΠΑ προσκαλεσμένος του ιδρύματος Φορντ, εκεί γνώρισε την μέλλουσα γυναίκα του την οποία παντρεύτηκε στην Αβάνα και έζησαν αρκετά χρόνια στην Αμερική. Το 1947 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα «Το μονοπάτι με τις αραχνοφωλιές» και έκτοτε έγραψε δεκάδες μυθιστορήματα, δοκίμια και παιδικές ιστορίες, με πιο γνωστά τα: “Δύσκολοι έρωτες”, "Κάστρο των διασταυρωμένων πεπρωμένων" (1969), "Οι αόρατες πόλεις" (1972), "Πάλομαρ" (1983), "Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς" (δοκίμιο). Ο Καλβίνο έγινε επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας το 1975 και την επόμενη χρονιά κέρδισε το βραβείο για την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία. Επισκέφτηκε Σοβιετική ένωση, Ιαπωνία, Μεξικό, καθώς επίσης κι αρκετές αμερικάνικες πόλεις, δίνοντας διαλέξεις. Το 1981 κέρδισε το γαλλικό παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1985 σε νοσοκομείο στη Σιένα. ΙΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

ΑΡΧΙΚΗ

θέλει αγάπη για να δεις αυτό που βρίσκεται πίσω απ’ το προσωρινά άσχημο. Και αν το άγνωστο δεν είναι οφθαλμοφανές, θέλει προσπάθεια πρώτα για να το γνωρίσεις..
…εγώ μιλάω και μιλάω..όμως ο ακροατής συγκρατεί μόνο τις λέξεις που περιμένει… Αυτό που κυβερνάει την αφήγηση δεν είναι η φωνή : είναι το αυτί.
Aλλά και το πιο απροσδόκητο όνειρο είναι ένας οιωνός που κρύβει έναν πόθο ή το αντίθετό του ..ένα φόβο. Οι πόλεις, όπως και τα όνειρα,είναι καμωμένες από πόθους και φόβους
Ενώ ετοίμαζαν το κώνειο, ο Σωκράτης μάθαινε μια μελωδία στον πλαγίαυλο. «Σε τι θα σου χρησιμεύσει;» τον ρώτησαν. «Μα να μάθω αυτή τη μελωδία πριν πεθάνω».
Στην αγάπη, όπως και στο καλό φαΐ, η ηδονή είναι ζήτημα υψίστης λεπτότητας.
Κανείς δεν δίνει σήμερα τόση αξία στη λογοτεχνία, όσο τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Κλασικό είναι ένα βιβλίο που ποτέ δεν έχει ολοκληρώσει αυτά που έχει να πει.

ΙΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ 1923 έως 1985 (62)

Ο Ίταλο Καλβίνο ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς συγγραφείς του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Κούβα στις 15 Οκτώβρη 1923, ήταν μικρός όταν μετακόμισαν στην ιταλική Ριβιέρα. Το 1943 συμμετείχε στην Ιταλική αντίσταση, και έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Το 1947 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο του Τορίνο και ξεκίνησε να συνεργάζεται με αριστερές εφημερίδες και περιοδικά. Μετά τη σοβιετική εισβολή στην Ουγγαρία (1956), αποχώρησε από το κομμουνιστικό κόμμα. Το 1957 επισκέφτηκε τις ΗΠΑ προσκαλεσμένος του ιδρύματος Φορντ, εκεί γνώρισε την μέλλουσα γυναίκα του την οποία παντρεύτηκε στην Αβάνα και έζησαν αρκετά χρόνια στην Αμερική. Το 1947 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα «Το μονοπάτι με τις αραχνοφωλιές» και έκτοτε έγραψε δεκάδες μυθιστορήματα, δοκίμια και παιδικές ιστορίες, με πιο γνωστά τα: “Δύσκολοι έρωτες”, "Κάστρο των διασταυρωμένων πεπρωμένων" (1969), "Οι αόρατες πόλεις" (1972), "Πάλομαρ" (1983), "Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς" (δοκίμιο). Ο Καλβίνο έγινε επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας το 1975 και την επόμενη χρονιά κέρδισε το βραβείο για την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία. Επισκέφτηκε Σοβιετική ένωση, Ιαπωνία, Μεξικό, καθώς επίσης κι αρκετές αμερικάνικες πόλεις, δίνοντας διαλέξεις. Το 1981 κέρδισε το γαλλικό παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1985 σε νοσοκομείο στη Σιένα.

ΙΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ