ΜΙΓΚΕΛ ΑΝΧΕΛ ΑΣΤΟΥΡΙΑΣ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΜΙΓΚΕΛ ΑΝΧΕΛ ΑΣΤΟΥΡΙΑΣ

επιλεγμένα ποιήματα

Η ΤΥΧΗ

Το να δίνεις είναι να αγαπάς,
Να δίνεις απλόχερα:
Για κάθε σταγόνα νερό
Να επιστρέφεις ένα χείμαρρο.

Ήμαστε φτιαγμένοι έτσι,
Φτιαγμένοι να μοιραζόμαστε
Σπόροι στο αυλάκι
Και αστέρια στον ωκεανό.

Αλίμονο σε αυτόν, Κύριε,
που δεν εξαντλεί τα εφόδια του,
Και, επιστρέφοντας, λέει:
"Σαν άδειος σάκος
Είναι η καρδιά μου. "

«Σήκω και απαίτησε·
είσαι μια φλόγα που καίει.
Είναι βέβαιο πως θα ’σαι ο κατακτητής
εκεί όπου ο τελευταίος ορίζοντας
Γίνεται μια σταγόνα αίμα,
μια σταγόνα ζωής,
Εκεί όπου θα κουβαλήσεις
στους ώμους σου το σύμπαν,
Εκεί όπου το σύμπαν
θα κουβαλήσει τις ελπίδες σου για σένα».

Χειμωνιάτικος ήλιος

Του σπιτιού ξαναγύρισε ο καλός ο φίλος.
Πώς να σου το πω, δεν ξέρω,
πως τώρα είσαι δική μου.
Ήλιε, μουσκίδι, που κρυφοκοιτάς
τα πρώτα αυλάκια
της σποράς, χειμωνιάτικέ μου ήλιε, μάθε
το νέο της χρονιάς: δώσαμε αρραβώνα.
Στη μυρωδάτη γη ένας πόθος ανυπομονεί
να ωριμάσει ο σπόρος.
Μια λαχτάρα ζωής
αχολογεί στην αθάνατη της πλάσης συμφωνία.
Μέλι ετοιμάζουν τα λουλούδια.
Ξανθιά μελίσσια υφαίνουν στις κυψέλες
ένα πλεμάτι μουσικό
από κερί κι αστέρια.
Αναδίνουν οι ορυζώνες ανυπόμονα μύρα,
παραπλανητικά, που ξελιγώνουν τα δέντρα,
τα καρπερά ζαχαροκάλαμα και τα λειβάδια.
Μου φάνηκε πως βούλιαζες!

Ήτανε κρύα η χαραυγή,
γιατί έβρεξε πολύ, όπως την κάθε μέρα.
Στ'αυλάκια κινδυνέψανε οι βλαστοί ΄ μα τώρα
με την πετσέτα που η αγάπη μου
στεγνώνει τα μαλλιά της
σφούγγισε το κεφάλι σου,
σφούγγισε και τα χέρια...
Σαν τα σκυλιά τα δέντρα ξετινάζουν
τις βροχοστάλες της δροσιάς
τα κρύσταλλα σπιθίζουν
στους μουσκεμένους σβώλους.
Σκουπίζουν στα βουνά τα
τα σύννεφα την καταχνιά
και καθαρίζει ο ουρανός
σαν το πλυμένο αβάκιο.
Γιορτάζει το ποτάμι.
Στα ευτυχισμένα περιβόλια
τα καρπερά κλωνιά
το πατρικό σου χάδι περιμένουν,
και στα μικρά χεράκια
των φύλλων και των φρούτων
ύμνους για να σε διαβάζω.

Χειμωνιάτικε ήλιε!
Με την αγάπη της κι αυτή,
με τα γλυκά της φίλτρα,
-σου μοιάζει,
καθώς έρχεσαι να ξυπνήσεις ορέξεις,
και πόθους να φουντώσεις-,
κι όπως και συ αδύναμη,
μες στη ζωή μου θα διαβεί
σαν τις χλιαρές τις μέρες,
όταν πληθαίνουν οι χαρές
κ' η μουσική στο σπίτι
και τα τζάμια γιορτάζουν,
ζωγραφισμέν' απ' τη βροχή,
κι ακούγονται γαργαρισμοί
που τουρτουρίζουν μες στις στέρνες
μ'ένα καθάριο ριν τιν τιν,
γλυκόλαλο και φίλο.

Μετάφραση: Γ.Δ.Χουρμουζιάδη
από Παγκόσμια ποιητική ανθολογία "Ταξίδι στην ποίηση", Ναυτίλος