|
Γαλακτιόν Ταμπίντζε ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Πατρίς Λουμούμπα, |
|---|
Γαλακτιόν ΤαμπίντζεΤο φεγγάρι πάνω από τη Mtatsminda (πάρκο της Τιφλίδας)Τα μάτια μου δεν έχουν δει ποτέ το φεγγάρι τόσο όμορφο όσο απόψε.Μέσα στη σιωπή τυλιγμένη είναι η μουσική της νύχτας που κόβει την ανάσα. Οι ακτίνες του φεγγαριού κεντούν σκιές με λεπτό νήμα ασημένιου φωτός. Ω, τα μάτια μου δεν έχουν δει ποτέ τον ουρανό τόσο όμορφο όσο απόψε! Το φεγγάρι στολισμένο με δέσμες από μαργαριτάρια μοιάζει με θεϊκή βασίλισσα. Τα αστέρια σαν πυγολαμπίδες μπλεγμένα σε έναν ιστό για τη λάμψη της. Ο Mtkvari (ποταμός) ρέει σαν ασημένια λαμπερή ομορφιά. Ω, τα μάτια δεν έχουν δει ποτέ τον ουρανό τόσο όμορφο όσο απόψε! Εδώ σε αθάνατη ηρεμία και γαλήνη ο μεγάλοι και ευγενείς κοιμούνται Κάτω από έναν μαλακό και δροσερό χλοοτάπητα Εδώ ο Μπαρατασβίλι (ποιητής) έφτασε με άγριες τρελές επιθυμίες, Καταπιεσμένος από τις μαινόμενες φωτιές του πάθους του και την μπερδεμένη σκέψη. Ω, θα μπορούσε να μου αρέσει που ο κύκνος ξεχύνει την ψυχή μου σε μελωδία Που λιώνει τη θνητή καρδιά και αναπνέει αθανασία! Αφήστε το δωρεάν τραγούδι μου να πετάξει πολύ πέρα από αυτόν τον κόσμο, σε περιοχές ψηλά Εκεί που στα φτερά της ποίησης θα δοξάσουν τον ουρανό. Κι αν ο θάνατος πλησιάζει κάνει το άρωμα των τριαντάφυλλων πιο γλυκό, Συντονίζει την ψυχή με μελωδίες που κάνουν τη θλίψη πιο αγαπητή, Και αν το άσμα του κύκνου γίνεται κτήμα του ουρανού, Αν σε αυτό το τραγούδι αισθάνεται ότι ο θάνατος δεν θα είναι παρά έκσταση, τότε, Ας μου επιτραπεί να απολαύσω ένα τελευταίο τραγούδι, και στον θάνατο να βρω την απόλαυση. Τόσο πολύ με κομμένη την ανάσα, ακίνητη και υπέροχη δεν έχω δει ποτέ τη νύχτα! Ω, πανίσχυρε νεκρέ, άσε με να πεθάνω εδώ δίπλα σου καθώς τραγουδάω. Είμαι ποιητής, και στην αιωνιότητα το τραγούδι μου σκορπάω, Και ας παραμείνει η φωτιά που ζεσταίνει και φωτίζει το πέταγμα του πνεύματος. Ω, μάτια δεν έχετε δει ποτέ τον ουρανό τόσο όμορφο Χωρίς ΑγάπηΔεν ζει ο ήλιος ψηλά στους ουρανούς,Το αεράκι δεν φυσάει ποτέ, τα δάση δεν τρέμουν Για την αγαπημένη... Χωρίς αγάπη δεν υπάρχει καν Καμία ομορφιά, Καμία αθανασία δεν ζει ποτέ. ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ. Αλλά η τελευταία αγάπη είναι εντελώς Διαφορετική, Σαν λουλούδι του φθινοπώρου συχνά καλύτερη Από εκείνη, Που ήρθε πρώτη και συχνά υποχωρεί σε άσκοπα πάθη, και νεανικές ιδιοτροπίες, Ακούραστη και ζεστή, γνωστή για τα άγρια βέλη της... Σε φθινοπωρινή ψυχρότητα καλλιεργείται, Σε κοιλάδες, Και δεν είναι ποτέ σαν ανοιξιάτικο λουλούδι, Ευγενικό και έξυπνο... Δεν το χαϊδεύει ποτέ το αεράκι Αλλά Στροβιλισμένοι άνεμοι, Αντί για επιθυμία από τρυφερότητα Άφωνα Βαλσαμωμένη. Και η τελευταία αγάπη μαραίνεται, Το να είσαι μαραμένος, Στη θλίψη και τη λύπη, αν και τρυφερή, Όλα τραγικά. Καμία αθανασία δεν ζει ποτέ Στον κόσμο, Καμία αθανασία δεν ζει ποτέ Χωρίς Αγάπη Αφήστε τα πανό να κυματίζουν ψηλά!Ξημέρωσε η μέρα: Ένας ήλιος φωτιάς ανεβαίνει… Αφήστε τα πανό να κυματίζουν ψηλά! Η δίψα της ψυχής για Ελευθερία και Δικαιοσύνη Σαν πληγωμένα ελάφια που αναζητούν φωτεινό ρυάκι. Αφήστε τα πανό να κυματίζουν ψηλά! Δόξα σε όσους έχουν ψυχή ελεύθερη από φόβο, Και που για χάρη του λαού πέθαναν γενναία… Τα ονόματά τους λάμπουν σαν πυρσοί μέσα στη νύχτα… Αφήστε τα πανό να κυματίζουν ψηλά! Δόξα σε αυτόν που γεμίζει τις καρδιές μας με ελπίδα, Γενναίοι εχθροί με απαράμιλλη αξία και ατρόμητο μάτι! Ξημέρωσε η μέρα! Ενωμένοι ας πολεμήσουμε! Αφήστε το πανό της Ελευθερίας να κυματίζει από πάνω μας! |