Απόσπασμα 1

Με έσβησες από δέος
ώσπου νικήθηκα και χάθηκα,
κι ύστερα η ομορφιά Σου
με στερέωσε ξανά
και με αποκατέστησε στη χάρη.

Αν δεν υπήρχες Εσύ,
δεν θα είχα ύπαρξη
και η μοίρα μου θα ήταν το τίποτα.

Κι όμως είμαι ευτυχισμένη,
με το πνεύμα μου ανανεωμένο,
γιατί μέσα στην απεραντοσύνη της ύπαρξης
κέρδισα μια σταγόνα ζωής.

Σε Σένα βρίσκονται
η ελπίδα και η χαρά μου·
τι απελπισία μπορεί λοιπόν να υπάρξει
μέσα στο κενό της απομάκρυνσης;

Εσύ, Ύψιστε,
που με ανυψώνεις και με ενδυναμώνεις,
χάρισέ μου τη χαρά
και κράτησέ με κοντά Σου,
Εσύ, μοναδική μου επιθυμία.

Ο Θεός, ο Κύριός μου,
με οδήγησε με πραότητα
κι έτσι οι συμφορές λύθηκαν.

Και έστειλε τον Προφήτη Του,
μέσα από τον οποίο
βρήκα τιμή και χάρη,
γιατί είναι η ζωή μου.

Απόσπασμα 2

Όταν πνέει το αεράκι της αποδοχής,
μια βαθιά αγάπη μού θυμίζει
τη συμφωνία της ένωσής μας.

Κι όταν μια λάμψη έμπνευσης
έρχεται από τον Κύριό μου,
τα μάτια μου θολώνουν
και γεμίζουν δάκρυα.

Όταν ο οδηγός του καραβανιού
φωνάζει το όνομά Του καθώς αναχωρούν,
η λαχτάρα ζητά από την καρδιά μου
να μείνει πίσω.

Κι όταν η φωτιά του πάθους
ανάβει μέσα στα πλευρά μου,
τότε, φίλε μου, πίνω
από τα κύπελλα της ανάμνησης.

Αν οι επικριτές αμφισβητούν
την αγάπη που διακηρύσσω,
η ιστορία της αγάπης μου γι’ Αυτόν
είναι παλιά.

Κι όταν οι άλλοι με κατηγορούν
εξαιτίας Του,
κάθε μέλος του σώματός μου
τους αντιστέκεται με πάθος.

Αν ολόκληρος ο κόσμος με εγκαταλείψει,
η ανάμνησή Του παραμένει
ο πιο κοντινός μου σύντροφος
και ο φίλος της καρδιάς μου.

Όταν Εκείνος που αγαπώ ευαρεστείται,
με οδηγεί
στον δρόμο της δικαιοσύνης,
στον ίσιο δρόμο.

Με φέρνει στα λιβάδια της αποδοχής
και μου χαρίζει μια γεύση
από τη γόνιμη γνώση της έμπνευσης.

Μου δίνει να πιω
από την πηγή της αγάπης
κι έτσι φτάνω σε αυτό
που αναζητώ και επιθυμώ.

Με οδηγεί να αισθανθώ ένα άρωμα
στο αεράκι της εγγύτητας,
που με αναζωογονεί
ακόμη κι όταν φυσούν καυτοί άνεμοι.

Και σχίζει τα πέπλα
της υπερηφάνειας και της αδιαφορίας
που σκοτεινιάζουν
τον ουρανό της καρδιάς.

Απόσπασμα 3

Φίλε μου, σε παρακαλώ,
μίλησέ μου ξανά για Εκείνον που αγαπώ.

Όσο κι αν λαχταρώ να Τον πλησιάσω,
ποτέ δεν Τον χορταίνω
όσο ζω.

Ιστορίες για το πάθος μου γι’ Αυτόν
έχουν ειπωθεί από μένα,
και μέσα από τη διάδοσή τους
γεννήθηκε μια νέα ζωή
που δεν τελειώνει ποτέ.

Δεν μπορώ να Τον ξεχάσω.
Δεν μπορώ να περιμένω
ούτε να υπάρχω χωρίς Αυτόν.
Δεν μπορώ να μείνω μακριά Του.
Όχι· δεν μπορώ να το αντέξω.

Τα δάκρυά μου κυλούν από τον πόθο
και η καρδιά μου καίγεται από αγάπη,
γιατί μέσα στα πλευρά μου
φλέγεται μια άσβεστη φωτιά.

Οι επικριτές κατηγορούν την καρδιά μου,
μα, φίλοι μου, εκείνη δεν πρόκειται να αλλάξει.

Και η καρδιά μου απάντησε:

«Δεν είναι αυτός ο δρόμος
εκείνου που αγαπά.

Το να παραπονιέται κανείς
για όσα συνάντησε μέσα στην αγάπη
είναι ντροπή.

Το να πεθάνει γι’ Αυτόν
δεν είναι τίποτε·
ακόμη και οι συμφορές
γίνονται αγαπητές για χάρη Του».

Πιστεύετε λοιπόν πως μπορώ να κερδίσω
την εγγύτητά Του,
εκείνη που θεραπεύει
όλες μου τις ασθένειες;

Το να βρίσκομαι κοντά Του
είναι ο ύψιστος σκοπός μου
και η πιο μακρινή μου επιθυμία.

Και δεν εννοώ τις παλιές ανθρώπινες αγάπες,
τη Salmá, την ʿAlwá ή τη Hind.

Ο μοναδικός μου σκοπός είναι Εκείνος
που γνωρίζει την καρδιά και την αγάπη,
ο αιώνιος Θεός
που έπλασε ολόκληρη τη δημιουργία.

Από Αυτόν ελπίζω να λάβω
μια τιμημένη θέση
στην ασφαλή Κατοικία της Αιωνιότητας.