Κλεμεντίνα Σουάρεζ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Κλεμεντίνα Σουάρεζ

ΜΑΧΗ

Είμαι ποιητής,
μια στρατιά ποιητών.
Και σήμερα θέλω να γράψω ένα ποίημα
ένα σφυριχτό ποίημα
ένα ποίημα τουφέκι.
Να το κολλήσω στις πόρτες,
στα κελιά της φυλακής,
στους τοίχους του σχολείου.
Σήμερα θέλω να χτίσω και να καταστρέψω
για να εμπνεύσω ελπίδα στα ικριώματα.

Ξυπνήστε το παιδί
αρχάγγελο των σπαθιών,
να γίνει αστραπή, βροντή,
με ανάστημα ήρωα
να ξεριζώσει, να γκρεμίσει
τις σάπιες ρίζες του λαού μου.

ΑΣΤΕΡΙ, ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΠΟΥΛΙ

Στην παραμονή της νύχτας
μόνος είμαι αστέρι.
Μόνος εγώ, είμαι αστέρι
υπό γωνία ως προς το φεγγάρι.

Νύχτα που σπάει τα φεγγάρια
για μένα, που είμαι ένα μοναχικό δέντρο.
Μοναχικό, γκρίζο και στατικό δέντρο
που δεν αφήνει σκιά.

Σε μια γωνιά του κόσμου
Τραγουδάω, ένα πουλί μόνο.
Τραγουδάω, πουλί μόνο.
Αχ πόσο χρονών είναι το τραγούδι μου!

ΚΛΑΜΑ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Έξω ο άνεμος βρυχάται.
Το κεφάλι σου είναι
στα πόδια μου.
Η νύχτα διασκεδάζει
μέσα σε έναν γύρο από φαντάσματα.
Τα ορμητικά νερά κόβουν νάρκισσους και ομίχλες,
Για να στολίσουν τον τάφο νεκρών πουλιών.

Χτενίζεις και μου ανακατεύεις τα μαλλιά
ενώ η θάλασσα σέρνει αίμα και λάσπη.

Η σκιά φαίνεται να σμιλεύει τα πτώματα.
Ποιος κλαίει και απελπίζεται στον αέρα;
Αγάπη, εσύ κοιμάσαι,
-χωρίς να βιάζεσαι από τη νύχτα-
καθώς διέκοψα το κλάμα
από μητέρες και παιδιά.