ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ

ΑΡΧΙΚΗ	Ευτυχία σημαίνει αγάπη, τίποτε άλλο. Όποιος μπορεί να αγαπάει, είναι ευτυχής. Η ευτυχία έχει να κάνει με το πώς όχι με το τι. Είναι ταλέντο, όχι αντικείμενο. Κανένας δεν ονειρεύεται τα πράγματα που δεν τον απασχολούν. Ο νους μας είναι ικανός να πάει πέρα από τη διαχωριστική γραμμή που του έχουμε θέσει. Εκτιμώ πολύ περισσότερο αυτόν που είναι έτοιμος να δοθεί ολόκληρος στα πιο αφελή ιδανικά στον κόσμο από αυτόν που μπορεί να μιλάει ευφυώς για σκοπούς και ιδανικά αλλά είναι ανίκανος να κάνει την παραμικρή θυσία για οποιοδήποτε απ’ αυτά τα ιδανικά. Είναι εύκολο να υποτιμάει κανείς τον πόνο των άλλων. Είναι ακόμη πιο εύκολο το να υπερεκτιμάει την ευτυχία των άλλων. Το ν’ αγκαλιάσει κανείς μια γυναίκα ή το να γράψει ένα ποίημα είναι ένα και το αυτό. Αν μισείς κάτι σε κάποιον, μισείς κάτι που είναι μέρος του εαυτού σου. Ότι δεν έχει να κάνει με τον εαυτό μας, δεν μας ενοχλεί. Οι λέξεις δεν εκφράζουν τις σκέψεις πολύ καλά. Τα πάντα φαίνονται λίγο διαφορετικά μετά που εκφράζονται, λίγο διαστρεβλωμένα, λίγο ανόητα. Δεν είναι σκοπός μας να γίνουμε ο ένας σαν τον άλλο. Είναι να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, να μάθουμε να βλέπουμε τον άλλο και να τον τιμάμε γι’ αυτό που είναι. Ανέκαθεν πίστευα, και εξακολουθώ να πιστεύω, πως ό, τι καλό ή κακό έρθει το δρόμο μας, μπορούμε πάντα να του δώσουμε νόημα κι αξία. Για να μελετήσουμε την ιστορία χρειάζεται να υποβληθούμε στο χάος και παρ 'όλα αυτά να διατηρήσουμε την πίστη μας στην τάξη και το νόημα. ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ 1877 έως 1962 (85)
Ο Έρμαν Έσσε ήταν Γερμανός συγγραφέας, ποιητής και φιλόσοφος. Γεννήθηκε στις 2 Ιουλιου του 1877 στο Καλβ της Βυρτεμβέργης στη Γερμανία. Καταγόταν από θρησκόληπτη οικογένεια και στα νεανικά του χρόνια υπέστη μεγάλη καταπίεση. Ο πατέρας του, Γιόχαν, ήταν ιεραπόστολος, γεννημένος στην Εσθονία που τότε ανήκε στην Ρωσία. Η μητέρα του λεγόταν Μαρί και ήταν σουηδοελβετικής καταγωγής, γεννημένη στην Ιταλία. Οι γονείς του είχαν γνωριστεί σε μια προτεσταντική ιεραποστολή στην Ινδία όπου και οι δυο υπηρετούσαν. Το 1873 μετακόμισαν κι εγκαταστάθηκαν στο Calw της Γερμανίας όπου εργάστηκαν στον ιεραποστολικό εκδοτικό οίκο του πατέρα της Μαρί. Ο μικρός Έρμαν στάλθηκε αρχικά στο Λατινικό Σχολείο και εν συνεχεία, το 1891, στο Ευαγγελικό Θεολογικό Εκπαιδευτήριο, από όπου δραπέτευσε τον Μάρτιο του 1892. Τον βρήκαν και τον ανάγκασαν να συνεχίσει το σχολείο, τον Μάιο έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Ακολούθησαν συνεχείς συγκρούσεις με τους θρησκόληπτους γονείς του οι οποίοι δεν δίστασαν να τον κλείσουν σε ένα θεοκρατικό αναμορφωτήριο και εν συνεχεία σε μια ψυχιατρική κλινική για να τον ξαναφέρουν στον δρόμο του Θεού. Έκανε πολλές προσπάθειες να ξεφύγει από την θρησκοληψία και την ρουτίνα του σπιτιού, δούλεψε σε βιβλιοπωλείο και σαν εργάτης, τελικά βρήκε διέξοδο στην λογοτεχνία, έγινε μέλος σε μία λογοτεχνική λέσχη όπου μπορούσε να δανείζεται και να διαβάζει έργα της παγκόσμιας κλασικής λογοτεχνίας και συγχρόνως ξεκίνησε να γράφει. Σε ηλικία 19 ετών δημοσιεύτηκε ένα ποίημα του σε περιοδικό της Βιέννης και τρία χρόνια αργότερα (το 1899) εξέδωσε την πρώτη συλλογή διηγημάτων του. Το 1904 παντρεύτηκε την Μαρία Μπερνούλι (της γνωστής οικογένειας μαθηματικών), εγκαταστάθηκαν κοντά στην λίμνη Κωστάντζα. Γύρω στο 1905 έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για τον γερμανικό Ρομαντισμό, τον Βουδισμό και την Θεοσοφία. Το 1911, είχε 3 γιούς και βρισκόταν σε διάσταση με την σύζυγο του όταν αποφάσισε να ταξιδέψει στην Σρι Λάνκα και την Ινδονησία για να διευρύνει τους ορίζοντές του. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1919) υπηρέτησε στον γερμανικό στρατό ως βοηθητικός. Το 1916 πέθανε ο πατέρας του, αρρώστησε σοβαρά ο γιός του και εκδήλωσε σχιζοφρένεια η σύζυγος του, για να ξεπεράσει την πίεση αυτή της περιόδου στράφηκε στην ψυχανάλυση. Το 1922 εκδόθηκε το αλληγορικό αριστούργημα του «Σιντάρτα», γύρω από τα νεανικά χρόνια του Γκαουτάμα Βούδα.Το 1923 απέκτησε την Ελβετική υπηκοότητα, το 1924 έκανε έναν αποτυχημένο γάμο για μερικούς μόνο μήνες με την τραγουδίστρια Ρουθ Βέγκνερ. Το 1927 εκδόθηκε μια βιογραφία του από τον φίλο του Ούγκο Μπαλ ενώ αίσθηση προκάλεσε το μυθιστόρημα «Ο λύκος της στέπας», όπου ο άνθρωπος εμφανίζεται με δύο φύσεις, μια ανθρώπινη και μια λυκίσια, οι οποίες όχι μόνο δεν συμπορεύονται αλλά βρίσκονται και σε θανάσιμη έχθρα. Το 1931 μετακόμισε στην Μοντανιόλα της Ελβετίας, όπου πραγματοποίησε τον τρίτο του γάμο με την εβραία ιστορικό τέχνης Νινόν, την οποία γνώριζε ήδη 14 χρόνια. Κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϋμάρης (1919 – 1933) έμεινε μακριά από κάθε είδους πολιτική ενώ με την άνοδο του Ναζισμού κατηγορήθηκε και από τους Εβραίους ότι δεν είχε εναντιωθεί ως όφειλε στο ναζισμό, (παρά το γεγονός ότι από την Ελβετία όπου ζούσε είχε βοηθήσει αρκετούς να διαφύγουν από την Γερμανία), και οι εθνικιστές τον θεωρούσαν φίλο των Εβραίων ώστε οι γερμανικές εφημερίδες να σταματήσουν να δημοσιεύουν κείμενα του. Το 1941 οι Ναζί τον έθεσαν σε δυσμένεια και το 1943 απαγόρευσαν την κυκλοφορία των βιβλίων του, έτσι διακόπηκε κι η κυκλοφορία του αριστουργήματός του «Το παιχνίδι με τις χάνδρες». Το 1946 τιμήθηκε με το βραβείο Γκαίτε και ακολούθησαν το 1947 το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας καθώς και ένας τιμητικός μεταπτυχιακός τίτλος από το Πανεπιστήμιο της Βέρνης. Τα επόμενα χρόνια έγραψε πολλά ποιήματα και άρθρα σε ελβετικές εφημερίδες, στις 9 Αυγούστου 1962 πέθανε κατά την διάρκεια του ύπνου του από εγκεφαλική αιμορραγία. Έρμαν Έσσε, Aποσπάσματα

ΑΡΧΙΚΗ

Ευτυχία σημαίνει αγάπη, τίποτε άλλο. Όποιος μπορεί να αγαπάει, είναι ευτυχής.
Η ευτυχία έχει να κάνει με το πώς όχι με το τι. Είναι ταλέντο, όχι αντικείμενο.

Κανένας δεν ονειρεύεται τα πράγματα που δεν τον απασχολούν.

Ο νους μας είναι ικανός να πάει πέρα από τη διαχωριστική γραμμή που του έχουμε θέσει.

Εκτιμώ πολύ περισσότερο αυτόν που είναι έτοιμος να δοθεί ολόκληρος στα πιο αφελή ιδανικά στον κόσμο από αυτόν που μπορεί να μιλάει ευφυώς για σκοπούς και ιδανικά αλλά είναι ανίκανος να κάνει την παραμικρή θυσία για οποιοδήποτε απ’ αυτά τα ιδανικά.

Είναι εύκολο να υποτιμάει κανείς τον πόνο των άλλων. Είναι ακόμη πιο εύκολο το να υπερεκτιμάει την ευτυχία των άλλων.

Το ν’ αγκαλιάσει κανείς μια γυναίκα ή το να γράψει ένα ποίημα είναι ένα και το αυτό.

Αν μισείς κάτι σε κάποιον, μισείς κάτι που είναι μέρος του εαυτού σου. Ότι δεν έχει να κάνει με τον εαυτό μας, δεν μας ενοχλεί.
Οι λέξεις δεν εκφράζουν τις σκέψεις πολύ καλά. Τα πάντα φαίνονται λίγο διαφορετικά μετά που εκφράζονται, λίγο διαστρεβλωμένα, λίγο ανόητα.
Δεν είναι σκοπός μας να γίνουμε ο ένας σαν τον άλλο. Είναι να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, να μάθουμε να βλέπουμε τον άλλο και να τον τιμάμε γι’ αυτό που είναι.
Ανέκαθεν πίστευα, και εξακολουθώ να πιστεύω, πως ό, τι καλό ή κακό έρθει το δρόμο μας, μπορούμε πάντα να του δώσουμε νόημα κι αξία.
Για να μελετήσουμε την ιστορία χρειάζεται να υποβληθούμε στο χάος και παρ 'όλα αυτά να διατηρήσουμε την πίστη μας στην τάξη και το νόημα.

ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ 1877 έως 1962 (85)

Ο Έρμαν Έσσε ήταν Γερμανός συγγραφέας, ποιητής και φιλόσοφος. Γεννήθηκε στις 2 Ιουλιου του 1877 στο Καλβ της Βυρτεμβέργης στη Γερμανία. Καταγόταν από θρησκόληπτη οικογένεια και στα νεανικά του χρόνια υπέστη μεγάλη καταπίεση. Ο πατέρας του, Γιόχαν, ήταν ιεραπόστολος, γεννημένος στην Εσθονία που τότε ανήκε στην Ρωσία. Η μητέρα του λεγόταν Μαρί και ήταν σουηδοελβετικής καταγωγής, γεννημένη στην Ιταλία. Οι γονείς του είχαν γνωριστεί σε μια προτεσταντική ιεραποστολή στην Ινδία όπου και οι δυο υπηρετούσαν. Το 1873 μετακόμισαν κι εγκαταστάθηκαν στο Calw της Γερμανίας όπου εργάστηκαν στον ιεραποστολικό εκδοτικό οίκο του πατέρα της Μαρί. Ο μικρός Έρμαν στάλθηκε αρχικά στο Λατινικό Σχολείο και εν συνεχεία, το 1891, στο Ευαγγελικό Θεολογικό Εκπαιδευτήριο, από όπου δραπέτευσε τον Μάρτιο του 1892. Τον βρήκαν και τον ανάγκασαν να συνεχίσει το σχολείο, τον Μάιο έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Ακολούθησαν συνεχείς συγκρούσεις με τους θρησκόληπτους γονείς του οι οποίοι δεν δίστασαν να τον κλείσουν σε ένα θεοκρατικό αναμορφωτήριο και εν συνεχεία σε μια ψυχιατρική κλινική για να τον ξαναφέρουν στον δρόμο του Θεού. Έκανε πολλές προσπάθειες να ξεφύγει από την θρησκοληψία και την ρουτίνα του σπιτιού, δούλεψε σε βιβλιοπωλείο και σαν εργάτης, τελικά βρήκε διέξοδο στην λογοτεχνία, έγινε μέλος σε μία λογοτεχνική λέσχη όπου μπορούσε να δανείζεται και να διαβάζει έργα της παγκόσμιας κλασικής λογοτεχνίας και συγχρόνως ξεκίνησε να γράφει. Σε ηλικία 19 ετών δημοσιεύτηκε ένα ποίημα του σε περιοδικό της Βιέννης και τρία χρόνια αργότερα (το 1899) εξέδωσε την πρώτη συλλογή διηγημάτων του. Το 1904 παντρεύτηκε την Μαρία Μπερνούλι (της γνωστής οικογένειας μαθηματικών), εγκαταστάθηκαν κοντά στην λίμνη Κωστάντζα.

Γύρω στο 1905 έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για τον γερμανικό Ρομαντισμό, τον Βουδισμό και την Θεοσοφία. Το 1911, είχε 3 γιούς και βρισκόταν σε διάσταση με την σύζυγο του όταν αποφάσισε να ταξιδέψει στην Σρι Λάνκα και την Ινδονησία για να διευρύνει τους ορίζοντές του. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1919) υπηρέτησε στον γερμανικό στρατό ως βοηθητικός. Το 1916 πέθανε ο πατέρας του, αρρώστησε σοβαρά ο γιός του και εκδήλωσε σχιζοφρένεια η σύζυγος του, για να ξεπεράσει την πίεση αυτή της περιόδου στράφηκε στην ψυχανάλυση. Το 1922 εκδόθηκε το αλληγορικό αριστούργημα του «Σιντάρτα», γύρω από τα νεανικά χρόνια του Γκαουτάμα Βούδα.Το 1923 απέκτησε την Ελβετική υπηκοότητα, το 1924 έκανε έναν αποτυχημένο γάμο για μερικούς μόνο μήνες με την τραγουδίστρια Ρουθ Βέγκνερ. Το 1927 εκδόθηκε μια βιογραφία του από τον φίλο του Ούγκο Μπαλ ενώ αίσθηση προκάλεσε το μυθιστόρημα «Ο λύκος της στέπας», όπου ο άνθρωπος εμφανίζεται με δύο φύσεις, μια ανθρώπινη και μια λυκίσια, οι οποίες όχι μόνο δεν συμπορεύονται αλλά βρίσκονται και σε θανάσιμη έχθρα. Το 1931 μετακόμισε στην Μοντανιόλα της Ελβετίας, όπου πραγματοποίησε τον τρίτο του γάμο με την εβραία ιστορικό τέχνης Νινόν, την οποία γνώριζε ήδη 14 χρόνια. Κατά την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϋμάρης (1919 – 1933) έμεινε μακριά από κάθε είδους πολιτική ενώ με την άνοδο του Ναζισμού κατηγορήθηκε και από τους Εβραίους ότι δεν είχε εναντιωθεί ως όφειλε στο ναζισμό, (παρά το γεγονός ότι από την Ελβετία όπου ζούσε είχε βοηθήσει αρκετούς να διαφύγουν από την Γερμανία), και οι εθνικιστές τον θεωρούσαν φίλο των Εβραίων ώστε οι γερμανικές εφημερίδες να σταματήσουν να δημοσιεύουν κείμενα του. Το 1941 οι Ναζί τον έθεσαν σε δυσμένεια και το 1943 απαγόρευσαν την κυκλοφορία των βιβλίων του, έτσι διακόπηκε κι η κυκλοφορία του αριστουργήματός του «Το παιχνίδι με τις χάνδρες». Το 1946 τιμήθηκε με το βραβείο Γκαίτε και ακολούθησαν το 1947 το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας καθώς και ένας τιμητικός μεταπτυχιακός τίτλος από το Πανεπιστήμιο της Βέρνης. Τα επόμενα χρόνια έγραψε πολλά ποιήματα και άρθρα σε ελβετικές εφημερίδες, στις 9 Αυγούστου 1962 πέθανε κατά την διάρκεια του ύπνου του από εγκεφαλική αιμορραγία.

Έρμαν Έσσε, Aποσπάσματα