ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ 1065 Γερμανία Ιταλία Γαλλία
Μετά τον θάνατο τουΚαρλομάγνου , ξεκίνησε η πτώση της αυτοκρατορίας του καθώς πολλά γερμανικά δουκάτα διεκδίκησαν την ανεξαρτητοποίησή τους, οι σλάβοι απελευθερώθηκαν και ίδρυσαν ανεξάρτητο βασίλειο, οι Βίκινγκς λεηλατούσαν τις παραθαλάσσιες και παραποτάμιες πόλεις. Ο λαός βρέθηκε σε απόγνωση και σε διαρκή αγωνία για το αν θα επιβιώσει και αύριο με τη διοίκηση και την οργάνωση να έχει καταρρεύσει. Μετά τον θάνατο και του γιού του Καρλομάγνου το αδιέξοδο επεκτάθηκε και στο θέμα της διαδοχής, τελικά με την συνθήκη του Βερντέν, τριχοτομήθηκε η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και δόθηκε στους 3 εγγονούς του Καρλομάγνου. Στο δυτικό μέρος, η περιοχή που στο μέλλον θα αποτελέσει την Γαλλία περιήλθε στον Κάρολο τον Φαλακρό, το ανατολικό μέρος, η μετέπειτα Γερμανία πέρασε στα χέρια του Λουδοβίκου του Γερμανικού που θα επονομαστεί Λούντβιχ ενώ το κεντρικό, έως και την Ιταλία, περιήλθε στον Λοθάριο τον Α'. Με τη συνθήκη του Βερντέν μπήκαν οι βάσεις των μελλοντικών κρατών της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας. ΓΕΡΜΑΝΙΑ Γύρω στο 900 πολλά γερμανικά δουκάτα είχαν ανεξαρτητοποιηθεί, όταν όμως εμφανίστηκε ένας μεγάλος κίνδυνος από την ανατολή, οι έφιππες ορδές των Μαγυάρων που επέλαυναν σκορπώντας τον όλεθρο σε πόλεις και χωριά, τα δουκάτα συνασπίστηκαν και επέλεξαν ένα κοινό αρχηγό για βασιλιά, τον Ερρίκο τον ορνιθοθήρα, ώστε να πολεμήσουν ενωμένοι τους εισβολείς. Τελικά ο γιος του Ερρίκου, Όθωνας ο Μέγας, το 955, νίκησε τους Μαγυάρους και τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν τα γερμανικά εδάφη και να εγκατασταθούν εκεί όπου παραμένουν μέχρι σήμερα (Ουγγαρία). Έκτοτε η Γερμανία διοικούνταν από βασιλιάδες οι οποίοι ανέθεταν την διακυβέρνηση σε πρίγκιπες και παραχωρούσαν εδάφη στους αριστοκράτες, κρατώντας το κράτος ενωμένο. O εγγονός του Όθωνα Α, ο Όθωνας Γ θέλησε να μεταφέρει την πρωτεύουσα του στην Ρώμη και να ενώσει τον χριστιανικό κόσμο υπό μια αυτοκρατορία διοικούμενη από τον ίδιο και τον πάπα με τον οποίο τα είχε συμφωνήσει, ωστόσο οι ευγενείς και ο λαός της Ρώμης αντέδρασαν. Τελικά ο Όθωνας ο Γ δηλητηριάστηκε και το σχέδιο ναυάγησε. Ο επόμενος βασιλιάς, Ερρίκος ο Β, προσπάθησε να αποκαταστήσει την τάξη και να κρατήσει τη χώρα ενωμένη, παρά τις αποσχιστικές τάσεις αρκετών δουκών. ΙΤΑΛΙΑ Το 550 ο Ιουστινιανός είχα κάνει την Ιταλία Βυζαντινή επαρχία αλλά λίγα χρόνια αργότερα (568-569) οι Λομβαρδοί κατάφεραν να κυριεύσουν το μεγαλύτερο τμήμα της χερσονήσου. Η ειρήνη που κλείστηκε με τους βυζαντινούς το 603 οδήγησε στο χωρισμό της χώρας σε δύο μέρη: στη βυζαντινή Ιταλία στο νότο και τη λογγοβαρδική Ιταλία στο βορρά. Το 774 ο Καρλομάγνος είχε θέσει τέλος στο βασίλειο των Λογγοβάρδων και το 800, με τη στέψη του, η Ιταλία έγινε μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με την κάθοδο στην Ιταλία του Όθωνα Α΄της Σαξονίας και τη στέψη του ως αυτοκράτορα το 996 ξεκίνησε μια περίοδος ανταγωνισμού για την κυριαρχία μεταξύ των γερμανών βασιλέων και των παπών. Από τον 11ο αιώνα έχουμε τη δημιουργία των ελεύθερων ιταλικών πόλεων, όπως η Βενετία, η Πίζα, η Σιένα, η Γένοβα, οι οποίες γνωρίζουν αξιοσημείωτη πληθυσμιακή έκρηξη και κυριαρχούν με τους στόλους τους στη Μεσόγειο, χωρίς όμως να καταφέρουν να εξαλείψουν την κυριαρχία του Πάπα και τους Γερμανού αυτοκράτορα. Από το 1176 και με αφορμή την διαμάχη μεταξύ του αυτοκράτορα Μπαρμπαρόσα και του πάπα Αλέξανδρου του 3ου, ξεκίνησε στην Ιταλία μια εμφύλια διαμάχη μεταξύ αυτών που υποστήριζαν τον πάπα (Γουέλφοι) και των οπαδών του αυτοκράτορα (Γιβελίνων) που κράτησε 2 αιώνες (με διακοπές) και κόστισε την ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους. Η χώρα παρέμενε διαιρεμένη σε κρατίδια, ηγεμονίες, ελεύθερες πόλεις και ο λαός σε 2 κόμματα, των Γουέλφων με μεγαλύτερη λαϊκή απήχηση και των Γιβελίνων ως το κόμμα των ευγενών. ΓΑΛΛΙΑ Η διαμόρφωση της Γαλλίας σε κράτος ξεκίνησε το 987, όταν ένας δούκας, ο Ούγος Καπέτος, υπερίσχυσε έναντι των υπόλοιπων φεουδαρχών και ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Στην περιοχή της ηγεμονίας του υπήρχαν πολλοί διαφορετικοί λαοί, η Νορμανδία κατοικούνταν από Νορμανδούς, η Βρετάνη από Κέλτες εκ Μεγάλης Βρετανίας (Βρετόνους), η περιοχή των Πυρηναίων ήταν Γοτθική. Ο Ούγος κατάφερε να κρατήσει ενωμένες όλες αυτές τις διαφορετικές φυλές, όμως υπό τον εγγονό του, γύρω στο 1000, η βασιλεία βρέθηκε εντελώς ανίσχυρη και το κράτος χωρίστηκε σε 7 μεγάλες ηγεμονίες υπό δούκες ή κόμηδες. Αυτοί οι ηγεμόνες ήταν αρχηγοί ή στρατηγοί που τους είχαν παραχωρηθεί εδάφη εις αντάλλαγμα των στρατιωτικών τους υπηρεσιών και ασκούσαν την πραγματική κυριαρχική εξουσία. Θέσπιζαν νόμους, εισέπρατταν φόρους, δίκαζαν και επέβαλαν ποινές, και πρόσφεραν μια τυπική ανούσια υποταγή στον αποδυναμωμένο βασιλιά. Σταδιακά την μεγαλύτερη δύναμη την απέκτησε το δουκάτο της Νορμανδίας το οποίο είχε ικανούς διοικητές οι οποίοι έφεραν δύναμη, ευημερία και πολιτισμό. Ένας σπουδαίος δούκας, ο Ροβέρτος ο Α, είχε έναν γιο με την ερωμένη του, τον Γουλιέλμο τον νόθο. Ο Γουλιέλμος διέθετε θέληση, ευφυΐα και ισχυρή προσωπικότητα και κατάφερε να κληρονομήσει το θρόνο παρά τις αμφισβητήσεις. Μετά που έγινε ο απόλυτος και αδιαμφισβήτητος άρχοντας στην επικράτεια του, πέρασε την Μάγχη, ως Γουλιέλμος ο κατακτητής, και κυρίευσε την Αγγλία.

1065

Γερμανία Ιταλία
Γαλλία

Μετά τον θάνατο τουΚαρλομάγνου , ξεκίνησε η πτώση της αυτοκρατορίας του καθώς πολλά γερμανικά δουκάτα διεκδίκησαν την ανεξαρτητοποίησή τους, οι σλάβοι απελευθερώθηκαν και ίδρυσαν ανεξάρτητο βασίλειο, οι Βίκινγκς λεηλατούσαν τις παραθαλάσσιες και παραποτάμιες πόλεις. Ο λαός βρέθηκε σε απόγνωση και σε διαρκή αγωνία για το αν θα επιβιώσει και αύριο με τη διοίκηση και την οργάνωση να έχει καταρρεύσει. Μετά τον θάνατο και του γιού του Καρλομάγνου το αδιέξοδο επεκτάθηκε και στο θέμα της διαδοχής, τελικά με την συνθήκη του Βερντέν, τριχοτομήθηκε η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και δόθηκε στους 3 εγγονούς του Καρλομάγνου. Στο δυτικό μέρος, η περιοχή που στο μέλλον θα αποτελέσει την Γαλλία περιήλθε στον Κάρολο τον Φαλακρό, το ανατολικό μέρος, η μετέπειτα Γερμανία πέρασε στα χέρια του Λουδοβίκου του Γερμανικού που θα επονομαστεί Λούντβιχ ενώ το κεντρικό, έως και την Ιταλία, περιήλθε στον Λοθάριο τον Α'. Με τη συνθήκη του Βερντέν μπήκαν οι βάσεις των μελλοντικών κρατών της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Γύρω στο 900 πολλά γερμανικά δουκάτα είχαν ανεξαρτητοποιηθεί, όταν όμως εμφανίστηκε ένας μεγάλος κίνδυνος από την ανατολή, οι έφιππες ορδές των Μαγυάρων που επέλαυναν σκορπώντας τον όλεθρο σε πόλεις και χωριά, τα δουκάτα συνασπίστηκαν και επέλεξαν ένα κοινό αρχηγό για βασιλιά, τον Ερρίκο τον ορνιθοθήρα, ώστε να πολεμήσουν ενωμένοι τους εισβολείς. Τελικά ο γιος του Ερρίκου, Όθωνας ο Μέγας, το 955, νίκησε τους Μαγυάρους και τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν τα γερμανικά εδάφη και να εγκατασταθούν εκεί όπου παραμένουν μέχρι σήμερα (Ουγγαρία). Έκτοτε η Γερμανία διοικούνταν από βασιλιάδες οι οποίοι ανέθεταν την διακυβέρνηση σε πρίγκιπες και παραχωρούσαν εδάφη στους αριστοκράτες, κρατώντας το κράτος ενωμένο. O εγγονός του Όθωνα Α, ο Όθωνας Γ θέλησε να μεταφέρει την πρωτεύουσα του στην Ρώμη και να ενώσει τον χριστιανικό κόσμο υπό μια αυτοκρατορία διοικούμενη από τον ίδιο και τον πάπα με τον οποίο τα είχε συμφωνήσει, ωστόσο οι ευγενείς και ο λαός της Ρώμης αντέδρασαν. Τελικά ο Όθωνας ο Γ δηλητηριάστηκε και το σχέδιο ναυάγησε. Ο επόμενος βασιλιάς, Ερρίκος ο Β, προσπάθησε να αποκαταστήσει την τάξη και να κρατήσει τη χώρα ενωμένη, παρά τις αποσχιστικές τάσεις αρκετών δουκών.

ΙΤΑΛΙΑ

Το 550 ο Ιουστινιανός είχα κάνει την Ιταλία Βυζαντινή επαρχία αλλά λίγα χρόνια αργότερα (568-569) οι Λομβαρδοί κατάφεραν να κυριεύσουν το μεγαλύτερο τμήμα της χερσονήσου. Η ειρήνη που κλείστηκε με τους βυζαντινούς το 603 οδήγησε στο χωρισμό της χώρας σε δύο μέρη: στη βυζαντινή Ιταλία στο νότο και τη λογγοβαρδική Ιταλία στο βορρά. Το 774 ο Καρλομάγνος είχε θέσει τέλος στο βασίλειο των Λογγοβάρδων και το 800, με τη στέψη του, η Ιταλία έγινε μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με την κάθοδο στην Ιταλία του Όθωνα Α΄της Σαξονίας και τη στέψη του ως αυτοκράτορα το 996 ξεκίνησε μια περίοδος ανταγωνισμού για την κυριαρχία μεταξύ των γερμανών βασιλέων και των παπών. Από τον 11ο αιώνα έχουμε τη δημιουργία των ελεύθερων ιταλικών πόλεων, όπως η Βενετία, η Πίζα, η Σιένα, η Γένοβα, οι οποίες γνωρίζουν αξιοσημείωτη πληθυσμιακή έκρηξη και κυριαρχούν με τους στόλους τους στη Μεσόγειο, χωρίς όμως να καταφέρουν να εξαλείψουν την κυριαρχία του Πάπα και τους Γερμανού αυτοκράτορα. Από το 1176 και με αφορμή την διαμάχη μεταξύ του αυτοκράτορα Μπαρμπαρόσα και του πάπα Αλέξανδρου του 3ου, ξεκίνησε στην Ιταλία μια εμφύλια διαμάχη μεταξύ αυτών που υποστήριζαν τον πάπα (Γουέλφοι) και των οπαδών του αυτοκράτορα (Γιβελίνων) που κράτησε 2 αιώνες (με διακοπές) και κόστισε την ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους. Η χώρα παρέμενε διαιρεμένη σε κρατίδια, ηγεμονίες, ελεύθερες πόλεις και ο λαός σε 2 κόμματα, των Γουέλφων με μεγαλύτερη λαϊκή απήχηση και των Γιβελίνων ως το κόμμα των ευγενών.

ΓΑΛΛΙΑ

Η διαμόρφωση της Γαλλίας σε κράτος ξεκίνησε το 987, όταν ένας δούκας, ο Ούγος Καπέτος, υπερίσχυσε έναντι των υπόλοιπων φεουδαρχών και ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Στην περιοχή της ηγεμονίας του υπήρχαν πολλοί διαφορετικοί λαοί, η Νορμανδία κατοικούνταν από Νορμανδούς, η Βρετάνη από Κέλτες εκ Μεγάλης Βρετανίας (Βρετόνους), η περιοχή των Πυρηναίων ήταν Γοτθική. Ο Ούγος κατάφερε να κρατήσει ενωμένες όλες αυτές τις διαφορετικές φυλές, όμως υπό τον εγγονό του, γύρω στο 1000, η βασιλεία βρέθηκε εντελώς ανίσχυρη και το κράτος χωρίστηκε σε 7 μεγάλες ηγεμονίες υπό δούκες ή κόμηδες. Αυτοί οι ηγεμόνες ήταν αρχηγοί ή στρατηγοί που τους είχαν παραχωρηθεί εδάφη εις αντάλλαγμα των στρατιωτικών τους υπηρεσιών και ασκούσαν την πραγματική κυριαρχική εξουσία. Θέσπιζαν νόμους, εισέπρατταν φόρους, δίκαζαν και επέβαλαν ποινές, και πρόσφεραν μια τυπική ανούσια υποταγή στον αποδυναμωμένο βασιλιά. Σταδιακά την μεγαλύτερη δύναμη την απέκτησε το δουκάτο της Νορμανδίας το οποίο είχε ικανούς διοικητές οι οποίοι έφεραν δύναμη, ευημερία και πολιτισμό. Ένας σπουδαίος δούκας, ο Ροβέρτος ο Α, είχε έναν γιο με την ερωμένη του, τον Γουλιέλμο τον νόθο. Ο Γουλιέλμος διέθετε θέληση, ευφυΐα και ισχυρή προσωπικότητα και κατάφερε να κληρονομήσει το θρόνο παρά τις αμφισβητήσεις. Μετά που έγινε ο απόλυτος και αδιαμφισβήτητος άρχοντας στην επικράτεια του, πέρασε την Μάγχη, ως Γουλιέλμος ο κατακτητής, και κυρίευσε την Αγγλία.

1065

Γερμανία Ιταλία Γαλλία

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΙΤΑΛΙΑ

ΓΑΛΛΙΑ

Γερμανία Ιταλία
Γαλλία