Ντένις Βρούτους
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
|
|---|
Ντένις ΒρούτουςΠρέπει να συμπεράνω από το παρελθόν μου
Πρέπει να συμπεράνω από το παρελθόν μου
το αμυδρό και ανεκδιήγητο
φάντασμα ενός σκλάβου,
μιας δεμένης γυναίκας,
της οποίας η δεμένη φιγούρα
εκλιπαρεί σιωπηλά
και της οποία το αίμα
πρέπει να αναγνωρίσω στο δικό μου
Φανταχτερή οργή; Φαντασία;
Ωστόσο, πώς αλλιώς μπορώ να συμφιλιώσω
το επαναστατικό μου αίμα
και να διαμαρτυρηθώ
από το να αναγνωρίσω
το βουβό επαναστατικό αίμα
αυτού του φαντάσματος.
Στο νησί Τοίχοι και δάπεδα
Στο γκρίζο του τσιμέντου,
Οι μέρες,
Ο χρόνος επίσης,
Και το γκρίζο μουρμουρητό
Όπως των κυμάτων
Που σπάνε
Στις ακτές των ανέμων,
Που μαίνονται
Και των βροχών που κουβαλάνε
Χιονόνερο
Καγκελόφρακτη ύπαρξη!
Έτσι που κάποιος δεν χρειάζεται
Να κοιτάξει πολύ
Στις πόρτες ή στα παράθυρα
Για να μάθει πως διαχωρίστηκαν
Με κάγκελα
Και κάποιος αμπαρώθηκε μέσα
Σε ένα γκρίζο παγερό ρεύμα
Ακινητοποιημένου χρόνου
ΙΙ
Όταν η βροχή ερχόταν,
Ερχόταν σαν μια γρήγορη κινούμενη οργή
Κινούμενη κατά μήκος του νησιού
Θορυβώντας από απόσταση
Μετά χτυπώντας σαν τύμπανο
Στη στέγη, μετά
Βαδίζοντας απομακρύνεται ξεψυχώντας
Και κάποιος κάμποσες φορές
Την έπαιρνε για αδύναμο περπάτημα
Ανθρώπων που έρχονται από το κυνήγι
Σέρνοντας τα πόδια τους
Τυλιγμένοι σε λευκή σκόνη
Και Παραδέρνοντας χάνονταν μακριά
Όπως τη βροχή που ερχόταν
και χτυπούσε τη στέγη.
Δεν ήταν ακριβώς ζήλια
Ούτε εκνευρισμός,
Ούτε καν διέγερση
Αλλά ανάμιχτα συναισθήματα
Που κάποιος ένιωθε
Για τα ανοιχτά,
Σε απόσταση
Βαθυπράσινα έλατα
Σαν σε όνειρο
Που ισοσταθμίζονταν
στον αέρα του νησιού
αποτραβηγμένα, γαλήνια, σιωπηλά
ΙΙΙ
Τα απογεύματα του Σαββάτου
Ήμασταν ταριχευμένοι στον χρόνο
Σαν δείγμα λεπιδόπτερων
Πιεσμένων στο γυαλί.
Ήμασταν ακίνητοι
Στο ηλιόλουστο απόγευμα
Περιμένοντας την ώρα της επίσκεψης
Μέχρι που ξαφνικά
Σαν ένα βιβλίο που κλείνει απότομα,
Όλες οι δυνατότητες εξαφανίζονταν
Καθώς ο ελάχιστος χρόνος δραπέτευε
Και ξέραμε πως μια ακόμη εβδομάδα
Θα έπρεπε να περάσει
|