|
Σίγκμουντ Φρόυντ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Σύμφωνα με την Ψυχαναλυτική Θεωρία η δομή της προσωπικότητας συγκροτείται από τρία μέρη: το Εγώ (I), που αποτελεί το λογικό μέρος και αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα, το Εκείνο (id), δηλαδή τις κρυμμένες μας επιθυμίες, τα κίνητρα, τα ένστικτα, τις βιολογικές ανάγκες, και το Υπερεγώ (superego), τις ηθικές και κοινωνικές αξίες. Μελετώντας τις νευρώσεις, ο Freud υποστήριξε ότι η φύση τους έγκειται στα πρώτα παιδικά χρόνια των ασθενών και στη στέρηση των σεξουαλικών τους επιθυμιών που τους επέβαλε το περιβάλλον. Η Ψυχανάλυση συμπεραίνει ότι όταν το Εκείνο και το Εγώ δε βρίσκονται σε συμφωνία, όταν δηλαδή οι υποσυνείδητες επιθυμίες έρχονται σε σύγκρουση με την πραγματική μας ζωή, τότε κυριευόμαστε από άγχος, φοβίες και πανικό και οδηγούμαστε σε νευρώσεις. Για να αποφευχθεί μια τέτοια κατάσταση νευρώσεων και ενδεχομένως ψυχώσεων, το άτομο αναπτύσσει μηχανισμούς άμυνας (defense mechanisms), τους οποίους χρησιμοποιεί αυτόματα και ασυνείδητα. ΟΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΑΜΥΝΑΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ: Άρνηση: Το άτομο αποφεύγει να αντιμετωπίσει οδυνηρές καταστάσεις, σκέψεις, συναισθήματα και γεγονότα που προξενούν άγχος, αρνούμενο την ύπαρξης τους. Απώθηση: Το άτομο απωθεί στο ασυνείδητο ανεπιθύμητες επιθυμίες, σκέψεις, εμπειρίες που αντιτίθενται στις επιταγές του Εγώ και την πραγματικότητα. Εκλογίκευση: Το άτομο προσπαθεί να δώσει μια λογική εξήγηση στη συμπεριφορά του που δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Μετάθεση: Όταν το άτομο δε βρίσκει πώς να ικανοποιήσει μια παρόρμηση του, μεταθέτει τις ενστικτώδεις ανάγκες του σε άσχετα αντικείμενα ή καταστάσεις Παλινδρόμηση: Το άτομο για να αποφύγει παρούσες οδυνηρές καταστάσεις, επιστρέφει σε προηγούμενα στάδια της ανάπτυξης του που ήταν πιο ευχάριστα. Προβολή: Το άτομο προβάλλει σε άλλους τις τάσεις, τις σκέψεις και τα κίνητρα που θεωρεί απαράδεκτα και του προκαλούν άγχος. |
|---|
Σίγκμουντ Φρόυντ
αποσπάσματα «Είναι το σκοτεινό, απρόσιτο μέρος της πρoσωπικότητάς μας, ό,τι ελάχιστο γνωρίζουμε το έχουμε μάθει από την έρευνα των ονείρων και την δημιουργία νευρωσικών συμπτωμάτων, και τα περισσότερα είναι αρνητικά στοιχεία και μπορούν να περιγραφούν μόνο ως η αντίθεση στο Εγώ. Όλοι προσεγγίζουμε το Εκείνο με αναλογίες: το αποκαλούμε χάος, ένα καζάνι γεμάτο κοχλάζουσες ενορμήσεις, δεν παράγει μια ολοκληρωμένη θέληση, αλλά παρά μόνο μια προσπάθεια να ικανοποιήσει τις ενστικτώδεις ενορμήσεις που είναι υποκείμενες στη αρχή της ευχαρίστησης.» «Το Εγώ δεν είναι έντονα διαχωρισμένο από το Εκείνο καθώς το χαμηλότερο μέρος του συγχωνεύεται σε αυτό... αλλά το απωθημένο συγχωνεύεται και αυτό στο Εκείνο και είναι αποκλειστικά μέρος του. Το απωθημένο διαχωρίζεται από το Εγώ από τις αντιστάσεις της απώθησης, μπορεί να επικοινωνήσει όμως με το Εγώ μέσω του Εκείνου.» |