Φέιζ Αχμάντ Φέιζ

Φέιζ Αχμάντ Φέιζ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
Φέιζ Αχμάντ Φέιζ ΕΠΙΘΥΜΙΑ Σίγουρα δεν έχω, καμία πίστη στα θαύματα, αλλά λαχταρώ πως όταν έρχεται ο θάνατος για να με πάρει από αυτό το υπέροχο τραγούδι ενός κόσμου, μου επιτρέπει να επιστρέψω στην πόρτα σου και να χτυπήσω να χτυπήσω και να φωνάξω: "Εάν χρειάζεσαι κάποιον να μοιραστείς την αγωνία σου, τον απλούστερο πόνο σου, τότε άσε με να είμαι αυτός. Εάν όχι, άφησε με και πάλι Να επιβιβαστώ, αυτή τη φορά ποτέ να μην επιστρέψω, από αυτήν την τελική κατεύθυνση, παντοτινά." ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ, Τα πράγματα ήταν όπως έπρεπε: ο ουρανός ήταν το αδιέξοδο της όρασης, ο δρόμος ήταν απλώς ένας δρόμος, το κρασί τίποτε παραπάνω από κρασί. Τώρα όλα είναι σαν την καρδιά μου, ένα χρώμα στην άκρη του αίματος: το γκρι της απουσίας σου, το χρώμα του δηλητηρίου, των αγκαθιών, ο χρυσός όταν συναντιόμαστε, η εποχή φλέγεται, το κίτρινο του φθινοπώρου, το κόκκινο των λουλουδιών, των φλογών, και το μαύρο όταν καλύπτεις τη γη με το κάρβουνο νεκρών πυρκαγιών. Και ο ουρανός, ο δρόμος, το ποτήρι κρασί; Ο ουρανός είναι πουκάμισο μουσκεμένο με δάκρυα, ο δρόμος μια φλέβα που θα σπάσει, και το ποτήρι κρασί ένας καθρέφτη στον οποίο ο ουρανός, ο δρόμος, ο κόσμος συνέχεια αλλάζει. Μην φύγεις τώρα που είσαι εδώ— Μείνε. Έτσι ο κόσμος μπορεί να ξαναγίνει σαν τον εαυτό του: έτσι ο ουρανός μπορεί να είναι ο ουρανός, ο δρόμος ένας δρόμος, και το ποτήρι κρασί, όχι ένας καθρέφτης, απλώς ένα ποτήρι κρασί ΠΕΙΤΕ ΜΑΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ Όταν ριχτήκαμε στη ζωή στον ποταμό της θλίψης, πόσο σημαντικά ήταν τα χέρια μας, πόσο κόκκινο το αίμα μας. Με μερικά χτυπήματα, φαινόταν, θα περάσουμε από όλο τον πόνο, σύντομα θα αποβιβαστούμε. Αυτό δεν συνέβη. Στην ακινησία κάθε κύματος βρήκαμε αόρατα ρεύματα. Οι βαρκάρηδες επίσης, ήταν ανειδίκευτοι, τα κουπιά τους αδοκίμαστα. Διερευνήστε το θέμα όπως επιθυμείται, κατηγορήστε όποιον θέλετε, όσο θέλετε όμως το ποτάμι δεν έχει αλλάξει, η σχεδία παραμένει η ίδια. Τώρα προτείνετε τι πρέπει να γίνει, μας λέτε πώς να έρθουμε στην ξηρά. Όταν είδαμε τις πληγές της χώρας μας να εμφανίζονται στο δέρμα μας, πιστέψαμε κάθε λέξη των θεραπευτών. Άλλωστε, θυμηθήκαμε τόσες πολλές θεραπείες, φαινόταν ανά πάσα στιγμή πως όλα τα προβλήματα θα τελειώσουν, κάθε πληγή θα επουλωθεί πλήρως. Αυτό δεν συνέβη: οι ασθένειές μας ήταν τόσο πολλές, τόσο βαθιά μέσα μας ώστε όλες οι διαγνώσεις να αποδειχθούν ψευδείς, κάθε θεραπεία άχρηστη. Τώρα κάντε οτιδήποτε, ακολουθήστε κάθε ένδειξη, κατηγορήστε οποιονδήποτε, όσο θέλετε, τα σώματά μας είναι ακόμη τα ίδια, οι πληγές μας εξακολουθούν να είναι ανοιχτές. Τώρα πείτε μας τι πρέπει να κάνουμε, Πες τε μας πως να θεραπεύσουμε αυτές τις πληγές.

ΕΠΙΘΥΜΙΑ

Σίγουρα δεν έχω,
καμία πίστη στα θαύματα, αλλά λαχταρώ
πως όταν έρχεται ο θάνατος για να με πάρει
από αυτό το υπέροχο τραγούδι
ενός κόσμου, μου επιτρέπει να επιστρέψω
στην πόρτα σου και να χτυπήσω
να χτυπήσω
και να φωνάξω: "Εάν χρειάζεσαι κάποιον
να μοιραστείς την αγωνία σου,
τον απλούστερο πόνο σου,
τότε άσε με να είμαι αυτός.
Εάν όχι, άφησε με και πάλι
Να επιβιβαστώ, αυτή τη φορά ποτέ
να μην επιστρέψω, από αυτήν την τελική κατεύθυνση,
παντοτινά."

ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ,

Τα πράγματα ήταν όπως έπρεπε:
ο ουρανός ήταν το αδιέξοδο της όρασης,
ο δρόμος ήταν απλώς ένας δρόμος,
το κρασί τίποτε παραπάνω από κρασί.

Τώρα όλα είναι σαν την καρδιά μου,
ένα χρώμα στην άκρη του αίματος:
το γκρι της απουσίας σου,
το χρώμα του δηλητηρίου, των αγκαθιών,
ο χρυσός όταν συναντιόμαστε, η εποχή φλέγεται,
το κίτρινο του φθινοπώρου,
το κόκκινο των λουλουδιών, των φλογών,
και το μαύρο όταν καλύπτεις τη γη
με το κάρβουνο νεκρών πυρκαγιών.

Και ο ουρανός, ο δρόμος, το ποτήρι κρασί;
Ο ουρανός είναι πουκάμισο μουσκεμένο με δάκρυα,
ο δρόμος μια φλέβα που θα σπάσει,
και το ποτήρι κρασί ένας καθρέφτη στον οποίο
ο ουρανός, ο δρόμος, ο κόσμος συνέχεια αλλάζει.

Μην φύγεις τώρα που είσαι εδώ—
Μείνε. Έτσι ο κόσμος μπορεί να ξαναγίνει
σαν τον εαυτό του:
έτσι ο ουρανός μπορεί να είναι ο ουρανός,
ο δρόμος ένας δρόμος,
και το ποτήρι κρασί, όχι ένας καθρέφτης, απλώς ένα ποτήρι κρασί

ΠΕΙΤΕ ΜΑΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Όταν ριχτήκαμε στη ζωή
στον ποταμό της θλίψης,
πόσο σημαντικά ήταν τα χέρια μας,
πόσο κόκκινο το αίμα μας.
Με μερικά χτυπήματα, φαινόταν,
θα περάσουμε από όλο τον πόνο,
σύντομα θα αποβιβαστούμε.
Αυτό δεν συνέβη.
Στην ακινησία κάθε κύματος βρήκαμε αόρατα ρεύματα.
Οι βαρκάρηδες επίσης, ήταν ανειδίκευτοι,
τα κουπιά τους αδοκίμαστα.
Διερευνήστε το θέμα όπως επιθυμείται,
κατηγορήστε όποιον θέλετε, όσο θέλετε
όμως το ποτάμι δεν έχει αλλάξει,
η σχεδία παραμένει η ίδια.
Τώρα προτείνετε τι πρέπει να γίνει,
μας λέτε πώς να έρθουμε στην ξηρά.

Όταν είδαμε τις πληγές της χώρας μας
να εμφανίζονται στο δέρμα μας,
πιστέψαμε κάθε λέξη των θεραπευτών.
Άλλωστε, θυμηθήκαμε τόσες πολλές θεραπείες,
φαινόταν ανά πάσα στιγμή
πως όλα τα προβλήματα θα τελειώσουν,
κάθε πληγή θα επουλωθεί πλήρως.
Αυτό δεν συνέβη: οι ασθένειές μας
ήταν τόσο πολλές, τόσο βαθιά μέσα μας
ώστε όλες οι διαγνώσεις να αποδειχθούν ψευδείς,
κάθε θεραπεία άχρηστη.
Τώρα κάντε οτιδήποτε, ακολουθήστε κάθε ένδειξη,
κατηγορήστε οποιονδήποτε, όσο θέλετε,
τα σώματά μας είναι ακόμη τα ίδια,
οι πληγές μας εξακολουθούν να είναι ανοιχτές.
Τώρα πείτε μας τι πρέπει να κάνουμε,
Πες τε μας πως να θεραπεύσουμε αυτές τις πληγές.