Ερίμπ Κάμπος Σερβέρα ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Ερίμπ Κάμπος Σερβέρα

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΝΤΑ ΔΕΝΤΡΑ

Στον ασημένιο δρόμο
- τον μπερδεμένος στις σκιές -
ήρθαν οκτώ δολοφόνοι
με φρεσκοακονισμένα τσεκούρια.

Στην άκρη χωρίς σκουριά
ο νυχτερινός άνεμος περνά
και αγκαλιάζει το φύλλωμα
θέλοντας να τους ψιθυρίσει στα κρυφά,
πως έρχονται οκτώ δολοφόνοι
με φρεσκοακονισμένα τσεκούρια.

Πώς τρέμουν τα σύννεφα!
Θεέ μου πώς κλαίνε
τα αστέρια και τα πουλιά!
Πόσο αθώα η νύχτα
σπάει τη φωνή της σιωπής της
με την ασημένια μουσική!

Έγδυσαν τον κορμό τους.
κοίταξαν από κάτω προς τα πάνω
και ανάμεσα στο πράσινο κόμμα,
ο καθένας σημάδεψε το έγκλημά του.

Ψηλά στον ουρανό σηκώθηκαν
Φρεσκοκομμένα σίδερα
και όταν κατέβηκαν
γύρισαν βουρκωμένα
από τα στόμια των άκρων τους.
ούτε τα σύννεφα ούτε τα πουλιά
μπόρεσαν να τα τυφλώσουν.

Το φύλλωμα ανατριχιάζει
σαν να επρόκειτο να πεθάνει
τα αστέρια είναι κρύα
βλέποντας το γυμνό σίδερο
και έρχεται το νερό της αυγής
να κλαίει με το φεγγάρι.

Οι δολοφόνοι τράπηκαν σε φυγή
με τα τσεκούρια τους σαν καθρέφτες
τα πουλιά δεν έχουν πια
που να κρεμάσουν τα τραγούδια τους.

Ο άνεμος προχωράει με λυγμούς
κουβαλώντας τα νεκρά τους φύλλα,
ενώ η ασημένια νύχτα
σπάει τη φωνή της σιωπής της
με την μουσική του φεγγαριού.

Πότε ήταν πάλι η μέρα;
η παρουσία μιας απουσίας
για την οποία έκλαψε ο ήλιος
τη θλίψη της έρημης ουλής.

ΜΟΝΑΞΙΑ ΧΩΡΙΣ ΘΥΜΗΣΗ –


Ω, φωνή του σύννεφου!
Ω, βελουδένια!
Πώς να δοθεί ένα όνομα στη μουσική σου
χωρίς να διαλύεται
από τις πράσινες ομίχλες που σε κοιτάζουν;
Είναι η φωνή ενός επείγοντος αρώματος
από γιασεμί και άπλετο φεγγάρι
με τον τυφλό να περπατά τη νύχτα,
με Θλίψη κάτω από τις σκάλες
να χάνεται ανάμεσα σε αρχαία πεύκα
να ανακουφίζεται από τους παρόντες πόνους,
και να καθρεφτίζεται στο έρημο χιόνι.

Αφήνοντας ανοιχτό το κάψιμο από το άγγιγμά του,
και περπατώντας κύκλους στον άνεμο,
δεν είμαι σίγουρος ότι ένα σαλιγκάρι το επέλεξε,
και τελικά πίσω ξαπλωμένος και χλωμός,
νεκρός από ένα σιωπηλό τοπίο.

Και δεν ξέρει πώς να σε φωνάξει,
έτσι για άλλη μια φορά καταπτοημένος,
αναρριχάται σε μονοπάτια
του φεγγαριού και του γιασεμιού!

Ω, φωνή του σύννεφου!
Ω, άπιαστο προφίλ απουσίας και δακρύων:
πεθαίνει και δεν ξέρει πώς να σε φωνάξει!
Ω, βελουδένια!