Ποιήματα

Εκείνος που σε κρατά
γνωρίζει μια ευτυχία πάντοτε νέα.
Ο άφθαρτος παράδεισός του
δεν τον αφήνει να γερνά.

Από τότε που σε αντίκρισα, γνωρίζω
πού να στρέψω τη δέησή μου·
την προσευχή μου
στη δική σου ανατολή υψώνω.

Η πύλη του βωμού
λάμπει από το μέτωπό σου.

Από τον αγρό του πνεύματός μου
ευλόγησα τον κόσμο των αισθήσεων,
γιατί μέσα του αντανακλάται
η πιο πολύτιμη αγάπη.

Τον κόσμο τον απαρνήθηκα·
τι έχει ακόμη να μου χαρίσει;
Η λάμψη των ματιών σου
είναι μαζί η ευτυχία και η οδύνη μου.

Θα σ’ αγαπώ όσο η πνοή της ζωής
θα μένει ακόμη μέσα μου·
κι όταν, τρέμοντας από έρωτα,
εκπνεύσω την ύστατη πνοή.

Όταν στολίζεσαι,
ο έρωτας ηχεί τα πολύβουα τύμπανά του,
κι εραστές, αμέτρητοι εραστές,
ακολουθούν το πέρασμά σου.

Μα ο αληθινός εραστής
δεν πεθαίνει από τις πληγές που του ανοίγεις.
Το δηλητήριο που του προσφέρεις
είναι γι’ αυτόν κρυστάλλινο νερό.

Το φως που αφήνεις πίσω σου
ακολουθεί ο Σααντί.
Κάθε άλλος δρόμος
θα ήταν δρόμος νύχτας δίχως άστρα.