ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ -1040 Εβραίοι
Η Παλαιστίνη πρωτοκατοικήθηκε πριν από τουλάχιστον 40.000 χρόνια, από την εποχή των Νεάτερνταλ. Η περιοχή ήταν εύφορη λόγω των πολλών βροχών παρόλο που δεν την διαπερνούσε κάποιος μεγάλος ποταμός και λόγω της θέσης της, στο μέσο της πορείας των ανθρώπων από την Αφρική για την Ασία, και σε κοντινή απόσταση από τις αυτοκρατορίες της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, γνώρισε μεγάλη εμπορική ανάπτυξη. Συγχρόνως αποτέλεσε πεδίο έντονων διεκδικήσεων και γνώρισε πολλαπλές επιθέσεις και λεηλασίες. Στην Χαναάν (σημερινή Παλαιστίνη/Ισραήλ), σύμφωνα με τα Εβραϊκά κείμενα, εγκαταστάθηκε η πρώτη φυλή Εβραίων με πατριάρχη τον Αβραάμ γύρω στο -2200, προερχόμενοι από την Ουρ της Σουμερίας. Χίλια χρόνια μετά κι ενώ στην Χαναάν οι πληθυσμοί είχαν αλλάξει δεκάδες φορές, μετά από αλλεπάλληλες επιθέσεις των ισχυρών αυτοκρατοριών και βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών, κάποιες φυλές Ιουδαίων βρέθηκαν υποδουλωμένοι στην Αίγυπτο. Περίπου το -1200, είτε απέδρασαν είτε εκδιώχτηκαν εξαιτίας μιας αρρώστιας που θέριζε τους σκλάβους, και υπό την καθοδήγηση του Μωυσή -σύμφωνα πάντα με τις Εβραϊκές Γραφές- οδηγήθηκαν, ύστερα από 40ετή περιπλάνησης, στην γη της επαγγελίας, την Χαναάν. Εκεί εγκαταστάθηκαν αφού πολέμησαν και εκτόπισαν τους προηγούμενους κατοίκους (Φιλισταίους και Χαναναίους). Οι Εβραίοι αρχικά δεν αποτελούσαν ενιαίο έθνος αλλά παρέμειναν διαιρεμένοι σε 12 φυλές, οργανωμένες και διοικούμενες με το σύστημα της πατριαρχίας. Οι γεροντότεροι από κάθε οικογένεια αποτελούσαν ένα συμβούλιο που κατείχε την εξουσία. Πολλές φορές υποχρεώθηκαν να ενωθούν για να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους ώσπου το -1040 ενώθηκαν οριστικά υπό την εξουσία ενός ατόμου. Πρώτος βασιλιάς ήταν ο Σαούλ που σκοτώθηκε σε μάχη με τους Φιλισταίους. Ο διάδοχός του Δαβίδ οργάνωσε ισχυρό γεωργικό κράτος και κυβέρνησε στο όνομα του ενός Θεού χωρίς ο ίδιος να θεωρείται θεός από τους υπηκόους του, σε αντίθεση με τις μέχρι τότε θρησκείες της Εγγύς Ανατολής, στις οποίες ο ηγεμόνας ήταν θεοποιημένος. Ο θεός των Εβραίων ήταν η γενεσιουργός δύναμη του κόσμου και στη διάρκεια των συνεχών μετακινήσεων του Εβραϊκού λαού, η δύναμη του θεωρούσαν πως τους έσωζε από τους εχθρούς. Τον Δαυίδ διαδέχθηκε ο γιός του Σολομών που κυβέρνησε 50 χρόνια με σύνεση και δικαιοσύνη και οργάνωσε το κράτος ώστε να φτάσει στην ακμή του, ειδικά αφού είχαν σταματήσει οι πόλεμοι που διεξαγόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αναπτύχθηκε η γεωργία, το εμπόριο κι η κατασκευή όπλων, κοσμημάτων και σφραγιδόλιθων με βάση μέταλλα και ημιπολύτιμους λίθους. Ο Σολομών έμεινε στη μνήμη του εβραϊκού λαού για την οικοδόμηση του περίφημου ναού της Ιερουσαλήμ την οποία έκανε πρωτεύουσα του κράτους, συσπειρώνοντας ακόμη περισσότερο τις Ιουδαϊκές φυλές γύρω από το βασιλιά και το θεό. Με το θάνατο του Σολομώντα το 931 π.Χ. και την άνοδο στο θρόνο του γιου του, τερματίστηκε η ύπαρξη ενός ισχυρού και ενωμένου εβραϊκού βασιλείου καθώς ξέσπασαν εσωτερικές διαμάχες και το κράτος χωρίστηκε σε δύο βασίλεια.

-1040

Εβραίοι

Η Παλαιστίνη πρωτοκατοικήθηκε πριν από τουλάχιστον 40.000 χρόνια, από την εποχή των Νεάτερνταλ. Η περιοχή ήταν εύφορη λόγω των πολλών βροχών παρόλο που δεν την διαπερνούσε κάποιος μεγάλος ποταμός και λόγω της θέσης της, στο μέσο της πορείας των ανθρώπων από την Αφρική για την Ασία, και σε κοντινή απόσταση από τις αυτοκρατορίες της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, γνώρισε μεγάλη εμπορική ανάπτυξη. Συγχρόνως αποτέλεσε πεδίο έντονων διεκδικήσεων και γνώρισε πολλαπλές επιθέσεις και λεηλασίες.

Στην Χαναάν (σημερινή Παλαιστίνη/Ισραήλ), σύμφωνα με τα Εβραϊκά κείμενα, εγκαταστάθηκε η πρώτη φυλή Εβραίων με πατριάρχη τον Αβραάμ γύρω στο -2200, προερχόμενοι από την Ουρ της Σουμερίας. Χίλια χρόνια μετά κι ενώ στην Χαναάν οι πληθυσμοί είχαν αλλάξει δεκάδες φορές, μετά από αλλεπάλληλες επιθέσεις των ισχυρών αυτοκρατοριών και βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών, κάποιες φυλές Ιουδαίων βρέθηκαν υποδουλωμένοι στην Αίγυπτο. Περίπου το -1200, είτε απέδρασαν είτε εκδιώχτηκαν εξαιτίας μιας αρρώστιας που θέριζε τους σκλάβους, και υπό την καθοδήγηση του Μωυσή -σύμφωνα πάντα με τις Εβραϊκές Γραφές- οδηγήθηκαν, ύστερα από 40ετή περιπλάνησης, στην γη της επαγγελίας, την Χαναάν. Εκεί εγκαταστάθηκαν αφού πολέμησαν και εκτόπισαν τους προηγούμενους κατοίκους (Φιλισταίους και Χαναναίους).

Οι Εβραίοι αρχικά δεν αποτελούσαν ενιαίο έθνος αλλά παρέμειναν διαιρεμένοι σε 12 φυλές, οργανωμένες και διοικούμενες με το σύστημα της πατριαρχίας. Οι γεροντότεροι από κάθε οικογένεια αποτελούσαν ένα συμβούλιο που κατείχε την εξουσία. Πολλές φορές υποχρεώθηκαν να ενωθούν για να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους ώσπου το -1040 ενώθηκαν οριστικά υπό την εξουσία ενός ατόμου. Πρώτος βασιλιάς ήταν ο Σαούλ που σκοτώθηκε σε μάχη με τους Φιλισταίους. Ο διάδοχός του Δαβίδ οργάνωσε ισχυρό γεωργικό κράτος και κυβέρνησε στο όνομα του ενός Θεού χωρίς ο ίδιος να θεωρείται θεός από τους υπηκόους του, σε αντίθεση με τις μέχρι τότε θρησκείες της Εγγύς Ανατολής, στις οποίες ο ηγεμόνας ήταν θεοποιημένος. Ο θεός των Εβραίων ήταν η γενεσιουργός δύναμη του κόσμου και στη διάρκεια των συνεχών μετακινήσεων του Εβραϊκού λαού, η δύναμη του θεωρούσαν πως τους έσωζε από τους εχθρούς.

Τον Δαυίδ διαδέχθηκε ο γιός του Σολομών που κυβέρνησε 50 χρόνια με σύνεση και δικαιοσύνη και οργάνωσε το κράτος ώστε να φτάσει στην ακμή του, ειδικά αφού είχαν σταματήσει οι πόλεμοι που διεξαγόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αναπτύχθηκε η γεωργία, το εμπόριο κι η κατασκευή όπλων, κοσμημάτων και σφραγιδόλιθων με βάση μέταλλα και ημιπολύτιμους λίθους.

Ο Σολομών έμεινε στη μνήμη του εβραϊκού λαού για την οικοδόμηση του περίφημου ναού της Ιερουσαλήμ την οποία έκανε πρωτεύουσα του κράτους, συσπειρώνοντας ακόμη περισσότερο τις Ιουδαϊκές φυλές γύρω από το βασιλιά και το θεό. Με το θάνατο του Σολομώντα το 931 π.Χ. και την άνοδο στο θρόνο του γιου του, τερματίστηκε η ύπαρξη ενός ισχυρού και ενωμένου εβραϊκού βασιλείου καθώς ξέσπασαν εσωτερικές διαμάχες και το κράτος χωρίστηκε σε δύο βασίλεια.