|
Ρόμπερτ Μπερνς ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
Ρόμπερτ ΜπερνςΗ ΓΥΝΑΙΚΑ MOY H ΝΑΝΣΥ-Άσε πια τις γκρίνιες σου, άνδρα μου, άνδρα μουΚαι μην παραλογίζεσαι άδικα. Γυναίκα σου με πήρες, ναι, και με στεφάνι Όμως δεν είμαι δα και σκλάβα σου -Μα ένας απ' τους δυο πρέπει να υπακούει Νάνσυ μου Νανσούλα μου Ο άνδρας ή η γυναίκα, πες μου ποιος Νάνσυ μου γυναίκα μου -Αν εξακολουθείς να λες αγέρωχα, Υπακοή, δουλειά, Θα φύγω, να το ξέρεις κύριε Και ξέχνα την υποταγή! -Θα λυπηθώ πολύ που θα μα αφήσεις έρημο Νάνσυ μου Νανσούλα μου Όμως κι εγώ τρόπο θα βρω να βολευτώ Νάνσυ μου γυναίκα μου -Τότε θα σπάσει η φτωχή καρδούλα μου, Αχ έφτασε, η τελευταία μου ώρα Όταν με θάψεις μες στα χώματα Πώς θα μπορείς να το υποφέρεις,συλλογίσου -Θα ελπίζω, θα έχω πίστη στο Θεό Νάνσυ μου Νανσούλα μου Αυτός να υπομένω θα μου δίνει δύναμη Νάνσυ μου γυναίκα μου -Λοιπόν κι εγώ από τον κάτω κόσμο τον βουβό, Σκιάχτρο για σε θε να γενώ, θα δεις. Κοντά σου στο κρεβάτι τα μεσάνυχτα Φρικτά φαντάσματα θα στέλνω -Θα παντρευτώ κι εγώ μιαν άλλη σαν κι εσένα Νάνσυ μου Νανσούλα μου Και τότε η Κόλαση θα φύγει από τον φόβο της Νάνσυ μου γυναίκα μου. ΤΡΑΓΟΥΔΙΗ αγάπη μου τριαντάφυλλο τ’ Απρίληκόκκινο φρεσκοανοιγμένο. Η αγάπη μου σαν μελωδία σε σκοπό γλυκοτραγουδισμένο. Όσο είσαι όμορφη μικρή ξανθούλα τόσο σ’ αγαπώ με πάθος, και θα σ’ αγαπώ για πάντα ώσπου οι θάλασσες στερέψουν ως το βάθος. Κι ώσπου, αγάπη μου, παντού να στερέψει, και αν ο ήλιος κάθε βράχο λιώσει, όσο η άμμος της ζωής θα τρέχει η αγάπη μου ποτέ για σέ δεν θα τελειώσει. Σε χαιρετώ αγάπη μου μοναδική φεύγω μονάχα για μια στιγμή! Και θα ’ρθω να σε ξαναβρώ και χίλια μίλια αν είναι να διαβώ. Μετάφραση: Παναγιώτα Παπαδοπούλου (Περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ τεύχος 1584, 1 Ιουλίου 1993) ΣΤΗ ΜΑΙΡΗ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΑστέρι εσύ αργοκίνητο με τη θαμπή σου αχτίδα,οπού αγαπάς να χαιρετάς την πρώτη-πρώτη αυγή, κάνε τη Μαίρη μου να ’ρθεί ξανά στο φως της μέρας, που απ’ την πικρή μου επέταξε για πάντοτε ψυχή! Ω Μαίρη, αγαπημένη μου σκιά, που μου ’χεις φύγει! πού είν’ της γλυκιάς σου ανάπαψης η θέση η απαλή; προσέχεις την αγάπη σου που τριγυρνά εδώ κάτου; τάχατε ακούς τα στήθη της που σκίζουν στεναγμοί; Την αγιασμένην ώρα αυτή, μπορώ να λησμονήσω, να λησμονήσω το ιερό το δάσος μας μπορώ, που εσυναντιόμαστε κοντά στον Έυρ, την κάθε μέρα, πριν τον πικρό να νοιώσουμε του έρωτα χωρισμό; Κι ο αιώνιος χρόνος που περνά, ποτέ αυτές δε θα σβήσει της ευτυχίας τις θύμησες απ’ τον παλιό καιρό: στο αγκάλιασμά μας το ύστερο, τη θεϊκιά σου εικόνα – αχ! λίγο το σκεφτήκαμε στα περασμένα αυτό! Φίλαγε ο Έυρ φλοισβίζοντας τη χαλικοστρωμένη ακρογιαλιά, με τ’ άγρια τα δάση τα πυκνά· το ολόασπρο λευκάγκαθο κι οι ευωδερές σημύδες στο μαγικό απλωνόντανε τοπίο αγκαλιαστά. Τα λούλουδα εξεπήδαγαν ερωτικά απ’ το χώμα, ερωτικά ετραγούδαγαν στους κλώνους τα πουλιά – ωσπού μηνούσε το φευγιό της φτερωμένης μέρας, η δύση πέρα η λαμπερή, πολύ, πολύ γοργά. Ακόμα η μνήμη μου ξυπνά στις θύμησες εκείνες και θλιβερά στοχάζεται την άθλια μου ζωή! Ο χρόνος την εντύπωση γερότερη την κάνει, καθώς σκάβουν βαθύτερα το ρέμα οι ποταμοί. Ω Μαίρη, αγαπημένη μου σκιά, που μου ’χεις φύγει! πού είν’ της γλυκιάς σου ανάπαψης η θέση η απαλή; προσέχεις την αγάπη σου που σέρνεται εδώ κάτου; τάχατε ακούς τα στήθη της που σκίζουν στεναγμοί; Μετάφραση: Γιάννης Δ. Φωτίου (Περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ τεύχος 106, 15 Μαίου 1931) |