ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ 50 Χριστιανισμός
Μετά την σταύρωση του Ιησού, οι μαθητές του ξεκίνησαν να κηρύττουν τον λόγο του στην Ιουδαία και στις εβραϊκές κοινότητες της διασποράς. Αρχικά ο Χριστιανισμός θεωρήθηκε Ιουδαϊκή αίρεση, οι νεοφώτιστοι ήταν Εβραίοι ή προσηλυτισμένοι στον Ιουδαϊσμό με κέντρο την Ιερουσαλήμ. Η Καινή Διαθήκη όπου παρουσιάζεται ο ερχομός του Μεσσία για την σωτηρία του κόσμου βασίστηκε στην Παλαιά Διαθήκη των Εβραίων όπου εξηγείται η αναγκαιότητα ενός Μεσσία και προβλέπεται ο ερχομός του. Ο χριστιανισμός με την προνοητικότητα του για φτωχούς και καταπιεσμένους, καθώς αποτελούσε αποκούμπι και ελπίδα, εξαπλώθηκε γρήγορα ιδαίτερα ανάμεσα στους μη προνομιούχους ιουδαίους. Ο προσηλυτισμός των «εθνικών» (Ελλήνων και Ρωμαίων) οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε έναν εβραίο σχοινοποιό με βαθιές γνώσεις της Ιουδαϊκής θρησκείας από την Μικρά Ασία. Ο Παύλος ήταν κάποτε διώκτης των χριστιανών αλλά μετά την στροφή του προς τον χριστιανισμό βάλθηκε να προσηλυτίσει τον κόσμο σε Κύπρο, Ελλάδα και Μικρά Ασία. Όχι μόνο μετέτρεψε την διδασκαλία του Ιησού σε θρησκευτικό δόγμα αλλά ξεκίνησε το έργο της ίδρυσης και καθιέρωσης μιας παγκόσμιας εκκλησίας, με ισχυρή, ιεραρχική, πειθαρχημένη οργάνωση. Γύρω στο 50, ο χριστιανισμός ξεκίνησε να αποκόπτεται από τον ιουδαϊσμό, σταδιακά οι Ρωμαίοι έμαθαν να ξεχωρίζουν τους χριστιανούς από τους ιουδαίους. Η Ιερουσαλήμ αποτελούσε κέντρο τόσο του χριστιανισμού όσο και του ιουδαϊσμού, όμως μετά την καταστροφή της από τους Ρωμαίους το 70, το κέντρο του χριστιανισμού μετακινήθηκε στην πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, εκεί όπου είχαν θανατωθεί ο Πέτρος και ο Παύλος. Η Εκκλησία, επικεφαλής της οποίας έκτοτε θα βρίσκεται ο επίσκοπος Ρώμης, αποστασιοποιήθηκε από τη Συναγωγή και στράφηκε πολύ περισσότερο στο κήρυγμα και στον προσηλυτισμό. Σύμφωνα με τον χριστιανισμό υπάρχει μόνο ένας Θεός, ο οποίος δημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός, ο οποίος είναι τριαδικός,ο Θεός-Πατέρας, ο Ιησούς-Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Με τον καιρό άρχισαν να πληθαίνουν οι εκχριστιανισμένοι ειδωλολάτρες πολύ περισσότερο από τους ισραηλινής καταγωγής προσήλυτους. Καθώς ωστόσο οι Χριστιανοί αρνιόταν να λατρέψουν τους επίσημους ρωμαϊκούς Θεούς, πολλοί Ρωμαίοι το θεώρησαν προδοσία κατά του κράτους κι ένιωσαν οργή και αντιπάθεια για αυτή τη νέα θρησκεία ενώ έδειχναν ανοχή για όλες τις υπόλοιπες. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας χρησιμοποίησε τη χριστιανική κοινότητα ως αποδιοπομπαίο τράγο για τη φωτιά της Ρώμης το 64 και έστειλε πολλούς χριστιανούς σε θάνατο ωστόσο τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού οι διώξεις περισσότερο ήταν ανοργάνωτες εκδηλώσεις βίας από αγανακτισμένους όχλους. Επίσημοι διωγμοί σε μαζική κλίμακα έγιναν το 250 επί Δεκίου και το 303-311 επί Διοκλητιανού. Όσο όμως οι χριστιανοί γινόταν μάρτυρες, τόσο αυξανόταν η δύναμη τους, καθώς ο κόσμος είχε ανάγκη μιας πίστης που θα του έδινε ελπίδα.

50

Χριστιανισμός

Μετά την σταύρωση του Ιησού, οι μαθητές του ξεκίνησαν να κηρύττουν τον λόγο του στην Ιουδαία και στις εβραϊκές κοινότητες της διασποράς. Αρχικά ο Χριστιανισμός θεωρήθηκε Ιουδαϊκή αίρεση, οι νεοφώτιστοι ήταν Εβραίοι ή προσηλυτισμένοι στον Ιουδαϊσμό με κέντρο την Ιερουσαλήμ. Η Καινή Διαθήκη όπου παρουσιάζεται ο ερχομός του Μεσσία για την σωτηρία του κόσμου βασίστηκε στην Παλαιά Διαθήκη των Εβραίων όπου εξηγείται η αναγκαιότητα ενός Μεσσία και προβλέπεται ο ερχομός του. Ο χριστιανισμός με την προνοητικότητα του για φτωχούς και καταπιεσμένους, καθώς αποτελούσε αποκούμπι και ελπίδα, εξαπλώθηκε γρήγορα ιδαίτερα ανάμεσα στους μη προνομιούχους ιουδαίους. Ο προσηλυτισμός των «εθνικών» (Ελλήνων και Ρωμαίων) οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε έναν εβραίο σχοινοποιό με βαθιές γνώσεις της Ιουδαϊκής θρησκείας από την Μικρά Ασία. Ο Παύλος ήταν κάποτε διώκτης των χριστιανών αλλά μετά την στροφή του προς τον χριστιανισμό βάλθηκε να προσηλυτίσει τον κόσμο σε Κύπρο, Ελλάδα και Μικρά Ασία. Όχι μόνο μετέτρεψε την διδασκαλία του Ιησού σε θρησκευτικό δόγμα αλλά ξεκίνησε το έργο της ίδρυσης και καθιέρωσης μιας παγκόσμιας εκκλησίας, με ισχυρή, ιεραρχική, πειθαρχημένη οργάνωση.

Γύρω στο 50, ο χριστιανισμός ξεκίνησε να αποκόπτεται από τον ιουδαϊσμό, σταδιακά οι Ρωμαίοι έμαθαν να ξεχωρίζουν τους χριστιανούς από τους ιουδαίους. Η Ιερουσαλήμ αποτελούσε κέντρο τόσο του χριστιανισμού όσο και του ιουδαϊσμού, όμως μετά την καταστροφή της από τους Ρωμαίους το 70, το κέντρο του χριστιανισμού μετακινήθηκε στην πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, εκεί όπου είχαν θανατωθεί ο Πέτρος και ο Παύλος. Η Εκκλησία, επικεφαλής της οποίας έκτοτε θα βρίσκεται ο επίσκοπος Ρώμης, αποστασιοποιήθηκε από τη Συναγωγή και στράφηκε πολύ περισσότερο στο κήρυγμα και στον προσηλυτισμό.

Σύμφωνα με τον χριστιανισμό υπάρχει μόνο ένας Θεός, ο οποίος δημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός, ο οποίος είναι τριαδικός,ο Θεός-Πατέρας, ο Ιησούς-Υιός και το Άγιο Πνεύμα.

Με τον καιρό άρχισαν να πληθαίνουν οι εκχριστιανισμένοι ειδωλολάτρες πολύ περισσότερο από τους ισραηλινής καταγωγής προσήλυτους. Καθώς ωστόσο οι Χριστιανοί αρνιόταν να λατρέψουν τους επίσημους ρωμαϊκούς Θεούς, πολλοί Ρωμαίοι το θεώρησαν προδοσία κατά του κράτους κι ένιωσαν οργή και αντιπάθεια για αυτή τη νέα θρησκεία ενώ έδειχναν ανοχή για όλες τις υπόλοιπες. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας χρησιμοποίησε τη χριστιανική κοινότητα ως αποδιοπομπαίο τράγο για τη φωτιά της Ρώμης το 64 και έστειλε πολλούς χριστιανούς σε θάνατο ωστόσο τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού οι διώξεις περισσότερο ήταν ανοργάνωτες εκδηλώσεις βίας από αγανακτισμένους όχλους. Επίσημοι διωγμοί σε μαζική κλίμακα έγιναν το 250 επί Δεκίου και το 303-311 επί Διοκλητιανού. Όσο όμως οι χριστιανοί γινόταν μάρτυρες, τόσο αυξανόταν η δύναμη τους, καθώς ο κόσμος είχε ανάγκη μιας πίστης που θα του έδινε ελπίδα.