-600
Καρχηδόνα
Αρχικά η πόλη ήταν υπό την εποπτεία της Τύρου, στο τέλος του 7ου πΧ αιώνα αυτονομήθηκε από τις υπόλοιπες φοινικικές πόλεις και το 650 π.Χ. έστησε την πρώτη δική της αποικία . Το 600 π.Χ. ήταν εντελώς ανεξάρτητη από την Τύρο η οποία αντιμετώπιζε την επιθετικότητα του βασιλιά της Βαβυλώνας Ναβουχοδονώσορ ο οποίος τελικά την κατέστρεψε. Η Καρχιδόνα αντιθέτως απέκτησε ισχύ και ενώ αρχικά πλήρωνε φόρο στις παρακείμενες φυλές των Λίβυων για να μην την καταστρέψουν, σταδιακά κυριάρχησε πάνω τους, άλλους απώθησε στο εσωτερικό κι άλλους αιχμαλώτισε και υποδούλωσε. Το έδαφος ήταν γόνιμο και οι Καρχηδόνιοι δημιούργησαν μεγάλα κτήματα τα οποία δούλευαν οι δούλοι προσδίδοντας τους μεγάλα κέρδη. Ανακάλυψαν χρυσό στην κεντρική Αφρική και ξεκίνησαν να τον εμπορεύονται όπως και τους χαυλιόδοντες, αυξάνοντας διαρκώς τον πλούτο και την δύναμή τους. Δημιούργησαν στρατό με τον οποίο σταδιακά κατέκτησαν όλη την βόρεια Αφρικανική ακτογραμμή, επεκτάθηκαν στην Ισπανία και μετά κατέκτησαν τις Βαλεαρίδες νήσους, την Μάλτα, την Κορσική και κομμάτια της Σικελίας. Ήταν οι πρώτοι που εξέδωσαν χάρτινο νόμισμα, επρόκειτο για δερμάτινες λουρίδες με σφραγίδα της Καρχηδόνας.
Η ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΩΝ KATA ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΚΜΗ ΤΟΥΣ
Η πόλη της Καρχηδόνας έφτασε να έχει 250.000 κατοίκους και έγινε γνωστή για τους λαμπρούς ναούς, τα δημόσια κτήρια διακοσμημένα με ελληνικά αγάλματα, τις επαύλεις των πλουσίων, τα δημόσια λουτρά καθώς και για το ασφαλές λιμάνι με 220 προβλήτες. Στο κέντρο της πόλης υπήρχε λόφος με φρούριο όπου βρισκόταν τον θησαυροφυλάκιο και το νομισματοκοπείο.
ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΑΡΧΗΔΟΝΑΣ
Οι Καρχηδόνιοι, άνδρες και γυναίκες, χρησιμοποιούσαν αρώματα φορούσαν κοσμήματα, αγαπούσαν τα συμπόσια και την πολυτέλεια, οι έλληνες και Ρωμαίοι συγγραφείς τους περιγράφουν ως ακόλαστους. Ωστόσο η χειρότερη όψη τους, πάλι βάσει των Ελλήνων και Ρωμαίων συγγραφέων, ήταν η θρησκεία τους. Οι πρόγονοι τους στην Φοινίκη λάτρευαν των Βάαλ-Μολώχ και την Αστάρτη, οι Καρχηδόνιοι είχαν παρόμοιους θεούς μόνο που οι δικοί τους ήταν πιο αιμοδιψείς. Σε εποχές κρίσεων οι ιερείς τους κήρυτταν πώς μόνο με την θυσία παιδιών θα εξευμενιστούν οι Θεοί, υπήρχαν μέρες που θυσιαζόταν μέχρι και 300 βρέφη και μικρά παιδιά. Τα τοποθετούσαν στο χέρι ενός τεράστιου αγάλματος του Βάαλ-Χαμάν και καθώς αυτό ήταν επικλινές, τα μικρόσωμα θύματα κυλούσαν προς το εσωτερικό του αγάλματος όπου έκαιγε μια μεγάλη φωτιά. Τα μωρά καιγόταν ζωντανά υπό τον ήχο σαλπίγγων και τυμπάνων ενώ οι γονείς ήταν υποχρεωμένοι να παρακολουθούν χωρίς να δείχνουν την παραμικρή στεναχώρια καθώς αυτό θα θεωρούνταν ασέβεια προς τον Θεό. Όταν παρά τις θυσίες τα πράγματα εξακολουθούσαν να πηγαίνουν άσχημα, οι ιερείς κατηγορούσαν τους γονείς πως είχαν δείξει στεναχώρια άρα ασέβεια προς τον Θεό και για αυτό εξακολουθούσε, για παράδειγμα, η καταστροφή της σοδειάς, ή η θαλασσοταραχή. Κάποιοι έλληνες συγγραφείς θεωρούσαν ότι οι θυσίες ήταν μια προσπάθεια ελέγχου της υπερβολικής γονιμότητας των ανθρώπων.
Τα οικονομικά συμφέροντα έφεραν τους Καρχηδόνιους σε σύγκρουση με τους Έλληνες της Ιταλίας και αργότερα με τους Ρωμαίους σε τρεις αναμετρήσεις που ονομάστηκαν Καρχηδόνιοι πόλεμοι. Κατά τον δεύτερο πόλεμο, ο Διοικητής της Καρχηδόνας στην Ισπανία Αννίβας, πέρασε τις Άλπεις με έναν τεράστιο στρατό και 40 ελέφαντες και προχώρησε προς την Ρώμη. Σημείωσε μια μεγάλη νίκη στις Κάννες (216 π.Χ) όπου σκοτώθηκαν περισσότεροι από 60.000 Ρωμαίοι στρατιώτες. Τα επόμενα 13 χρόνια πολεμούσε με τους Ρωμαίους αλλά δεν κατάφερε να φτάσει στην Ρώμη. Στον επόμενο πόλεμο, (149π.Χ-146π.Χ) οι Ρωμαίοι ταξίδεψαν μέχρι την Καρχηδόνα και κατάφεραν να την κυριεύσουν, την έκαψαν ολοσχερώς, σφάζοντας περισσότερους από 200.000 Καρχηδόνιους και υποδουλώνοντας τουλάχιστον 50.000. Μια νέα ρωμαϊκή Καρχηδόνα χτίστηκε πάνω στα αποκαΐδια της προηγούμενης η οποία γνώρισε μεγάλη άνθηση και αργότερα έγινε κέντρο Χριστιανισμού στην Αφρική. Το 553 ενσωματώθηκε στην βυζαντινή αυτοκρατορία και του 705 καταστράφηκε τελειωτικά από τους άραβες.