|
Γκυγιώμ Απολλιναίρ
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
Γκυγιώμ ΑπολλιναίρΠοιήματαΤο τραγούδι του έρωταΙδού από τι είναι φτιαγμένοτο συμφωνικό τραγούδι του Έρωτα. Υπάρχει το τραγούδι του έρωτα το παλιό Ο θόρυβος των ταραγμένων φιλιών διασήμων εραστών Οι κραυγές του έρωτα των θνητών γυναικών βιασμένες από τους θεούς Ο ανδρισμός των μυθικών ηρώων σε ανάταση όπως τα όπλα ενάντια στʼ αεροπλάνα Το πολύτιμο ουρλιαχτό του Ιάσωνα Το θανατηφόρο τραγούδι του κύκνου Και ο ύμνος ο νικηφόρος που οι πρώτες ακτίνες του ήλιου τραγουδούν στον ακίνητο Μέμνονα Υπάρχει η κραυγή των Σαβίνων τη στιγμή της αρπαγής Υπάρχει επίσης η ερωτική κραυγή του αίλουρου Μέσα στη ζούγκλα Ο υπόκωφος θόρυβος των χυμών που ανεβαίνουν μέσα στα τροπικά φυτά Οι βροντές του πυροβολικού που αποτελειώνουν τον τρομερό έρωτα των λαών Τα κύματα της θάλασσας όπου γεννιέται η ζωή και η ομορφιά Υπάρχει εκεί το τραγούδι όλου του έρωτα του κόσμου Λου τριαντάφυλλό μουΛου είσαι το τριαντάφυλλό μουΤα οπίσθια σου τα υπέροχα δεν είναι το πιο όμορφο τριαντάφυλλο ; Τα στήθη σου τα στήθη σου τα αγαπημένα δεν είναι κι αυτά τριαντάφυλλα ; Και τα τριαντάφυλλα δεν είναι κι αυτά ωραίες μικρές Λου Που τις μαστιγώνουμε όπως το αεράκι Χτυπά των τριανταφύλλων τα οπίσθια Παραμελημένη Λου τριαντάφυλλο μου Μου έστειλες τα φύλλα σου Ω μικρή θεά Δημιουργείς τα τριαντάφυλλα Φτιάχνεις τα φύλλα Τριαντάφυλλα Μικρές γυμνές γυναίκες που χορεύουν Με ευγένεια Πάνω σε κούνιες λικνίζονται Με γυαλιστερά φουστάνια Tραγουδούν το πιο όμορφο άρωμα το πιο δυνατό, το πιο γλυκό Λου τριαντάφυλλό μου ω τελειότητά μου σ’ αγαπώ Kαι είναι με χαρά που κινδυνεύω να τσιμπηθώ Για χάρη της ομορφιάς Σ’ αγαπώ σε λατρεύω δαγκώνω σιγανά τα φύλλα σου Τριαντάφυλλο που βασιλεύεις στα λουλούδια Λου βασίλισσα των γυναικών Σε φέρνω στην άκρη των δακτύλων ω Λου ω τριαντάφυλλο Στην άκρη των δαχτύλων και σε κρατώ σφιχτά Μέχρι που λιποθυμάς Όπως λιποθυμά το άρωμα Από τα τριαντάφυλλα Σ’ αγκαλιάζω Λου και σε λατρεύω Αγάπη Απαξίωση Κι ΕλπίδαΣ' έσφιξα στο στήθος μου σαν περιστέριπου μια παιδούλα πνίγει άθελά της Σ' έκανα δική μου μ' όλη την ομορφιά σου Μιαν ομορφιά πλουσιότερη και από όλα τα Κοιτάσματα χρυσού της Καλιφόρνιας τον καιρό του πυρετού για χρυσό. Ικανοποίησα τον σαρκικό πόθο μου με το χαμόγελό σου, από τα βλέμματα και το τρεμούλιασμα σου. Έκανα δική μου κι είχα στη διάθεσή μου την περηφάνια σου Όταν σε κρατούσα σκυμμένη και βάσταξες Τη δύναμή μου και τη βία μου Πίστεψα πως όλα θα τά 'παιρνα μα ήταν πλάνη Κι απομένω σαν τον Ιξίωνα Μετά την ερωτική πράξη του στο φάντασμα του σύννεφου Που έμοιαζε μ' αυτή την Ήρα την αήττητη Ήρα Και ποιος μπορεί να πιάσει ποιος μπορεί ν' αρπάξει Σύννεφο ποιός μπορεί ν' ακουμπήσει το χέρι του Σ' έναν κατοπτρισμό και απατάται όποιος νομίζει Πως μπορεί να γεμίσει τα χέρια του με το γαλανό του ουρανού. Πίστεψα πως πήρα όλη την ομορφιά σου Κι είχα μόνο το σώμα σου Αλίμονο το σώμα δεν έχει Αιωνιότητα το σώμα λειτουργεί Μόνο για να προσφέρει ηδονή Μα δεν προσφέρει αγάπη Κι είναι μάταιο τώρα Να προσπαθώ ν' αδράξω το πνεύμα σου Ξεγλιστρά ξεγλιστρά [...] ΦθινόπωροΣτην καταχνιά ένας χωρικός τραβάει κουρασμέναΤο βόδι του στην καταχνιά τη φθινοπωρινή Που κρύβει τα φτωχά χωριά τα κακομοιριασμένα Κι όπως παν λέει ο χωρικός με σιγανή φωνή Ένα τραγούδι προδοσίας κι αγάπης που αναφέρει Για κάποια καρδιά και κάποια βέρα που ράισαν. Ω! το φθινόπωρο έριξε νεκρό το καλοκαίρι Στην καταχνιά δυο σιλουέτες γκρίζες τραβούνε ίσα ΠλήξηΠλήττω μες στους ολόγυμνους αυτούς τοίχουςΒαμμένους με χρώματα χλωμά Μια μύγα πάνω στο χαρτί βηματίζει Τα σκαλαθύρματά μου διατρέχει Ω, Θεέ, που ξέρεις τον πόνο που μου ’δωσες Τι να γίνω; Λυπήσου τη χλομάδα μου και τ’ αδάκρυτα μάτια μου Το θόρυβο της αλυσοδεμένης καρέκλας μου Και μαζί μου Όλες τις φτωχές καρδιές που πάλλουν στη φυλακή τους Λυπήσου τον έρωτα που με συντροφεύει Λυπήσου πάνω απ’ όλα την κλονισμένη μου φρόνηση Κι αυτή την απελπισία που την κερδίζει. |