(απόσπασμα από κεφάλαιο 2,
Εκδόσεις ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ,
ΑΘΗΝΑ 1988, Μτφ Έλλη Φιλοκύπρου)

«Ναι, αυτό είναι αλήθεια», είπε η κυρία Τάλιβερ κρατώντας μόνο την τελευταία φράση, «είναι καταπληκτικό πως του αρέσει τοαλάτι στη σούπα, όπως κι ο αδερφός μου κι ο πατέρας μου, ίδιοςείναι.»
«Είναι λίγο κρίμα όμως που πήρε το αγόρι από τη μεριά της μάναςτου, αντί για τ’ αραπάκι μας. Αυτό είναι το άσχημο όταν μπλέκονται δύο οικογένειες: ποτέ δεν μπορείς να υπολογίσεις τι θα βγει. Η μικρή έχει πάρει από την δικιά μου μεριά, έχει διπλάσιο μυαλό από τον Τομ. Φοβάμαι πως είναι υπερβολικά έξυπνη γιαγυναίκα» συνέχισε ο κύριος Τάλιβερ κουνώντας το κεφάλι του. «Δεν πειράζει και πολύ όσο είναι μικρούλα, αλλά μια υπερβολικά έξυπνη γυναίκα είναι όπως το πρόβατο με την μακριά ουρά.: δεντο πουλάς ακριβότερα για την ουρά του».

«Πώς, πειράζει κι όσο είναι μικρή», κύριε Τάλιβερ, «γιατί όλο τηςτο μυαλό το έχει στις αταξίες. Της βάζω καθαρό φόρεμα και σε δύο ώρες μου το έχει κάνει χάλια. Και καλά που μου το θύμισες»συνέχισε η κυρία Τάλιβερ, καθώς σηκωνόταν και πλησίαζε τοπαράθυρο, δεν ξέρω που τριγυρνάει τώρα και κοντεύει η ώρα για τσάι. Α, Βέβαια, το περίμενα, τρέχει πάνω-κάτω σαν αγρίμι εκεί κοντά στο νερό. Θα βρεθεί μέσα καμιά μέρα»
Η κυρία Τάλιβερ χτύπησε το τζάμι, έκανε κάποιο νόημα και κούνησε το κεφάλι της, μια διαδικασία που επανέλαβε αρκετές φορές μέχρι να ξαναγυρίσει στην θέση της.

«Μιλάς για εξυπνάδα, κύριε Τάλιβερ», παρατήρησε καθώς καθόταν, «αλλά εγώ είμαι σίγουρη πως σε μερικά πράγματα είναιχαζή, γιατί τη στέλνω πάνω να μου φέρει κάτι και ξεχνάει γιατί ανέβηκε, και κάθεται χάμω στο πάτωμα και χαζεύει τη λιακάδα και πλέκει τα μαλλιά της και τραγουδάει μόνη της, σαν εκείνες τιςτρελές του φρενοκομείου, ενώ εγώ την περιμένων κάτω. Τέτοια ποτέ δεν είχαμε στην οικογένεια μου, δόξα τω Θεό, ούτε τέτοιαούτε αυτό το μελαχρινό δέρμα που την κάνει να μοιάζει με μιγάδα. Δεν θέλω να παραπονιέμαι στο Θεό, αλλά είναι σκληρό να έχω έναμόνο κορίτσι κι αυτό τόσο παράξενο».
«Σαχλαμάρες! Είναι ένα θαυμάσιο μαυρομάτικο αραπάκι, και δενβλέπω σε τι είναι χειρότερη από τα παιδιά των άλλων. Διαβάζειτο ίδιο καλά με τον παπά σχεδόν.»

«Τα μαλλιά της όμως δεν λένε να κάνουν μπούκλες, όσο κι αν προσπαθώ, κι εκείνη δεν κάθεται να της τα τυλίξω κι ιδρώνω γιανα την κάνω να σταθεί και τα της τα φτιάξω».
«Κοψ’ της τα, κοψ’ της τα κοντά», αποκρίθηκε ασυλλόγιστα οπατέρας.
«Πως μπορείς να μιλάς έτσι, κύριε Τάλιβερ; Είναι μεγάλο κορίτσι πια, μπήκε στα εννιά, κι είναι και ψηλή για την ηλικία της: πώς γίνεται να έχει κοντά μαλλιά; Δες την ξαδέρφη της τη Λούσι, όλο μπουκλάκια κι ούτε μια τρίχα δεν ξεφεύγει από τη θέση της. Είναιάδικο να έχει η αδερφή μου η Ντιν αυτό το χαριτωμένο κοριτσάκι.. είμαι σίγουρη πως η Λούσι μου μοιάζει πολύ περισσότερο από όσοη δικιά μου κόρη. Μάγκι, Μάγκι», συνέχισε η μητέρα μ’ έναν οργισμένο, αλλά και καλοπιαστικό τόνο, καθώς αυτό το μικρόλάθος της φύσης έμπαινε στο δωμάτιο, «πόσες φορές θα σου πωνα μην πλησιάζεις το νερό; Κάποια μέρα θα πέσεις μέσα και θα πνιγείς, κι έπειτα θα το μετανιώσεις που δεν άκουγες την μητέρασου.» Τα μαλλιά της Μάγκι, καθώς πέταξε το καπέλο τη, επιβεβαίωνανοδυνηρά τις κατηγόριες της μητέρα της· Η κυρία Τάλιβερ θέλοντας να έχει η κόρη της μπούκλες «σαν τα παιδιά όλου του κόσμου», τα είχε κόψει μπροστά τόσο κοντά που δεν έφταναν πίσω από τα αυτιά της και καθώς μια ώρα αφού της τα ξετύλιγε ίσιωναν και πάλι, η Μάγκι τίναζε συνέχεια το κεφάλι της για να διώξει τα μαύρα, βαριά τσουλούφια που έπεφταν μπροστά στα μάτια της –μιακίνηση που την έκανε να θυμίζει μικρό πόνι.
«Για το Θεό, Μάγκι, γιατί πέταξες εδώ το καπέλο σου; Παρ το πάνω, έλα καλό μου κορίτσι, και βούρτσισε τα μαλλιάς ου, και άλλαξε φόρεμα και παπούτσια, ντροπή πια. Κι έλα να κάτσεις με τοεργόχειρό σου σαν μια μικρή κυρία».

«Ω μαμά» έκανε η Μάγκι απότομα, «δεν θέλω να κάνω το εργόχειρό μου».
«Τι; Δεν θες να κάνεις το ωραίο εργόχειρο, να φτιάξεις ένα ωραίο κάλυμμα για το κρεβάτι της θεία σου της Κλεγκ» «Είναι χαζή δουλειά» είπε η Μάγκι τινάζοντας τη χαίτη της, «σχίζω ρούχα και ξαναράβω τα κομμάτια. Και δεν θέλω να φτιάξωτίποτε για τη θεία μου την Κλεγκ, δεν την αγαπάω». Και η Μάγκι αποχωρεί, σέρνοντας το καπέλο της απ την κορδέλα,ενώ ακούγεται το ηχηρό γέλιο του κυρίου Τάλιβερ.
«Απορώ μαζί σου που κάθεσαι και γελάς, κύριε Τάλιβερ» είπε ημητέρα σε οργίλο τόνο». Την ενθαρρύνεις να φέρεται έτσι . Κι οιθείες της εμένα θα κατηγορήσουν ότι την παραχαϊδεύω».

Η κυρία Τάλιβερ ήταν αυτό που λέμε καλόβολος άνθρωπος –ποτέ δεν έκλαιγε όταν ήταν μωρό για τίποτε λιγότερο σοβαρό από την πείνα κι από τον πόνο, και σ’ όλη της τη ζωή ήταν γεμάτη υγεία,όμορφη, στρουμπουλή και χαζούλα. Με δυο λόγια, το καμάρι τηςοικογένεια της για την ομορφιά της και την γλυκύτητα τουχαρακτήρα της. Ωστόσο η γλυκύτητα είναι όπως το γάλα –δεν διατηρούνται εύκολα και λίγο να ξινίσουν, μπορεί να σου χαλάσουντο στομάχι. Έχω αναρωτηθεί κάμποσες φορές κατά πόσο εκείνες οι Μαντόνες του Ραφαήλ με τα ξανθά μαλλιά και την κάπως χαζή έκφραση κατάφερναν να διατηρούν τη μακαριότητά τους, όταν ταγερά πεισματάρικα αγοράκια του μεγάλωναν λίγο. Πρέπει φαντάζομαι ν’ άρχιζαν την γκρίνια και να γίνονταν όλο και πιοδύστροπες, καθώς τα παράπονα κι οι διαμαρτυρίες τους θα έφερναν όλο και λιγότερα αποτελέσματα.