Ουμπέρτο Έκο

ΑΡΧΙΚΗ	Να φοβάσαι τους προφήτες κι αυτούς που είναι έτοιμοι να πεθάνουν για την αλήθεια, επειδή κατά κανόνα κάνουν και άλλους να πεθάνουν μαζί τους, μερικές φορές πριν από αυτούς και καμιά φορά αντί για αυτούς. Ο πολιτισμός δεν ακυρώνει τη βαρβαρότητα, αλλά, πολλές φορές, την επικυρώνει. Όσο πιο πολιτισμένος είναι ένας λαός, τόσο πιο βάρβαρος και καταστροφικός μπορεί να γίνει. Η μαζική κουλτούρα είναι αντι-κουλτούρα. Οι κρίσεις πουλάνε καλά. Όταν οι άνθρωποι σταματούν να πιστεύουν στο Θεό, δεν είναι ότι δεν πιστεύουν πια τίποτα. Πιστεύουν στα πάντα. Η τέχνη του διαβάσματος έγκειται στο να ξέρεις ποιες σελίδες να προσπεράσεις. Μου φτάνει που ξέρω να διαβάζω, γιατί έτσι μαθαίνω αυτά που δεν ξέρω, ενώ όταν γράφεις, γράφεις μόνο αυτά που ξέρεις ήδη. Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση. Κάθε φορά που ένας ποιητής, ένας ιεροκήρυκας, ένας αρχηγός, ένας μάγος ξεστομίζει ασυναρτησίες, η ανθρωπότητα ξοδεύει αιώνες αποκρυπτογραφώντας το μήνυμα. Τίποτε δεν δίνει σ’ έναν φοβισμένο άνθρωπο περισσότερο κουράγιο από το φόβο ενός άλλου. Η απουσία είναι για την αγάπη ό,τι ο άνεμος για τη φωτιά: σβήνει τη μικρή φλόγα αλλά δυναμώνει τη μεγάλη. Το να έχουμε έναν εχθρό είναι σημαντικό για να ορίσουμε την ταυτότητά μας. Γι' αυτό όταν ο εχθρός δεν υπάρχει, χρειάζεται να τον κατασκευάσουμε Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Η μετάφραση είναι η τέχνη της αποτυχίας. Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης έδωσαν το δικαίωμα σε λεγεώνες ηλιθίων να μιλάνε, σε αυτούς που άλλοτε δεν μίλαγαν παρά μόνο σε μπαρ, αφού είχαν πιει κανένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα Τι όμορφο που είναι ένα βιβλίο, που επινοήθηκε για να πιάνεται στο χέρι, ακόμη και στο κρεβάτι, ακόμη και μέσα σε μία βάρκα, ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχουν ηλεκτρικές πρίζες, ακόμη κι αν έχει αποφορτιστεί κάθε μπαταρία και αντέχει τα σημάδια και τα τσαλακώματα, μπορεί να αφεθεί να πέσει καταγής ή να παρατηθεί ανοιγμένο στο στήθος ή στα γόνατα όταν μας παίρνει ο ύπνος, μπαίνει στην τσέπη, φθείρεται, καταγράφει την ένταση, την επιμονή ή τον ρυθμό των αναγνώσεών μας, μας υπενθυμίζει (αν φαίνεται πολύ καινούργιο ή άκοπο) ότι δεν το διαβάσαμε ακόμη…» Ουμπέρτο Έκο 1932 έως 2016 (84)
Ο Ουμπέρτο Έκο (Umberto Eco), ήταν Ιταλός φιλόσοφος, λογοτέχνης, κριτικός και σημειωτιστής. Γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε στις 5 Ιανουαρίου του 1932 και η παιδική του ηλικία στιγματίστηκε από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Στα 12 του ανέβηκε σε ένα ορεινό χωριό με την μητέρα του για ασφάλεια ωστόσο στους γύρω λόφους έγιναν πολλές μάχες με τον Ουμπέρτο αυτόπτη μάρτυρα, «σαν να έβλεπα γουέστερν» είπε αργότερα. Μεγαλώνοντας ο πατέρας του τον ήθελε να γίνει δικηγόρος και ξεκίνησε σπουδές νομικής όμως σύντομα εγκατέλειψε για να σπουδάσει μεσαιωνική φιλοσοφία και Λογοτεχνία. Το 1954 πήρε το διδακτορικό του με μια διατριβή πάνω στον Θωμά τον Ακινάτη. Προσλήφθηκε από την κρατική τηλεόραση της Ιταλίας (RAI) όπου εργάστηκε μέχρι το 1959, ως διευθυντής του πολιτιστικού προγράμματος. Μετά έγινε επιμελητής σε μεγάλο εκδοτικό οίκο και ασχολήθηκε με το γράψιμο και τις διαλέξεις. Έχοντας μελετήσει τις κοινωνίες από τον Μεσαίωνα και μετά, έγραψε δεκάδες δοκίμια πάνω στη γλώσσα και τη φιλοσοφία και ειδικότερα πάνω στην σημειολογία και τις επιπτώσεις της στην κοινωνία. Το 1966 εξελέγη καθηγητής της σημειωτικής στο Μιλάνο έχοντας αναπτύξει την δική του θεωρία πάνω στον κλάδο της σημειωτικής. Το 1974 οργάνωσε τον Διεθνή Σύνδεσμο Σημειολογικών Μελετών. Είχε πει κάποτε πως έβλεπε το μυθιστόρημα ως παιδιάστικο δημιούργημα, μετά το 1970 ξεκίνησε να γράφει μυθιστορήματα, με τεράστια επιτυχία όπως αποδείχθηκε. «Το όνομα του ρόδου» που κυκλοφόρησε το 1980 πούλησε 9.000.000 αντίτυπα σε όλο τον κόσμο κάνοντας τον διάσημο σε όλη τη γη. Το μυθιστόρημα εξελίσσεται γύρω από την αναζήτηση ενός σπάνιου χειρόγραφου του Αριστοτέλη σε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων του 14ου αιώνα και έχει αστυνομική πλοκή, με φόνους, ανάρμοστες σχέσεις, δολοπλοκίες και ίντριγκες. Μεγάλη επιτυχία σημείωσε και το επόμενο μυθιστόρημά του, «Το εκκρεμές του Φουκώ» ένα βιβλίο μυστηριακό με μυστικές αδελφότητες, υπόγειες κοινωνίες, πλεκτάνες και συνωμοσίες. Άλλα μυθιστορήματά του: «Το νησί της προηγούμενης μέρας» (1994), « Μπαουντολίνο» (2001), «Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα» (2006), «Το κοιμητήριο της Πράγας» ( 2010). Ο Έκο γνώριζε 5 γλώσσες, μεταξύ των οποίων και αρχαία ελληνικά, ήταν παντρεμένος και είχε 2 παιδιά. Ζούσε στο Μιλάνο, έχοντας στο σπίτι του μια βιβλιοθήκη 30.000 τόμων. Πέθανε από καρκίνο, στις 19 Φεβρουαρίου του 2016. (Σημειολογία ή σημειωτική είναι η επιστήμη που μελετάει τα σημεία από τα οποία απαρτίζεται η κοινωνική ζωή. Από τα πιο απλά –πχ πινακίδες τροχαίας- μέχρι τα πιο σύνθετα, όπως οι πολιτισμικοί κώδικες. Κεντρική θέση στη σημειολογική μελέτη κρατά η γλώσσα, καθώς είναι το πληρέστερο σημειωτικό σύστημα.) Εκκρεμές του Φουκώ, απόσπασμα

ΑΡΧΙΚΗ

Να φοβάσαι τους προφήτες κι αυτούς που είναι έτοιμοι να πεθάνουν για την αλήθεια, επειδή κατά κανόνα κάνουν και άλλους να πεθάνουν μαζί τους, μερικές φορές πριν από αυτούς και καμιά φορά αντί για αυτούς.
Ο πολιτισμός δεν ακυρώνει τη βαρβαρότητα, αλλά, πολλές φορές, την επικυρώνει. Όσο πιο πολιτισμένος είναι ένας λαός, τόσο πιο βάρβαρος και καταστροφικός μπορεί να γίνει.
Η μαζική κουλτούρα είναι αντι-κουλτούρα.
Οι κρίσεις πουλάνε καλά.
Όταν οι άνθρωποι σταματούν να πιστεύουν στο Θεό, δεν είναι ότι δεν πιστεύουν πια τίποτα. Πιστεύουν στα πάντα.
Η τέχνη του διαβάσματος έγκειται στο να ξέρεις ποιες σελίδες να προσπεράσεις.
Μου φτάνει που ξέρω να διαβάζω, γιατί έτσι μαθαίνω αυτά που δεν ξέρω, ενώ όταν γράφεις, γράφεις μόνο αυτά που ξέρεις ήδη.
Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση.
Κάθε φορά που ένας ποιητής, ένας ιεροκήρυκας, ένας αρχηγός, ένας μάγος ξεστομίζει ασυναρτησίες, η ανθρωπότητα ξοδεύει αιώνες αποκρυπτογραφώντας το μήνυμα.
Τίποτε δεν δίνει σ’ έναν φοβισμένο άνθρωπο περισσότερο κουράγιο από το φόβο ενός άλλου.
Η απουσία είναι για την αγάπη ό,τι ο άνεμος για τη φωτιά: σβήνει τη μικρή φλόγα αλλά δυναμώνει τη μεγάλη.
Το να έχουμε έναν εχθρό είναι σημαντικό για να ορίσουμε την ταυτότητά μας. Γι' αυτό όταν ο εχθρός δεν υπάρχει, χρειάζεται να τον κατασκευάσουμε
Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις.
Η μετάφραση είναι η τέχνη της αποτυχίας.
Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης έδωσαν το δικαίωμα σε λεγεώνες ηλιθίων να μιλάνε, σε αυτούς που άλλοτε δεν μίλαγαν παρά μόνο σε μπαρ, αφού είχαν πιει κανένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα
Τι όμορφο που είναι ένα βιβλίο, που επινοήθηκε για να πιάνεται στο χέρι, ακόμη και στο κρεβάτι, ακόμη και μέσα σε μία βάρκα, ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχουν ηλεκτρικές πρίζες, ακόμη κι αν έχει αποφορτιστεί κάθε μπαταρία και αντέχει τα σημάδια και τα τσαλακώματα, μπορεί να αφεθεί να πέσει καταγής ή να παρατηθεί ανοιγμένο στο στήθος ή στα γόνατα όταν μας παίρνει ο ύπνος, μπαίνει στην τσέπη, φθείρεται, καταγράφει την ένταση, την επιμονή ή τον ρυθμό των αναγνώσεών μας, μας υπενθυμίζει (αν φαίνεται πολύ καινούργιο ή άκοπο) ότι δεν το διαβάσαμε ακόμη…»

Ουμπέρτο Έκο 1932 έως 2016 (84)

Ο Ουμπέρτο Έκο (Umberto Eco), ήταν Ιταλός φιλόσοφος, λογοτέχνης, κριτικός και σημειωτιστής. Γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε στις 5 Ιανουαρίου του 1932 και η παιδική του ηλικία στιγματίστηκε από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Στα 12 του ανέβηκε σε ένα ορεινό χωριό με την μητέρα του για ασφάλεια ωστόσο στους γύρω λόφους έγιναν πολλές μάχες με τον Ουμπέρτο αυτόπτη μάρτυρα, «σαν να έβλεπα γουέστερν» είπε αργότερα. Μεγαλώνοντας ο πατέρας του τον ήθελε να γίνει δικηγόρος και ξεκίνησε σπουδές νομικής όμως σύντομα εγκατέλειψε για να σπουδάσει μεσαιωνική φιλοσοφία και Λογοτεχνία. Το 1954 πήρε το διδακτορικό του με μια διατριβή πάνω στον Θωμά τον Ακινάτη. Προσλήφθηκε από την κρατική τηλεόραση της Ιταλίας (RAI) όπου εργάστηκε μέχρι το 1959, ως διευθυντής του πολιτιστικού προγράμματος. Μετά έγινε επιμελητής σε μεγάλο εκδοτικό οίκο και ασχολήθηκε με το γράψιμο και τις διαλέξεις. Έχοντας μελετήσει τις κοινωνίες από τον Μεσαίωνα και μετά, έγραψε δεκάδες δοκίμια πάνω στη γλώσσα και τη φιλοσοφία και ειδικότερα πάνω στην σημειολογία και τις επιπτώσεις της στην κοινωνία. Το 1966 εξελέγη καθηγητής της σημειωτικής στο Μιλάνο έχοντας αναπτύξει την δική του θεωρία πάνω στον κλάδο της σημειωτικής. Το 1974 οργάνωσε τον Διεθνή Σύνδεσμο Σημειολογικών Μελετών.

Είχε πει κάποτε πως έβλεπε το μυθιστόρημα ως παιδιάστικο δημιούργημα, μετά το 1970 ξεκίνησε να γράφει μυθιστορήματα, με τεράστια επιτυχία όπως αποδείχθηκε. «Το όνομα του ρόδου» που κυκλοφόρησε το 1980 πούλησε 9.000.000 αντίτυπα σε όλο τον κόσμο κάνοντας τον διάσημο σε όλη τη γη. Το μυθιστόρημα εξελίσσεται γύρω από την αναζήτηση ενός σπάνιου χειρόγραφου του Αριστοτέλη σε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων του 14ου αιώνα και έχει αστυνομική πλοκή, με φόνους, ανάρμοστες σχέσεις, δολοπλοκίες και ίντριγκες. Μεγάλη επιτυχία σημείωσε και το επόμενο μυθιστόρημά του, «Το εκκρεμές του Φουκώ» ένα βιβλίο μυστηριακό με μυστικές αδελφότητες, υπόγειες κοινωνίες, πλεκτάνες και συνωμοσίες. Άλλα μυθιστορήματά του: «Το νησί της προηγούμενης μέρας» (1994), « Μπαουντολίνο» (2001), «Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα» (2006), «Το κοιμητήριο της Πράγας» ( 2010).

Ο Έκο γνώριζε 5 γλώσσες, μεταξύ των οποίων και αρχαία ελληνικά, ήταν παντρεμένος και είχε 2 παιδιά. Ζούσε στο Μιλάνο, έχοντας στο σπίτι του μια βιβλιοθήκη 30.000 τόμων. Πέθανε από καρκίνο, στις 19 Φεβρουαρίου του 2016.

(Σημειολογία ή σημειωτική είναι η επιστήμη που μελετάει τα σημεία από τα οποία απαρτίζεται η κοινωνική ζωή. Από τα πιο απλά –πχ πινακίδες τροχαίας- μέχρι τα πιο σύνθετα, όπως οι πολιτισμικοί κώδικες. Κεντρική θέση στη σημειολογική μελέτη κρατά η γλώσσα, καθώς είναι το πληρέστερο σημειωτικό σύστημα.)

Εκκρεμές του Φουκώ, απόσπασμα