|
Αμίλκαρ Καμπράλ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
Αμίλκαρ Καμπράλ... Όχι, ΠοίησηΜην απομακρύνεσαι από τη Ζωή. Σπάσε τα αόρατα κάγκελα της φυλακής μου, Μην κρύβεσαι στις σπηλιές μου, Άνοιξε διάπλατα τις πύλες μου - Και φύγε... Απόδρασε για να συμμετάσχεις στον αγώνα (η ζωή είναι αγώνας.) Εκεί έξω είσαι εσύ που καλούν οι Άνθρωποι Και εσύ Ποίηση, είσαι Άνθρωπος. Αγαπήστε όλη την ποίηση του κόσμου, Απελευθερώστε τα ποιήματά σας σε όλες τις φυλές, Σε όλα τα πράγματα. Συνδέστε το σώμα σας με όλα τα σώματα στον κόσμο, Συνδέστε τα με το δικό μου... Πήγαινε, Ποίηση: Πάρε τα χέρια μου, αγκάλιασε μαζί τους τον Κόσμο. Η Ποίησή μου κι εγώ είμαστε ένα. ΝησίΕίσαι ζωντανά κοιμισμένη μάνα, Γυμνή και ξεχασμένη,Ξηρή, Χτυπημένη από τους ανέμους, Υπό τον ήχο άμουσης μουσικής Φτιαγμένη από τα κύματα που μας περιορίζουν... Νησί: Τα βουνά και τα ξέφωτά σου Δεν ένιωσαν το πέρασμα του χρόνου, Έμειναν στον κόσμο των ονείρων σου – Τα όνειρα των παιδιών σου Φωνάζεις στους ανέμους που περνούν, Και στα πουλιά που πετούν ελεύθερα, Αυτό που λαχταράς! Νησί: Ατέλειωτοι λόφοι από ματωμένο χώμα - τραχύ χώμα Βραχώδεις γκρεμοί που κλείνουν τον ορίζοντα, Στις τέσσερις γωνιές η θάλασσα, περιορίζουν τη λαχτάρα μας! Ποιος δεν θα θυμότανΤην κραυγή μου της εξέγερσηςκατά μήκος των πιο απομακρυσμένων κοιλάδων της Γης Διέσχισε τις θάλασσες και τους ωκεανούς, Πέρασε πάνω από όλα τα Ιμαλάια, Δεν σεβάστηκε κανένα σύνορο, Με κατάστηθο ενθουσιασμό .. Η κραυγή μου της εξέγερσης στα αντρικά στήθη, Τους έκανε όλους αδέρφια Και άλλαξε τη ζωή... Ω, η κραυγή μου της εξέγερσης, που κυκλώνει τον κόσμο Δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον κόσμο, Ο κόσμος που είμαι εγώ. Ω, η κραυγή της εξέγερσής μου: έσβησε πολύ μακριά, Μακριά, πολύ μακριά Κάτω στο λαιμό μου Σε ένα πολύ ανθρώπινο λαιμό/κόσμο |