Μενέλαος Λουντέμης ποιήματα

Λουντέμης ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
Μενέλαος Λουντέμης Ποιήματα Από τη συλλογή Οι εφτά κύκλοι της μοναξιάς» Υπομονή. Δεν τελείωσαν όλα. Σ' αυτή τη ζωή δεν τελειώνουν όλα Ούτε σε μια μέρα Ούτε σε μια ζωή. Στην άκρη της νύχτας - για σε το λέω, απελπισμένε - στην άκρη της νύχτας πάνω σε κάποιο κλαρί κρέμεται μια ελπίδα... Το ίδιο και για σένα - Στραγγαλιστή- στην άκρη κάποιου κλαδιού Κρέμεται μια αγχόνη. Υπομονή μόνο. Άς πηγαίνουν όλα αργά, Άς δείχνουν όλα λυπημένα (μετά τη δύση της μέρας ή μετά τη δύση της ζωής). Άς λενε.. Πως ο θεός έπλασε τον κόσμο σ' επτά μόνο μέρες. Σ' επτά μόνο μέρες δε μπορείς να χτίσεις ούτ' έναν πύργο στην Ισπανία ! Αλλά - πολλές φορές - καλά είναι και τα ψέματα. Σβήνουν κι' αυτά κάποιες δίψες. Νάναι μόνο καθαρά. Καθαρά ψέματα Όχι βρωμισμένα μ' Αλήθειες ! Επι τέλους θέλουμε ένα βρώμικο ψέμα Για να γλυτώσουμε απ' τις φκιασιδωμένες αλήθειες. από τη συλλογή «Κάτω από τα Κάστρα της Ελπίδας ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΝΟΣ ΡΑΓΙΣΜΕΝΟΥ ΕΡΩΤΑ Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό, ἦταν ἕνα γραμμόφωνο. Ἕνα ὁλομόναχο γραμμόφωνο. Μὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γραμμόφωνο καὶ νά ῾ταν μόνο ἕνα τραγούδι, ποὺ ζητοῦσε ἕνα γραμμόφωνο, γιὰ νὰ πεῖ τὸ καημό του. Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό, ἦταν ἕνας Ερωτας. Ἕνας ὁλομόναχος Ἔρωτας ποὺ γύριζε μὲ μία πλάκα στὴ μασχάλη, γιὰ νὰ βρεῖ ἕνα γραμμόφωνο γιὰ νὰ πει τὸ καημό του. «Ἔρωτα μὴ σὲ πλάνεψαν ἄλλων ματιῶν μεθύσια καὶ μέσ᾿ τὰ κυπαρίσια περνᾷς μὲ μι᾿ ἄλλη νιά; Ἔρωτ᾿ ἀδικοθάνατε, Ἔρωτα χρυσομάλλη, ἂν σ᾿ εἶδαν μὲ μιὰν ἄλλη, ἦταν ἡ Λησμονιά». Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό, δὲν ἦταν ἕνας ἔρωτας, δὲν ἦταν ἕνας πόνος. Ἦταν μισὸς ἔρωτας -μισὸς πόνοςκαὶ μιὰ μισὴ πλάκα, πού ῾λεγε τὸ μισό της σκοπό: «Ἔρωτα μὴ σὲ... Ἔρωτα μὴ σὲ... ἔρωτα μισέ... ἔρωτα μισέ...» Θέ μου! Μὰ δὲ βρίσκεται ἕνα χέρι! Ἕνα πονετικὸ χέρι, γιὰ ν᾿ ἀνασηκώσει τὴ βελόνα καὶ ν᾿ ἀκουστεῖ ξανά, ὁλόκληρος ὁ Ἔρωτας, ὁλόκληρο τὸ τραγούδι: «Ἔρωτα μὴ σὲ σκότωσαν τὰ μαγεμένα βέλη; Ἔρωτα Μακιαβέλλι. Τὰ μάτια ποὺ σὲ λάβωσαν, μὲ δάκρυα πικραμένα, καρφιά ῾ταν πυρωμένα καὶ μπήχτηκαν βαθιά».

Μενέλαος Λουντέμης

Ποιήματα

Από τη συλλογή

Οι εφτά κύκλοι της μοναξιάς»

Υπομονή.
Δεν τελείωσαν όλα.

Σ' αυτή τη ζωή δεν τελειώνουν όλα

Ούτε σε μια μέρα

Ούτε σε μια ζωή.

Στην άκρη της νύχτας

- για σε το λέω, απελπισμένε -

στην άκρη της νύχτας

πάνω σε κάποιο κλαρί

κρέμεται μια ελπίδα...

Το ίδιο και για σένα

- Στραγγαλιστή-

στην άκρη κάποιου κλαδιού

Κρέμεται μια αγχόνη.

Υπομονή μόνο.

Άς πηγαίνουν όλα αργά,

Άς δείχνουν όλα λυπημένα
(μετά τη δύση της μέρας ή μετά τη δύση της ζωής).

Άς λενε..

Πως ο θεός έπλασε τον κόσμο
σ' επτά μόνο μέρες.

Σ' επτά μόνο μέρες δε μπορείς
να χτίσεις ούτ' έναν πύργο στην Ισπανία !

Αλλά - πολλές φορές - καλά είναι και τα ψέματα.

Σβήνουν κι' αυτά κάποιες δίψες.

Νάναι μόνο καθαρά. Καθαρά ψέματα

Όχι βρωμισμένα μ' Αλήθειες !

Επι τέλους θέλουμε ένα βρώμικο ψέμα
Για να γλυτώσουμε απ' τις φκιασιδωμένες αλήθειες.

από τη συλλογή «Κάτω από τα Κάστρα της Ελπίδας

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΝΟΣ ΡΑΓΙΣΜΕΝΟΥ ΕΡΩΤΑ

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνα γραμμόφωνο.
Ἕνα ὁλομόναχο γραμμόφωνο.
Μὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γραμμόφωνο
καὶ νά ῾ταν μόνο ἕνα τραγούδι,
ποὺ ζητοῦσε ἕνα γραμμόφωνο,
γιὰ νὰ πεῖ τὸ καημό του.
Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνας Ερωτας.
Ἕνας ὁλομόναχος Ἔρωτας
ποὺ γύριζε μὲ μία πλάκα στὴ μασχάλη,
γιὰ νὰ βρεῖ ἕνα γραμμόφωνο
γιὰ νὰ πει τὸ καημό του.
«Ἔρωτα μὴ σὲ πλάνεψαν
ἄλλων ματιῶν μεθύσια
καὶ μέσ᾿ τὰ κυπαρίσια
περνᾷς μὲ μι᾿ ἄλλη νιά;
Ἔρωτ᾿ ἀδικοθάνατε,
Ἔρωτα χρυσομάλλη,
ἂν σ᾿ εἶδαν μὲ μιὰν ἄλλη,
ἦταν ἡ Λησμονιά».
Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
δὲν ἦταν ἕνας ἔρωτας,
δὲν ἦταν ἕνας πόνος.
Ἦταν μισὸς ἔρωτας -μισὸς πόνοςκαὶ μιὰ μισὴ πλάκα,
πού ῾λεγε τὸ μισό της σκοπό:
«Ἔρωτα μὴ σὲ... Ἔρωτα μὴ σὲ...
ἔρωτα μισέ... ἔρωτα μισέ...»
Θέ μου!
Μὰ δὲ βρίσκεται ἕνα χέρι!
Ἕνα πονετικὸ χέρι,
γιὰ ν᾿ ἀνασηκώσει τὴ βελόνα
καὶ ν᾿ ἀκουστεῖ ξανά,
ὁλόκληρος ὁ Ἔρωτας,
ὁλόκληρο τὸ τραγούδι:
«Ἔρωτα μὴ σὲ σκότωσαν
τὰ μαγεμένα βέλη;
Ἔρωτα Μακιαβέλλι.
Τὰ μάτια ποὺ σὲ λάβωσαν,
μὲ δάκρυα πικραμένα,
καρφιά ῾ταν πυρωμένα
καὶ μπήχτηκαν βαθιά».