Σέσιλ Ραζέντρα ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Σέσιλ Ραζέντρα

"Θάνατος ενός χωριού"

Εδώ
υπαινιγμοί θανάτου
κρέμονται
βαριά στον αέρα
Παντού
υπάρχει η δυσωδία
της αποσύνθεσης και της απελπισίας

Το ποτάμι
στραγγαλίστηκε από
απαιτήσεις
της εκβιομηχάνισης
ΠΕΘΑΙΝΕΙ….
και κανείς δεν νοιάζεται

Τα ψάρια
Στο ποτάμι
Το δηλητηριασμένο από
τον εμετό της προόδου
πεθαίνουν….
και κανείς δεν νοιάζεται

Τα πουλιά
που τρέφονται με τα ψάρια
Στο ποτάμι το
δηλητηριασμένο από
την περιττή πρόοδο
πεθαίνουν….
και κανείς δεν νοιάζεται

Και έτσι
ένα κάποτε περήφανο χωριό
συντηρημένο
για αιώνες
από τον πλούτο
αυτού του ποταμού
πεθαίνει….
Και κανείς δεν νοιάζεται

Σε αυτό τον μαμμωνά
Της ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
οι αρχιερείς μας
θυσιάζουν
τα έθιμά μας
τον πολιτισμό μας
τις παραδόσεις μας
και το περιβάλλον
και κανείς δεν νοιάζεται

Τυφλωμένα ποντίκια
Τυφλωμέναε ποντίκια
δείτε τι έχουμε κάνει
δείτε τι έχουμε κάνει
όλοι τρέχουμε πίσω
από της προόδου τη γοητεία
έκοψε τα κεφάλια μας
με το μαχαίρι της ανάπτυξης
έχεις δει ποτέ
τόσο ανόητους στη ζωή σου
όσο τα τυφλωμένα ποντίκια;

Στη χώρα μου

Αν δεν νοιαζόμουν
δεν θα τολμούσα
να καταγράψω τις ατέλειές σας
θα τραγουδούσα
μόνο τους επαίνους σας
επιλέγοντας τα καλύτερα
αγνοώντας τα υπόλοιπα
αλλά δεν είμαι
αστεροχτυπημένος εραστής
δεν μπορώ να καλύψω
τα πολλά σας ψεγάδια
οπότε αν φωνάζω
για την απληστία σας
τις υπόγειες
προκαταλήψεις σας
την αναισθησία
των παιδιών σας
την πολλή σας κακία
άντεξε μαζί μου αγαπημένη
αγάπη και μίσος
αναμιγνύονται
στο ίδιο καζάνι
τα σφάλματα σε άλλο
ώστε δεν έχει σημασία
στα αγαπημένα μας πρόσωπα
υποθέτω
κατακλυσμιαίες αναλογίες
κάποιος μισεί το χειρότερο
σε αυτούς που αγαπά το καλύτερο
και αν δεν νοιαζόμουν
δεν θα τολμούσα
τα καταγράψω
τις πολλές σας ατέλειές

Όταν μικρές ελευθερίες
άρχισαν να τσακίζονται.
Όταν το σύνταγμά τους
Πελεκίστηκε
Όταν οι εφημερίδες τους
έκλεισαν
Όταν το κράτος δικαίου
Γύριζε ανάποδα
Όταν η δύναμη γινόταν δίκαιο
και οι φίλοι τους
απομακρύνονταν ουρλιάζοντας
στα σκοτάδια της νύχτας
Επέλεξαν τη σιωπή
Με προσποιητή τύφλωση
ισχυρίστηκαν άγνοια.
Και τώρα όταν η σκιά
Της μπότας κρέμεται
Δυσοίωνη πάνω από την αγαπημένη τους γη
περπατούν σαν ζόμπι
ανίκανοι να διακρίνουν
το σωστό από το λάθος
με τα μυαλά τους γεμάτα λειχήνες
σαν τη σκοτεινή πλευρά των δέντρων.