Ποιήματα

BURNT NORTON

Ο παρών χρόνος και ο περασμένος χρόνος
Ίσως να είναι κι οι δυο παρόντες στον μέλλοντα χρόνο,
Και ο μέλλων χρόνος να περιέχεται στον περασμένο.
Αν όλος ο χρόνος είναι αιώνια παρών,
Όλος ο χρόνος είναι ανεπανόρθωτος.

Ό,τι θα μπορούσε να είχε υπάρξει είναι μια αφαίρεση,
Μια αδιάκοπη δυνατότητα που παραμένει,
Μόνο σ’ έναν κόσμο υποθέσεων.
Ό,τι θα μπορούσε να είχε υπάρξει και ό,τι υπήρξε
Οδηγούν σ’ ένα τέλος, που είναι πάντοτε παρόν.

Βήματα αντηχούν στη μνήμη
Κατά μήκος του διαδρόμου που δεν ακολουθήσαμε
Προς την πόρτα που ποτέ δεν ανοίξαμε
Μέσα στον κήπο με τα τριαντάφυλλα. Τα λόγια μου αντηχούν
Έτσι μέσα στο νου σου.

Μα για ποιο σκοπό
Να ταράζουμε τη σκόνη πάνω σ’ ένα μπολ με ροδοπέταλα,
Δεν γνωρίζω.

Άλλες ηχώ
Κατοικούν στον κήπο. Να τις ακολουθήσουμε;

Γρήγορα, είπε το πουλί, βρείτε τες, βρείτε τες,
Πίσω απ’ τη γωνιά. Περνώντας την πρώτη πύλη,
Μέσα στον πρώτο μας κόσμο — να ακολουθήσουμε
Την πλάνη της τσίχλας; Μέσα στον πρώτο μας κόσμο.

Εκεί ήταν, αόρατοι και αξιοπρεπείς,
Κινούνταν δίχως πίεση πάνω από τα νεκρά φύλλα,
Μέσα στη φθινοπωρινή ζέστη, στον πάλλοντα αέρα,
Και το πουλί φώναζε, αποκρινόμενο
Στην άηχη μουσική που κρυβόταν στους θάμνους.

Και η αόρατη ματιά διασταυρώθηκε· γιατί τα τριαντάφυλλα
Είχαν την όψη λουλουδιών που κάποιος τα κοιτάζει.
Εκεί ήταν, φιλοξενούμενοί μας, δεχόμενοι και δεκτοί.

Κι έτσι προχωρήσαμε, κι αυτοί μαζί μας,
Μέσα σ’ ένα επίσημο σχέδιο,
Κατά μήκος του άδειου μονοπατιού, ώσπου φτάσαμε
Στον κυκλικό περίβολο των πυξαριών,
Για να κοιτάξουμε μέσα στην αδειασμένη δεξαμενή.

Στεγνή η δεξαμενή, ξερό το τσιμέντο, καφετιά τα χείλη της·
Κι όμως γέμισε νερό από το φως του ήλιου,
Και ο λωτός αναδύθηκε, ήσυχα, ήσυχα.
Η επιφάνεια έλαμπε από την καρδιά του φωτός,
Κι εκείνοι βρίσκονταν πίσω μας, καθρεφτισμένοι στο νερό.

Ύστερα πέρασε ένα σύννεφο, και η δεξαμενή άδειασε.

Φύγετε, είπε το πουλί, γιατί τα φύλλα ήταν γεμάτα παιδιά,
Κρυμμένα με ενθουσιασμό, γεμάτα γέλια.

Φύγετε, φύγετε, φύγετε, είπε το πουλί·
Το ανθρώπινο γένος
Δεν αντέχει πολλή πραγματικότητα.

Ο περασμένος χρόνος και ο μέλλων χρόνος,
Ό,τι θα μπορούσε να είχε υπάρξει και ό,τι υπήρξε,
Οδηγούν σ’ ένα τέλος, που είναι πάντοτε παρόν.