ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

ΑΡΧΙΚΗ	Καλό είναι να υπάρχει, όμως να ζεις είναι άλλο πράγμα. Ένας λαός πού έχει χάσει τήν παράδοσή του είναι σάν τόν άνθρωπο πού έχει χαμένο τό μνημονικό του, πού έχει πάθει αμνησία. Τό σήμερα καί τό αύριο είναι δεμένα μέ τά περασμένα. Τό σήμερα θρέφεται από τά περασμένα καί τά μελλούμενα από τό σήμερα. Η Ρωμιοσύνη βγήκε από τό Βυζάντιο ή, γιά νά πούμε καλύτερα, τό Βυζάντιο στά τελευταία χρόνια του στάθηκε η ίδια η Ρωμιοσύνη. Η φυλή μας, η μακροζωϊσμένη, πέρασε πολλές δόξες καί πολλά βάσανα. Τά μάτια τών Ελλήνων πρωτοείδανε πολλά πράματα πού δέν ήξερε πρωτύτερα ο κόσμος "Όποτε μπορώ, ξεμακρύνω από τήν ταραχή τής σημερινής ζωής. Κάθουμαι στό σπίτι μου, μακρυά από τόν κόσμο. Ζωγραφίζω κανένα εικόνισμα, γράφω καμμιά ιστορία ή καμμιά σκέψη γιά τόν εαυτό μου, φιλοτεχνώ κανένα χειρόγραφο, ή κουβεντιάζω μέ κανέναν απλόν άνθρωπο πού δέν τρέχει γιά ν' αρπάξη πολλά λεφτά, κ' είναι ήσυχος καί βλογημένος....Κάθουμαι όσο μπορώ, μακρυά από τόν φουρτουνιασμένο κόσμο κι' από τίς ψεύτικες απολαύσεις του, καί ζώ μέ τούς απλούς καί ήσυχους χριστιανούς, μέ "τά τέκνα τής ειρήνης". Μυστήριο μεγάλο είναι τό πώς έρχεται στόν κόσμο ο άνθρωπος. Εμένα τό γραφτό μου είτανε νά γεννηθώ στήν Ανατολή, αλλά η ρόδα τής τύχης, πού γυρίζει ολοένα, ξερρίζωσε από τά θεμέλιά του τόν τόπο μου καί μ' έρριξε στήν ξενητειά, σ' ανθρώπους πού μιλούσανε τήν ίδια γλώσσα μέ μένα, πλήν όμως πού είχανε άλλα συνήθεια. Ο άνθρωπος είναι σέ όλα αχόρταγος. Θέλει νά απολάψη πολλά, χωρίς νά μπορή νά τά προφτάξη όλα. Καί βασανίζεται. Όποιος όμως φτάξει σέ μιά κατάσταση πού νά ευχαριστιέται μέ τά λίγα καί νά μή θέλη πολλά, έστω καί από οικονομία νά τ' αποχτήση, εκείνος λοιπόν είναι ο ευτυχισμένος. Όποιος δέ νιώθει τά μυστήρια πού τού ξεσκεπάζονται, σάν απομείνει μοναχός, δέ θά νιώσει τίποτε, όπου κι άν πάγη, άς είναι καί στόν πιό εξωτικό καί χιλιομακρυσμένον κόσμον. Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, μπάλλες, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα, ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, ἠλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια. Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποὺ νὰ μὴν ἀβασκαθῇ! Κόντογλου 1895 έως 1965 (70)
Ο Φώτιος Κόντογλου ήταν Έλληνας από την Μικρά Ασία, λογοτέχνης, ζωγράφος και αγιογράφος, θεωρείται από τους σημαντικότερους εικαστικούς καλλιτέχνες. Γεννήθηκε στο Αϊβαλί (αρχαίες Κυδωνίες) της Μικράς Ασίας, στις 8 Νοεμβρίου του 1895, το τέταρτο παιδί της οικογένειας του. Ο πατέρας του λεγόταν Νίκος Αποστολέλης αλλά πέθανε όταν ο Φώτης ήταν ενός έτους. Την κηδεμονία του ανέλαβε ο αδερφός της μητέρας του, ο οποίος ήταν ηγούμενος και φρόντισε ο Φώτης να γαλουχηθεί με χριστιανικό τρόπο και να πάρει το οικογενειακό τους όνομα. Φοιτούσε ακόμη στο γυμνάσιο όταν εξέδωσε με συμμαθητές του ένα περιοδικό το οποίο έκανε τις εικονογραφήσεις, το 1913 πήγε στην Αθήνα όπου γράφτηκε στην σχολή καλών τεχνών. Το 1914 διέκοψε της σπουδές του και έφυγε στο εξωτερικό, ύστερα από μικρή παραμονή στην Ισπανία όπου εργάστηκε ως ανθρακωρύχος, βρέθηκε στο Παρίσι να εργάζεται σε εφημερίδα. Σύντομα έγινε γνωστός εικονογράφος, το 1916 βραβεύτηκε για την εικονογράφηση του βιβλίου του Κνουτ Χάμσουν «Η πείνα». Το 1917 κατά την καταστροφή του Αιβαλιού έχασε μητέρα και θείο και το 1919 επέστρεψε στην γενέθλια πόλη και εργάστηκε ως καθηγητής γαλλικών. Το 1921 στρατεύτηκε και συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία, μετά την κατάρρευση του μετώπου το 1922 κατέφυγε στην Λέσβο και εν συνεχεία στην Αθήνα. Γρήγορα έγινε γνωστός του λογοτεχνικούς κύκλους με την κυκλοφορία του βιβλίου του «Πέδρο Καζάς». Το 1927 παντρεύτηκε, το 1929 γεννήθηκε η κόρη του. Το 1932 έκτισε το σπίτι του στα Πατήσια, με τη βοήθεια των μαθητών του Τσαρούχη και Εγγονόπουλου έκαναν τοιχογραφίες σε 2 δωμάτια. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι για ένα σακί αλεύρι. Από εκείνη την εποχή τον απορρόφησε ο Χριστιανισμός και η τέχνη του προσηλώθηκε στις παραδόσεις του Βυζαντίου και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Κόντογλου μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στη συγγραφή και τη ζωγραφική ενώ είχε σημαντική συμβολή στην συντήρηση έργων τέχνης. Δούλεψε στο Βυζαντινό Μουσείο, το Κοπτικό Μουσείο του Καΐρου, στο Βυζαντινό τμήμα του Μουσείου της Κέρκυρας, στις τοιχογραφίες του Μυστρά ενώ από τα σημαντικότερα έργα του είναι οι τοιχογραφίες του στο Δημαρχείο Αθηνών, με πρόσωπα από την Ελληνική Ιστορία. Μετά το 1950 συμμετείχε σε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής και εκδόθηκαν πολλά από τα βιβλία του. Πέθανε στις 13 Ιουλίου 1965 στον «Ευαγγελισμό» από τις επιπλοκές που του είχε προκαλέσει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις αρχές Ιουνίου. ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ ΠΙΝΑΚΕΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΑΡΧΙΚΗ

Καλό είναι να υπάρχει, όμως να ζεις είναι άλλο πράγμα.
Ένας λαός πού έχει χάσει τήν παράδοσή του είναι σάν τόν άνθρωπο πού έχει χαμένο τό μνημονικό του, πού έχει πάθει αμνησία. Τό σήμερα καί τό αύριο είναι δεμένα μέ τά περασμένα. Τό σήμερα θρέφεται από τά περασμένα καί τά μελλούμενα από τό σήμερα.
Η Ρωμιοσύνη βγήκε από τό Βυζάντιο ή, γιά νά πούμε καλύτερα, τό Βυζάντιο στά τελευταία χρόνια του στάθηκε η ίδια η Ρωμιοσύνη.
Η φυλή μας, η μακροζωϊσμένη, πέρασε πολλές δόξες καί πολλά βάσανα. Τά μάτια τών Ελλήνων πρωτοείδανε πολλά πράματα πού δέν ήξερε πρωτύτερα ο κόσμος
"Όποτε μπορώ, ξεμακρύνω από τήν ταραχή τής σημερινής ζωής. Κάθουμαι στό σπίτι μου, μακρυά από τόν κόσμο. Ζωγραφίζω κανένα εικόνισμα, γράφω καμμιά ιστορία ή καμμιά σκέψη γιά τόν εαυτό μου, φιλοτεχνώ κανένα χειρόγραφο, ή κουβεντιάζω μέ κανέναν απλόν άνθρωπο πού δέν τρέχει γιά ν' αρπάξη πολλά λεφτά, κ' είναι ήσυχος καί βλογημένος....Κάθουμαι όσο μπορώ, μακρυά από τόν φουρτουνιασμένο κόσμο κι' από τίς ψεύτικες απολαύσεις του, καί ζώ μέ τούς απλούς καί ήσυχους χριστιανούς, μέ "τά τέκνα τής ειρήνης".
Μυστήριο μεγάλο είναι τό πώς έρχεται στόν κόσμο ο άνθρωπος. Εμένα τό γραφτό μου είτανε νά γεννηθώ στήν Ανατολή, αλλά η ρόδα τής τύχης, πού γυρίζει ολοένα, ξερρίζωσε από τά θεμέλιά του τόν τόπο μου καί μ' έρριξε στήν ξενητειά, σ' ανθρώπους πού μιλούσανε τήν ίδια γλώσσα μέ μένα, πλήν όμως πού είχανε άλλα συνήθεια.
Ο άνθρωπος είναι σέ όλα αχόρταγος. Θέλει νά απολάψη πολλά, χωρίς νά μπορή νά τά προφτάξη όλα. Καί βασανίζεται. Όποιος όμως φτάξει σέ μιά κατάσταση πού νά ευχαριστιέται μέ τά λίγα καί νά μή θέλη πολλά, έστω καί από οικονομία νά τ' αποχτήση, εκείνος λοιπόν είναι ο ευτυχισμένος.
Όποιος δέ νιώθει τά μυστήρια πού τού ξεσκεπάζονται, σάν απομείνει μοναχός, δέ θά νιώσει τίποτε, όπου κι άν πάγη, άς είναι καί στόν πιό εξωτικό καί χιλιομακρυσμένον κόσμον.
Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, μπάλλες, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα, ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, ἠλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια. Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποὺ νὰ μὴν ἀβασκαθῇ!

Κόντογλου 1895 έως 1965 (70)

Ο Φώτιος Κόντογλου ήταν Έλληνας από την Μικρά Ασία, λογοτέχνης, ζωγράφος και αγιογράφος, θεωρείται από τους σημαντικότερους εικαστικούς καλλιτέχνες. Γεννήθηκε στο Αϊβαλί (αρχαίες Κυδωνίες) της Μικράς Ασίας, στις 8 Νοεμβρίου του 1895, το τέταρτο παιδί της οικογένειας του. Ο πατέρας του λεγόταν Νίκος Αποστολέλης αλλά πέθανε όταν ο Φώτης ήταν ενός έτους. Την κηδεμονία του ανέλαβε ο αδερφός της μητέρας του, ο οποίος ήταν ηγούμενος και φρόντισε ο Φώτης να γαλουχηθεί με χριστιανικό τρόπο και να πάρει το οικογενειακό τους όνομα. Φοιτούσε ακόμη στο γυμνάσιο όταν εξέδωσε με συμμαθητές του ένα περιοδικό το οποίο έκανε τις εικονογραφήσεις, το 1913 πήγε στην Αθήνα όπου γράφτηκε στην σχολή καλών τεχνών. Το 1914 διέκοψε της σπουδές του και έφυγε στο εξωτερικό, ύστερα από μικρή παραμονή στην Ισπανία όπου εργάστηκε ως ανθρακωρύχος, βρέθηκε στο Παρίσι να εργάζεται σε εφημερίδα. Σύντομα έγινε γνωστός εικονογράφος, το 1916 βραβεύτηκε για την εικονογράφηση του βιβλίου του Κνουτ Χάμσουν «Η πείνα». Το 1917 κατά την καταστροφή του Αιβαλιού έχασε μητέρα και θείο και το 1919 επέστρεψε στην γενέθλια πόλη και εργάστηκε ως καθηγητής γαλλικών. Το 1921 στρατεύτηκε και συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία, μετά την κατάρρευση του μετώπου το 1922 κατέφυγε στην Λέσβο και εν συνεχεία στην Αθήνα. Γρήγορα έγινε γνωστός του λογοτεχνικούς κύκλους με την κυκλοφορία του βιβλίου του «Πέδρο Καζάς». Το 1927 παντρεύτηκε, το 1929 γεννήθηκε η κόρη του.

Το 1932 έκτισε το σπίτι του στα Πατήσια, με τη βοήθεια των μαθητών του Τσαρούχη και Εγγονόπουλου έκαναν τοιχογραφίες σε 2 δωμάτια. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι για ένα σακί αλεύρι. Από εκείνη την εποχή τον απορρόφησε ο Χριστιανισμός και η τέχνη του προσηλώθηκε στις παραδόσεις του Βυζαντίου και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Κόντογλου μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στη συγγραφή και τη ζωγραφική ενώ είχε σημαντική συμβολή στην συντήρηση έργων τέχνης. Δούλεψε στο Βυζαντινό Μουσείο, το Κοπτικό Μουσείο του Καΐρου, στο Βυζαντινό τμήμα του Μουσείου της Κέρκυρας, στις τοιχογραφίες του Μυστρά ενώ από τα σημαντικότερα έργα του είναι οι τοιχογραφίες του στο Δημαρχείο Αθηνών, με πρόσωπα από την Ελληνική Ιστορία. Μετά το 1950 συμμετείχε σε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής και εκδόθηκαν πολλά από τα βιβλία του. Πέθανε στις 13 Ιουλίου 1965 στον «Ευαγγελισμό» από τις επιπλοκές που του είχε προκαλέσει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις αρχές Ιουνίου.

ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ ΠΙΝΑΚΕΣ

ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ