Έντγουιν Τουμπόο

Έντγουιν Τουμπόο ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
Έντγουιν Τουμπόο από το "Οδυσσέας του Μέρλιον" (Ulysses by the Merlion, 1979) Έχω πλεύσει πολλά νερά, Τα νησιά της φωτιάς, Αγωνίστηκα με την Κίρκη Ποιος αγαπούσε το τσιρίγμα των γουρουνιών. Πέρασα τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη Και επτά χρόνια με την Καλυψώ, Βγήκα στη μάχη ενάντια στους θεούς. Πάνω από όλα Κράτησα την πίστη μου στην Ιθάκη, Ταξίδεψα και ταξίδεψα, Υποφέρω πολύ, απολαμβάνω λίγο. Συνάντησα περίεργους ανθρώπους να τραγουδούν Νέοι μύθοι. έφτιαξα μύθους μόνος μου. Μα αυτό το λιοντάρι της θάλασσας Με αλμυρή χαίτη, καταπληκτική ουρά, Αγγιγμένο με δύναμη, επίμονο Σε αυτό το σύντομο ακρωτήρι... Παζλ. Τίποτα, τίποτα στις μέρες μου Δεν το προμήνυε αυτό Μισό θηρίο, μισό ψάρι, Αυτό το ισχυρό πλάσμα της γης και της θάλασσας. Οι λαοί που εγκαταστάθηκαν εδώ, Τους έφερε σε αυτό το νησί Η γενναιοδωρία αυτών των θαλασσών, Χτίσανε πύργους όπως στο Ίλιο. Φτιάχνουν, σερβίρουν, Αγοράζουν, πουλάνε. Παρά τους άνισους τρόπους, Μαζί μεταλλάσσονται, Εξερευνούν τα άκρα της αρμονίας, Αναζητάνε ένα κέντρο. Άλλαξαν τους θεούς τους, Κράτησαν κάποια ανάμνηση της φυλής τους Στην προσευχή, στο γέλιο, στον τρόπο Οι γυναίκες τους ντύνονται και χαιρετούν. Κρατάνε το φωτεινό, το όμορφο, Καλά προγονικά όνειρα Μέσα σε νέα οράματα, Τόσο λαμπερό, επείγον, Γεμάτο από αυτό που είναι τώρα. [..] Μάιος 1954 Εμείς απλώς ζητάμε, Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο, αυτό ακριβώς: Εσύ λευκέ άνδρα, Που καυχιέσαι για πολλά πράγματα, Κάποιοι μιλούν για τον Αλέξανδρο, άλλοι για τον Ηρακλή. Κάποιοι διαλύθηκαν πριν από λίγο καιρό Από μικρούς κίτρινους στρατιώτες Του Ανατέλλοντα Ήλιου... Σας ζητάμε να δείτε Την πικρή, καμπυλωτή παλίρροια της ιστορίας, Δείτε αρκετά καλά, παραιτηθείτε, Αφήστε αυτό το μέρος, τον ήλιο μας Σε εμάς... και στις γενιές που περιμένουν. Φύγε λευκέ. Τα τσιράκια σας ξεσηκώνονται ανάμεσα στους νέους μας στην οδό Penang Οι αξιωματικοί τους, μη βρετανοί, Κουρασμένοι από υπηρεσία, κοίτα τους Θυμωμένοι και λαχανιασμένοι. Εκπορνεύεστε με γάλα και μέλι Δοκιμάσατε το πνεύμα μας, ξοδέψαμε τους μυς μας, Εξάγεται από τη γη μας, Προσδώσατε στον εαυτό σας ανώτερους τρόπους Σε βάρος μας, ανάμεσά μας. Φύγετε: Ξέρατε πότε να έρθετε. Σίγουρα γνωρίζετε και πότε να φύγετε. Μην μας αγνοείτε, μην μας απορρίπτεται, Προσποιούμενοι ότι είμαστε ανόητοι. Χυδαία περιφρόνηση στην ευγλωττία. Γνωρίζουμε τη γλώσσα σας. Ο πατέρας μου ένιωσε τη φωνή του κυρίου του, Υπάκουσε, αλλά έκρυψε τον οδυνηρό, πληγωμένο εαυτό του. Εχω μάθει: Υπάρχει μια ασιατική παλίρροια Που τραγουδά με τέτοια δύναμη Στην ονειρική μου πλευρά: Ο θυμός του πατέρα μου αναδεικνύει την υπόθεση μου. Φύγε ο Τομ, Ντικ, Χάρι. Ήρεμα, τελετουργικά. Μπορεί να είμαστε ακόμα φίλοι, Ακόμα και να σας αγαπώ... από απόσταση.

από το "Οδυσσέας του Μέρλιον"
(Ulysses by the Merlion, 1979)

Έχω πλεύσει πολλά νερά,
Τα νησιά της φωτιάς,
Αγωνίστηκα με την Κίρκη
Ποιος αγαπούσε το τσιρίγμα των γουρουνιών.
Πέρασα τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη
Και επτά χρόνια με την Καλυψώ,
Βγήκα στη μάχη ενάντια στους θεούς.
Πάνω από όλα
Κράτησα την πίστη μου στην Ιθάκη,
Ταξίδεψα και ταξίδεψα,
Υποφέρω πολύ, απολαμβάνω λίγο.
Συνάντησα περίεργους ανθρώπους να τραγουδούν
Νέοι μύθοι. έφτιαξα μύθους μόνος μου.

Μα αυτό το λιοντάρι της θάλασσας
Με αλμυρή χαίτη, καταπληκτική ουρά,
Αγγιγμένο με δύναμη, επίμονο
Σε αυτό το σύντομο ακρωτήρι...
Παζλ.

Τίποτα, τίποτα στις μέρες μου
Δεν το προμήνυε αυτό
Μισό θηρίο, μισό ψάρι,
Αυτό το ισχυρό πλάσμα
της γης και της θάλασσας.

Οι λαοί που εγκαταστάθηκαν εδώ,
Τους έφερε σε αυτό το νησί
Η γενναιοδωρία αυτών των θαλασσών,
Χτίσανε πύργους όπως στο Ίλιο.

Φτιάχνουν, σερβίρουν,
Αγοράζουν, πουλάνε.

Παρά τους άνισους τρόπους,
Μαζί μεταλλάσσονται,
Εξερευνούν τα άκρα της αρμονίας,
Αναζητάνε ένα κέντρο.
Άλλαξαν τους θεούς τους,
Κράτησαν κάποια ανάμνηση της φυλής τους
Στην προσευχή, στο γέλιο, στον τρόπο
Οι γυναίκες τους ντύνονται και χαιρετούν.
Κρατάνε το φωτεινό, το όμορφο,
Καλά προγονικά όνειρα
Μέσα σε νέα οράματα,
Τόσο λαμπερό, επείγον,
Γεμάτο από αυτό που είναι τώρα.
[..]

Μάιος 1954

Εμείς απλώς ζητάμε,
Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο, αυτό ακριβώς:
Εσύ λευκέ άνδρα,
Που καυχιέσαι για πολλά πράγματα,
Κάποιοι μιλούν για τον Αλέξανδρο, άλλοι για τον Ηρακλή.
Κάποιοι διαλύθηκαν πριν από λίγο καιρό
Από μικρούς κίτρινους στρατιώτες
Του Ανατέλλοντα Ήλιου...
Σας ζητάμε να δείτε
Την πικρή, καμπυλωτή παλίρροια της ιστορίας,
Δείτε αρκετά καλά, παραιτηθείτε,
Αφήστε αυτό το μέρος, τον ήλιο μας
Σε εμάς... και στις γενιές που περιμένουν.

Φύγε λευκέ.

Τα τσιράκια σας ξεσηκώνονται ανάμεσα
στους νέους μας στην οδό Penang
Οι αξιωματικοί τους, μη βρετανοί,
Κουρασμένοι από υπηρεσία, κοίτα τους
Θυμωμένοι και λαχανιασμένοι.

Εκπορνεύεστε με γάλα και μέλι
Δοκιμάσατε το πνεύμα μας,
ξοδέψαμε τους μυς μας,
Εξάγεται από τη γη μας,
Προσδώσατε στον εαυτό σας ανώτερους τρόπους
Σε βάρος μας, ανάμεσά μας.

Φύγετε:
Ξέρατε πότε να έρθετε.
Σίγουρα γνωρίζετε και πότε να φύγετε.

Μην μας αγνοείτε, μην μας απορρίπτεται,
Προσποιούμενοι ότι είμαστε ανόητοι.
Χυδαία περιφρόνηση στην ευγλωττία.
Γνωρίζουμε τη γλώσσα σας.

Ο πατέρας μου ένιωσε
τη φωνή του κυρίου του,
Υπάκουσε, αλλά έκρυψε τον οδυνηρό,
πληγωμένο εαυτό του.
Εχω μάθει:
Υπάρχει μια ασιατική παλίρροια
Που τραγουδά με τέτοια δύναμη
Στην ονειρική μου πλευρά:
Ο θυμός του πατέρα μου
αναδεικνύει την υπόθεση μου.

Φύγε ο Τομ, Ντικ, Χάρι.
Ήρεμα, τελετουργικά.
Μπορεί να είμαστε ακόμα φίλοι,
Ακόμα και να σας αγαπώ...
από απόσταση.