Αμπντουλάχ Αλ-Μπαραντούνι ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Αμπντουλάχ Αλ-Μπαραντούνι

Γιατί παραμένω σιωπηλός στον θρήνο

Μου λένε ότι η σιωπή μου είναι για κλάματα.
Τους λέω ότι το ουρλιαχτό είναι άσχημο.

Η ποίηση είναι μόνο για τη ζωή και εγώ
νιώθω να τραγουδάω, όχι να ουρλιάζω.

Πώς να αποκαλέσω τους νεκρούς τώρα
που μεταξύ μας υπάρχει η σιωπηλή
βρωμιά κι ο τάφος;
Με περιβάλλει βουβό χώμα και ένα μαυσωλείο.

Το ουρλιαχτό είναι μόνο για τις χήρες
και εγώ δεν είμαι σαν χήρα
που θρηνεί πάνω στο σιωπηλό φέρετρο.

Από Εξορία σε Εξορία

Η χώρα μου παραδίδεται από τον έναν τύραννο
στον άλλο χειρότερος τύραννος,
από τη μια φυλακή στην άλλη,
από τη μια εξορία στην άλλη.
Αποικίζεται από φανερούς
Εισβολείς μα κι από κρυφούς,
παραδίνεται από το ένα θηρίο στο άλλο,
σαν αδυνατισμένη καμήλα.
Στα σπήλαια του θανάτου της
η χώρα μου ούτε που πεθαίνει
ούτε που ανακάμπτει.
Σκάβει τους βουβούς τάφους ψάχνοντας
για τις αγνές της καταβολές
για την ανοιξιάτικη υπόσχεση
που κοιμόταν πίσω από τα μάτια,
για το όνειρο που θα έρθει
για το φάντασμα που είναι κρυμμένο.
Κινείται από τη μία συνταρακτική
νύχτα σε ακόμη πιο σκοτεινή νύχτα.
Η χώρα μου θρηνεί
στα δικά της όρια
και στη γη των άλλων,
και ακόμη και στο δικό της χώμα
υφίσταται την αποξένωση
της εξορίας.