Καθρέπτης
Είμαι ασημένιος και ακριβής. Δεν έχω προκαταλήψεις.
Ό,τι κι αν δεις, το καταπίνω αμέσως,
Ακριβώς όπως είναι, αθάμπωτο από αγάπη ή απέχθεια.
Δεν είμαι σκληρός, μόνο ειλικρινής
Το μάτι ενός μικρού θεού, τετραγωνισμένο.
Τον περισσότερο καιρό αυτοσυγκεντρώνομαι στον απέναντι τοίχο.
Είναι ροζ, με στίγματα. Τον έχω κοιτάξει τόσο πολύ
Που νομίζω πως είναι μέρος της καρδιάς μου. Αλλά τρεμοσβήνει.
Πρόσωπα και σκοτάδι μας χωρίσουν ξανά και ξανά. Τώρα είμαι μια λίμνη.
Μια γυναίκα σκύβει πάνω μου,
Ψάχνει στις εκτάσεις μου να βρει ποια είναι στ’ αλήθεια.
Έπειτα γυρνά σ’ αυτούς τους ψεύτες, στα κεριά, ή στο φεγγάρι.
Βλέπω τη ράχη της και την καθρεφτίζω πιστά.
Με ανταμείβει με δάκρυα κι ένα αγωνιώδες σφίξιμο των χεριών.
Είμαι σημαντικός για κείνη. Πάει κι Έρχεται.
Κάθε πρωί είναι το πρόσωπό της που αντικαθιστά το σκοτάδι.
Μέσα μου έχει πνίξει ένα νεαρό κορίτσι, κι από μέσα μου μία γριά γυναίκα
Αναδύεται προς το μέρος της μέρα με την μέρα, σαν ένα τρομερό ψάρι
MIRROR
I am silver and exact. I have no preconceptions.
What ever you see I swallow immediately Just as it is, unmisted
by love or dislike.
I am not cruel, only truthful--- The eye of a little god, fourcornered.
Most of the time I meditate on the opposite wall. It is pink, with
speckles. I have looked at it so long
I think it is a part of my heart. But it flickers. Faces and
darkness separate us over and over. Now I am a lake. A woman
bends over me, Searching my reaches for what she really is.
Then she turns to those liars, the candles or the moon.
I see her back, and reflect it faithfully.
She rewards me with tears and an agitation of hands.
I am important to her. She comes and goes.
Each morning it is her face that replaces the darkness.
In me she has drowned a young girl, and in me an old woman
Rises toward her day after day, like a terrible fish.