Φιόντορ Ιβάνοβιτς Τιούτσεφ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Φιόντορ Ιβάνοβιτς Τιούτσεφ

Επιλεγμένα ποιήματα

Silentium (Σιωπή, 1850)

Σώπα, κρύψε και φύλαξε τους κοχλασμούς
Συναισθημάτων, τους καημούς.
Ας ανατέλλουν, λάμπουν, δύουν συνεχείς
Εκεί στο βάθος της ψυχής,
Σαν μέσα στο σκοτάδι τ’ άστρα σιγηλά•
Θαύμασε τα σιωπηλά.
Πώς θα μπορέσει η καρδιά να εκφραστεί;
Ο άλλος πώς μπορεί ν’ αντιληφθεί;
Τι ειν’ αυτά με τα οποία ζεις;
Η σκέψη εκφρασμένη γίνεται ψευδής.
Βγάζοντας λόγο θα θολώσεις τα πηγάδια τα δροσερά.
Να πίνεις απ’ αυτά σιωπηρά.
Να ζεις ζωή αστείρευτη και εσωτερική,
Μες στην ψυχή σου υπάρχει οικουμένη μαγική.
Από γλυκούς, ευφρόσυνους, μυστηριώδες στοχασμούς.
Η εξωτερική βοή θα ξεκουφαίνει αυτούς,
Της μέρας οι αχτίδες θα τους διώξουν φθονερά.
Ν’ ακούς τη μελωδία τους σιωπηρά.

Μην αγχώνεσαι (1830)

Μην αγχώνεσαι από τις σκέψεις!...
Η τρελά ψάχνει, η βλακεία κρίνει,
Και της ημέρας τις πληγές με ύπνο να γιατρέψεις,
Και αύριο αυτό που πρόκειται ας γίνει.
Να μάθεις στη ζωή το παν να ξεπερνάς:
Τη θλίψη, τη χαρά, το παρελθόν.
Και τι σε τρώει; Τι στριφογυρνάς;
Η μέρα πέρασε, και δόξα το Θεό!

Όραση

Υπάρχει κάποια στιγμή, μες στη νυχτιά, παγκόσμιας σιωπής
Στιγμή του θαυμαστού, των οραμάτων
Όταν το ζωντανό του σύμπαντος άρμα
Ολάνοιχτα κυλά στο άγιο βήμα τ’ ουρανού.
Νύχτα ψηλαφητή, σαν χάος επί υδάτων•
Λησμοσύνη, σαν Άτλας, πιέζει ξερά τη γη•
Της Μούσας τότε μόνο την παρθενική ψυχή
Μ’ όνειρα προφητικά συνεγείρουν πυρπολητές θεοί !

Δάκρυα

Δάκρυα ανθρώπων, ω! δάκρυα του κόσμου,
Χύνεστε πρώιμη ώρα και νύχτα βαθειά…
Χύνεστε ακάλεστες, χύνεστε αόρατες,
Τρέχετε αστείρευτες και κατάρατες.
Τρέχετε σαν χείμαρροι βρόχινοι
Το φθινόπωρο κρύο τη νύχτα βαθειά.