|
Ρενέ Ντεπέστρ
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
Ρενέ ΝτεπέστρΚΑΡΑΪΒΙΚΗ ΜΗΤΕΡΑΑπό την αρχήη θάλασσα σε βάζει σε κοσμική αρμονία με όλα τα όντα, όλα τα μέρη, όλα τα φυτά και τα ζώα, τους βράχους και τη βροχή, και όλες τις μαγευτικές ιστορίες του κόσμου. Είναι η πρωτότυπη μήτρα το αρχικό ζεστό ελατήριο μαγικός ρεαλισμός τραύμα γύρω από τον ομφάλιο λώρο. Στο σχολικό σου θρανίο η θάλασσα σε διδάσκει να είσαι πάντα συνεργάσιμος με πεταλούδες και λιβελλούλες ψάρια και κολίβρια τα νερά και τα βότσαλα των ποταμών γλέντια και δεινά της ζωής. Το σχολείο βρίσκεται πάνω σε ένα βράχο ο Κόλπος του Τζακμέλ είναι ο απέραντος γαλάζιος γείτονάς του στην τάξη της Καραϊβικής Θάλασσας μας προσφέρει το αλλού που προστατεύει με την αύρα του το λουλακί θαύμα του ουρανού και των κυμάτων τη μεταδοτική λάμψη του αφρού συνδεμένο με το συναρπαστικό μυστήριο της γαλλικής γλώσσας. Η θάλασσα ξεπλένει τη ζωή σε κάθε λέξη η περιπέτεια του Χριστόφορου Κολόμβου πέρασε σε μαύρες επιφάνειες ή σε ασβεστωμένες σημασιολογικές παγίδες: Ινδιάνοι, λευκοί, μαύροι, μιγάδες, κίτρινοι! Υπάρχει ένα μεγάλο τόξο που δονείται με διπλό κρεόλικο και φράγκικο φιόγκο · υπάρχει η θάλασσα, μεσολαβητής της γαλλικής ομιλίας που σαν μια μητέρα ενώνει με χαρούμενο μέτρο νησιά και στέρεο έδαφος, γεύσεις και ξόρκια της πατρίδας υπάρχει της θάλασσας η μητρική αλφαβήτα να βάζει κάτω από τα πόδια του σανδαλοφορεμένου ποιητή τη ζωτική ώθηση του αλατιού και της ελευθερίας. Μία συνείδηση ανθισμένη για τον άλλοΧαρά μου είναι να ξέρω ότι είσαι εγώκι εγώ πως είμαι εσύ φανατικά. Τα κόκαλά μου ξέρεις που τσακίζει η παγωνιά σου κι η ζεστασιά μου που τις φλέβες σου θεριεύει. Τα βλέφαρά σου πεταρίζουν απ' το φόβο μου κι από την πείνα σου το στόμα μου μαραίνεται. Χωρίς τη δύναμή σου να 'σαι φλόγα πυρωμένη Η συνείδησή μου θα ήταν πιο μόνη απ' τη νεκρή γη της ερήμου. Επαγρυπνώντας πάνω απ' την ελευθερία μου δίνεις φτερά και ουρανό στης ελπίδας μου το κίνημα. Η θέλησή μου για χαρά, αν έπαυε για μια στιγμή για ν' αναμετρηθεί με τη δικιά σου ευθύς σκόνη θα γίνονταν. Όταν ματώνεις στο μαχαίρι της ταυτότητάς μου οι συνειδήσεις μας πάνε κι δυο για το σφαγείο. Μπροστά στην νύχταΗ κυρά δεν ήταν μόνηείχε κι έναν σύζυγο σύζυγο πολύ κομψό που μιλούσε για Ρακίνα και Κορνέιγ και Βολταίρο και Ρουσσώ για τον γέροντα Ουγκώ και τον νεαρό Μυσσέ για τους Ζιντ και Βαλερύ κι ένα σωρό ακόμη η κυρά δεν ήταν μόνη είχε κι έναν σύζυγο έναν που τα ήξερε όλα μα ειλικρινά δεν ήξερε τίποτα γιατί η κουλτούρα δεν γίνεται χωρίς παραχωρήσεις παραχωρείς τη σάρκα και το αίμα σου παραχωρείς τον εαυτό σου στους άλλους παραχώρηση που αξίζει όσο ο κλασικισμός, ο ρομαντισμός κι όλα όσα ξεδιψάνε το πνεύμα μας |