Κριστίνα Ροσέτι

Κριστίνα Ροσέτι ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
Κριστίνα Ροσέτι ποιήματα Θα 'θελα να θυμόμουνα τη μέρα, Θα 'θελα να θυμόμουνα τη μέρα, την ώρα, το λεπτό που σε πρωτοείδα, αν είχε φως ή ερχόταν καταιγίδα, αν ήταν πρωί ή αν έφτανε η εσπέρα. Έτσι απρόσεκτη διάβηκα πέρα, τόσο τυφλή ήμουνα που την αχτίδα δεν πρόσεξα που προμηνούσε ελπίδα, το αστέρι που πλανιόταν στον αιθέρα. Τη μέρα αυτή να ‘ταν να θυμηθώ, που έφυγε δίχως ίχνος, σαν το χιόνι που κάτω από το χάδι του ήλιου λιώνει. Άδεια έμοιαζε, δεντρί δίχως ανθό. Ω, να μπορούσε τη στιγμή να φέρει πίσω, που αγγίξαμε χέρι με χέρι. Από: Κριστίνα Ροσέτι – Ξένοι Λυρικοί, εκδ. "Ποταμός" Μετάφραση: Γ. Νίκας "I wish I could remember that first day I wish I could remember that first day, First hour, first moment of your meeting me, If bright or dim the season, it might be Summer or Winter for aught I can say; So unrecorded did it slip away, So blind was I to see and to foresee, So dull to mark the budding of my tree That would not blossom yet for many a May. If only I could recollect it, such A day of days! I let it come and go As traceless as a thaw of bygone snow; It seemed to mean so little, meant so much; If only now I could recall that touch, First touch of hand in hand – Did one but know! Όταν αγαπημένε μου πεθάνω Όταν, αγαπημένε μου, πεθάνω, Μην τραγουδήσεις πια για μένα θλιβερά· Τριαντάφυλλα στο μνήμα μη φυτέψεις, Ούτε ψηλού κυπαρισσιού σκιά: Πάνω μου να'σαι το χλωρό χορτάρι Βρεγμένο απ’ τη βροχή και τη δροσιά· Κι αν θέλεις, τότε να θυμάσαι, Αν όχι, ξέχασέ με πια. Εγώ δεν θ' αντικρύσω πια σκιές, Ούτε και τη βροχή θα αισθανθώ· Τ' αηδόνι δεν θα αφουγκραστώ να τραγουδάει σαν πληγωμένο, σταθερά τον ίδιο τον σκοπό: Καθώς θα ονειρεύομαι περνώντας στο λυκόφως Που ούτε δύση έχει, ούτε ανατολή, Ίσως και τότε ακόμη να θυμάμαι, Μα ίσως και να έρθει η λησμονιά μαζί. When I am dead, my dearest (1848) When I am dead, my dearest, Sing no sad songs for me; Plant thou no roses at my head, Nor shady cypress tree: Be the green grass above me With showers and dewdrops wet; And if thou wilt, remember, And if thou wilt, forget. I shall not see the shadows, I shall not feel the rain; I shall not hear the nightingale Sing on, as if in pain: And dreaming through the twilight That doth not rise nor set, Haply I may remember, And haply may forget. Ποιος έχει δει τον άνεμο; Ποιος έχει δει τον άνεμο; Ούτε εσύ ούτε εγώ: Μα όταν τα φύλλα τρεμοπαίζουν Ο άνεμος περνάει ανάμεσα Ποιος έχει δει τον άνεμο; Ούτε εσύ ούτε εγώ: Μα όταν τα δέντρα λυγίζουν τα κεφάλια τους Ο άνεμος περνάει ανάμεσα Who Has Seen the Wind? Who has seen the wind? Neither I nor you: But when the leaves hang trembling, The wind is passing through. Who has seen the wind? Neither you nor I: But when the trees bow down their heads, The wind is passing by.

Κριστίνα Ροσέτι

ποιήματα

Θα 'θελα να θυμόμουνα τη μέρα,

Θα 'θελα να θυμόμουνα τη μέρα,
την ώρα, το λεπτό που σε πρωτοείδα,
αν είχε φως ή ερχόταν καταιγίδα,
αν ήταν πρωί ή αν έφτανε η εσπέρα.
Έτσι απρόσεκτη διάβηκα πέρα,
τόσο τυφλή ήμουνα που την αχτίδα
δεν πρόσεξα που προμηνούσε ελπίδα,
το αστέρι που πλανιόταν στον αιθέρα.
Τη μέρα αυτή να ‘ταν να θυμηθώ,
που έφυγε δίχως ίχνος, σαν το χιόνι
που κάτω από το χάδι του ήλιου λιώνει.
Άδεια έμοιαζε, δεντρί δίχως ανθό.
Ω, να μπορούσε τη στιγμή να φέρει
πίσω, που αγγίξαμε χέρι με χέρι.
Από: Κριστίνα Ροσέτι –
Ξένοι Λυρικοί, εκδ. "Ποταμός"
Μετάφραση: Γ. Νίκας

"I wish I could remember that first day

I wish I could remember that first day,
First hour, first moment of your meeting me,
If bright or dim the season, it might be
Summer or Winter for aught I can say;
So unrecorded did it slip away,
So blind was I to see and to foresee,
So dull to mark the budding of my tree
That would not blossom yet for many a May.
If only I could recollect it, such
A day of days! I let it come and go
As traceless as a thaw of bygone snow;
It seemed to mean so little, meant so much;
If only now I could recall that touch,
First touch of hand in hand – Did one but know!

Όταν αγαπημένε μου πεθάνω

Όταν, αγαπημένε μου, πεθάνω,
Μην τραγουδήσεις πια για μένα θλιβερά·
Τριαντάφυλλα στο μνήμα μη φυτέψεις,
Ούτε ψηλού κυπαρισσιού σκιά:
Πάνω μου να'σαι το χλωρό χορτάρι
Βρεγμένο απ’ τη βροχή και τη δροσιά·
Κι αν θέλεις, τότε να θυμάσαι,
Αν όχι, ξέχασέ με πια.
Εγώ δεν θ' αντικρύσω πια σκιές,
Ούτε και τη βροχή θα αισθανθώ·
Τ' αηδόνι δεν θα αφουγκραστώ να τραγουδάει
σαν πληγωμένο, σταθερά τον ίδιο τον σκοπό:
Καθώς θα ονειρεύομαι περνώντας στο λυκόφως
Που ούτε δύση έχει, ούτε ανατολή,
Ίσως και τότε ακόμη να θυμάμαι,
Μα ίσως και να έρθει η λησμονιά μαζί.

When I am dead, my dearest (1848)

When I am dead, my dearest,
Sing no sad songs for me;
Plant thou no roses at my head,
Nor shady cypress tree:
Be the green grass above me
With showers and dewdrops wet;
And if thou wilt, remember,
And if thou wilt, forget.
I shall not see the shadows,
I shall not feel the rain;
I shall not hear the nightingale
Sing on, as if in pain:
And dreaming through the twilight
That doth not rise nor set,
Haply I may remember,
And haply may forget.

Ποιος έχει δει τον άνεμο;

Ποιος έχει δει τον άνεμο;
Ούτε εσύ ούτε εγώ:
Μα όταν τα φύλλα τρεμοπαίζουν
Ο άνεμος περνάει ανάμεσα
Ποιος έχει δει τον άνεμο;
Ούτε εσύ ούτε εγώ:
Μα όταν τα δέντρα λυγίζουν τα κεφάλια τους
Ο άνεμος περνάει ανάμεσα

Who Has Seen the Wind?

Who has seen the wind?
Neither I nor you:
But when the leaves hang trembling,
The wind is passing through.
Who has seen the wind?
Neither you nor I:
But when the trees bow down their heads,
The wind is passing by.