Κάρλος Καστανέδα

Κάρλος Καστανέδα ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
Κάρλος Καστανέδα αποσπάσματα ΕΝΑ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΛΕΠΤΟ Μια μέρα περπατούσαμε μαζί σε μια απότομη ρεματιά, όταν ένας πελώριος βράχος ξεκόλλησε ξαφνικά από τη βάση του στην πέτρινη πλαγιά, κατρακύλησε με απίστευτη δύναμη και προσγειώθηκε στον πάτο της χαράδρας, όχι πάνω από είκοσι με τριάντα μέτρα από κει που στεκόμαστε. Το μέγεθος του βράχου έκανε πολύ εντυπωσιακή την πτώση του. Ο δον Χουάν άδραξε την ευκαιρία για μου δώσει ένα ζωηρότατο μάθημα. Είπε πως η δύναμη που κυβερνά τους νόμους του πεπρωμένου μας βρίσκεται έξω από τον εαυτό μας και δεν έχει καμιά σχέση με τη θέλησή μας. Μερικές φορές αυτή η δύναμη μας ωθεί να σταματήσουμε και να σκύψουμε να δέσουμε τα κορδόνια μας, όπως είχα κάνει εγώ. Αναγκάζοντάς μας να σταματήσουμε, μας κάνει να κερδίσουμε ένα πολύτιμο λεπτό. Αν συνεχίζαμε να περπατάμε, ο πελώριος βράχος σίγουρα θα μας συνέθλιβε. Ωστόσο κάποια άλλη μέρα, σε κάποια άλλη ρεματιά, η ίδια εξωτερική καθοριστική δύναμη, ίσως μας ωθούσε να σταματήσουμε για να δέσουμε τα κορδόνια μας. Αναγκάζοντάς μας να σταματήσουμε, η ίδια δύναμη θα μας έκανε να χάσουμε ένα πολύτιμο λεπτό. Στη δεύτερη περίπτωση, αν συνεχίζαμε να περπατάμε, θα είχαμε σωθεί. Ο δον Χουάν είπε πως, επειδή μου έλειπε εντελώς ο έλεγχος πάνω στις δυνάμεις που καθορίζουν το πεπρωμένο μου, η μόνη μου πιθανή ελευθερία σε κείνη τη ρεματιά ήταν να δέσω άψογα τα κορδόνια μου Από το: Ο δεύτερος Κρίκος Δύναμης, εκδ. Κάκτος. Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ Κάθε άνθρωπος ακολουθεί ένα δρόμο. Είναι το καλύτερο λοιπόν να έχεις πάντα στο μυαλό σου πως ένας δρόμος είναι ένας δρόμος, τίποτε παραπάνω. Αν αισθάνεσαι πως δεν πρέπει να τον ακολουθήσεις, δεν πρέπει να μείνεις σ’ αυτόν ότι κι αν συμβεί. Για να έχεις όμως μια τέτοια διαύγεια πρέπει να ζεις πειθαρχημένη ζωή. Μόνο τότε θα καταλάβεις πως ένας δρόμος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας δρόμος και πως δεν προσβάλλεις ούτε τον εαυτό σου ούτε κανέναν άλλο αν τον παρατήσεις, εφόσον αυτό σου λέει να κάνεις η καρδιά σου. Αλλά η απόφαση σου, ν’ ακολουθήσεις ή να παρατήσεις αυτό το δρόμο δεν πρέπει να βασίζεται στον φόβο ή στη φιλοδοξία. Σε προειδοποιώ. Εξέταζε το κάθε μονοπάτι με προσοχή και περίσκεψη. Δοκίμασε το όσες φορές νομίζεις πως χρειάζεται. Κι έπειτα κάνε στον εαυτό σου και μόνο στον εαυτό σου μια ερώτηση. Είναι μια ερώτηση που μόνο ένας γέρος άνθρωπος μπορεί να κάνει. Ο ευεργέτης μου μου μίλησε γι’ αυτήν όταν ήμουν πολύ νέος. Αλλά το αίμα μου έβραζε τότε πάρα πολύ για να την καταλάβω. Τώρα όμως την καταλαβαίνω. Θα σου πω ποια είναι: έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά; Όλα τα μονοπάτια είναι ίδια. Δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν μονοπάτια που περνάνε μέσα απ’ τους θάμνους ή που οδηγούν μέσα στους θάμνους. Στη ζωή μου μπορώ να πω πως έχω διασχίσει μεγάλους, πολύ μεγάλους δρόμους αλλά δεν βρίσκομαι πουθενά. Η ερώτηση του ευεργέτη μου αποκτάει τώρα νόημα. Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά; Αν έχει, το μονοπάτι είναι καλό. Αν όχι είναι άχρηστο. Και οι δύο δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά, αλλά ο ένας έχει καρδιά, ο άλλος όχι. Ο ένας είναι φτιαγμένος για χαρούμενο ταξίδι. Όσο καιρό τον ακολουθείς γίνεσαι ένα μαζί του. Ο άλλος θα σε κάνει να βλαστημήσεις τη ζωή σου. Ο ένας σε κάνει δυνατό, ο άλλος σου αφαιρεί τη δύναμη.” από το: Η διδασκαλία του Δον Χουάν, εκδ. Καστανιώτη Όλα τα μονοπάτια είναι ίδια. Δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν μονοπάτια που περνάνε μέσα απ΄ τους θάμνους ή που οδηγούν μέσα στους θάμνους. Στη ζωή μου μπορώ να πω πως έχω διασχίσει μεγάλους, πολύ μεγάλους δρόμους, αλλά δεν βρίσκομαι πουθενά. Η ερώτηση του ευεργέτη μου αποκτάει τώρα νόημα. Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά; Αν έχει, το μονοπάτι είναι καλό. Αν όχι είναι άχρηστο. Και οι δύο δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά, αλλά ο ένας έχει καρδιά, ο άλλος όχι. Ο ένας είναι φτιαγμένος για χαρούμενο ταξίδι. Όσον καιρό τον ακολουθείς γίνεσαι ένα μαζί του. Ο άλλος θα σε κάνει να βλαστημήσεις τη ζωή σου. Ο ένας σε κάνει δυνατό, ο άλλος σου αφαιρεί τη δύναμη. Ο θάνατος δεν είναι εχθρός αν και φαίνεται ότι είναι. Ο θάνατος δεν είναι ο καταστροφέας μας παρόλο που εμείς πιστεύουμε ότι είναι…Οι μάγοι λένε ότι ο θάνατος είναι ο μοναδικός άξιος αντίπαλος που έχουμε… Ο θάνατος είναι η πρόκλησή μας. Γεννηθήκαμε για να ανταποκριθούμε σε αυτή την πρόκληση, και οι συνηθισμένοι άνθρωποι και οι μάγοι. Οι μάγοι το γνωρίζουν αυτό. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι όχι…Η ζωή είναι η διαδικασία μέσω της οποίας ο θάνατος μας προκαλεί. Ο θάνατος είναι η ενεργητική δύναμη. Η ζωή είναι η αρένα και σε αυτή την αρένα ανά πάσα στιγμή υπάρχουν δύο που αγωνίζονται, ο εαυτός μας και ο θάνατος… Είμαστε παθητικοί!…κινούμαστε μόνο όταν αισθανόμαστε την πίεση του θανάτου. Ο θάνατος καθορίζει τον ρυθμό των πράξεων και των συναισθημάτων μας και μας σπρώχνει ασταμάτητα… Συγκέντρωνε την προσοχή σου στη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα σε σένα και στο θάνατό σου χωρίς μνησικακία, λύπη ή στενοχώρια. Συγκέντρωσε την προσοχή σου στο γεγονός ότι δεν έχεις χρόνο εδώ πέρα, κι άφησε τις πράξεις σου να ξεκινήσουν από αυτό. Κάνε την κάθε πράξη σου να είναι η τελευταία πράξη σου πάνω στη γη. Μόνο κάτω από τέτοιες συνθήκες οι πράξεις σου θα αποκτήσουν την κατάλληλη δύναμη. Διαφορετικά θα είναι, για όλη σου τη ζωή πράξεις ενός δειλού. Ο θάνατος είναι ο μόνος σοφός σύμβουλος που έχουμε. Όποτε νοιώθεις πως όλα πάνε στραβά και σε οδηγούν στην καταστροφή, γύρισε προς τον θάνατο σου και ρώτησέ τον εάν είναι έτσι. Ο θάνατός σου θα σου πει πως κάνεις λάθος και πως τίποτε άλλο δεν μετράει εκτός από το άγγιγμά του. Ο θάνατος θα σου πει, εγώ ακόμη δε σε άγγιξα...

Κάρλος Καστανέδα

αποσπάσματα

ΕΝΑ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΛΕΠΤΟ

Μια μέρα περπατούσαμε μαζί σε μια απότομη ρεματιά, όταν ένας πελώριος βράχος ξεκόλλησε ξαφνικά από τη βάση του στην πέτρινη πλαγιά, κατρακύλησε με απίστευτη δύναμη και προσγειώθηκε στον πάτο της χαράδρας, όχι πάνω από είκοσι με τριάντα μέτρα από κει που στεκόμαστε. Το μέγεθος του βράχου έκανε πολύ εντυπωσιακή την πτώση του. Ο δον Χουάν άδραξε την ευκαιρία για μου δώσει ένα ζωηρότατο μάθημα. Είπε πως η δύναμη που κυβερνά τους νόμους του πεπρωμένου μας βρίσκεται έξω από τον εαυτό μας και δεν έχει καμιά σχέση με τη θέλησή μας. Μερικές φορές αυτή η δύναμη μας ωθεί να σταματήσουμε και να σκύψουμε να δέσουμε τα κορδόνια μας, όπως είχα κάνει εγώ. Αναγκάζοντάς μας να σταματήσουμε, μας κάνει να κερδίσουμε ένα πολύτιμο λεπτό. Αν συνεχίζαμε να περπατάμε, ο πελώριος βράχος σίγουρα θα μας συνέθλιβε.

Ωστόσο κάποια άλλη μέρα, σε κάποια άλλη ρεματιά, η ίδια εξωτερική καθοριστική δύναμη, ίσως μας ωθούσε να σταματήσουμε για να δέσουμε τα κορδόνια μας. Αναγκάζοντάς μας να σταματήσουμε, η ίδια δύναμη θα μας έκανε να χάσουμε ένα πολύτιμο λεπτό. Στη δεύτερη περίπτωση, αν συνεχίζαμε να περπατάμε, θα είχαμε σωθεί. Ο δον Χουάν είπε πως, επειδή μου έλειπε εντελώς ο έλεγχος πάνω στις δυνάμεις που καθορίζουν το πεπρωμένο μου, η μόνη μου πιθανή ελευθερία σε κείνη τη ρεματιά ήταν να δέσω άψογα τα κορδόνια μου
Από το: Ο δεύτερος Κρίκος Δύναμης, εκδ. Κάκτος.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ

Κάθε άνθρωπος ακολουθεί ένα δρόμο. Είναι το καλύτερο λοιπόν να έχεις πάντα στο μυαλό σου πως ένας δρόμος είναι ένας δρόμος, τίποτε παραπάνω.

Αν αισθάνεσαι πως δεν πρέπει να τον ακολουθήσεις, δεν πρέπει να μείνεις σ’ αυτόν ότι κι αν συμβεί. Για να έχεις όμως μια τέτοια διαύγεια πρέπει να ζεις πειθαρχημένη ζωή. Μόνο τότε θα καταλάβεις πως ένας δρόμος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας δρόμος και πως δεν προσβάλλεις ούτε τον εαυτό σου ούτε κανέναν άλλο αν τον παρατήσεις, εφόσον αυτό σου λέει να κάνεις η καρδιά σου.

Αλλά η απόφαση σου, ν’ ακολουθήσεις ή να παρατήσεις αυτό το δρόμο δεν πρέπει να βασίζεται στον φόβο ή στη φιλοδοξία. Σε προειδοποιώ. Εξέταζε το κάθε μονοπάτι με προσοχή και περίσκεψη. Δοκίμασε το όσες φορές νομίζεις πως χρειάζεται. Κι έπειτα κάνε στον εαυτό σου και μόνο στον εαυτό σου μια ερώτηση.

Είναι μια ερώτηση που μόνο ένας γέρος άνθρωπος μπορεί να κάνει. Ο ευεργέτης μου μου μίλησε γι’ αυτήν όταν ήμουν πολύ νέος. Αλλά το αίμα μου έβραζε τότε πάρα πολύ για να την καταλάβω. Τώρα όμως την καταλαβαίνω.

Θα σου πω ποια είναι: έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά; Όλα τα μονοπάτια είναι ίδια. Δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν μονοπάτια που περνάνε μέσα απ’ τους θάμνους ή που οδηγούν μέσα στους θάμνους. Στη ζωή μου μπορώ να πω πως έχω διασχίσει μεγάλους, πολύ μεγάλους δρόμους αλλά δεν βρίσκομαι πουθενά.

Η ερώτηση του ευεργέτη μου αποκτάει τώρα νόημα. Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά; Αν έχει, το μονοπάτι είναι καλό. Αν όχι είναι άχρηστο. Και οι δύο δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά, αλλά ο ένας έχει καρδιά, ο άλλος όχι. Ο ένας είναι φτιαγμένος για χαρούμενο ταξίδι. Όσο καιρό τον ακολουθείς γίνεσαι ένα μαζί του. Ο άλλος θα σε κάνει να βλαστημήσεις τη ζωή σου. Ο ένας σε κάνει δυνατό, ο άλλος σου αφαιρεί τη δύναμη.”
από το: Η διδασκαλία του Δον Χουάν, εκδ. Καστανιώτη

Όλα τα μονοπάτια είναι ίδια. Δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν μονοπάτια που περνάνε μέσα απ΄ τους θάμνους ή που οδηγούν μέσα στους θάμνους. Στη ζωή μου μπορώ να πω πως έχω διασχίσει μεγάλους, πολύ μεγάλους δρόμους, αλλά δεν βρίσκομαι πουθενά. Η ερώτηση του ευεργέτη μου αποκτάει τώρα νόημα. Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά; Αν έχει, το μονοπάτι είναι καλό. Αν όχι είναι άχρηστο. Και οι δύο δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά, αλλά ο ένας έχει καρδιά, ο άλλος όχι. Ο ένας είναι φτιαγμένος για χαρούμενο ταξίδι. Όσον καιρό τον ακολουθείς γίνεσαι ένα μαζί του. Ο άλλος θα σε κάνει να βλαστημήσεις τη ζωή σου. Ο ένας σε κάνει δυνατό, ο άλλος σου αφαιρεί τη δύναμη.

Ο θάνατος δεν είναι εχθρός αν και φαίνεται ότι είναι. Ο θάνατος δεν είναι ο καταστροφέας μας παρόλο που εμείς πιστεύουμε ότι είναι…Οι μάγοι λένε ότι ο θάνατος είναι ο μοναδικός άξιος αντίπαλος που έχουμε… Ο θάνατος είναι η πρόκλησή μας. Γεννηθήκαμε για να ανταποκριθούμε σε αυτή την πρόκληση, και οι συνηθισμένοι άνθρωποι και οι μάγοι. Οι μάγοι το γνωρίζουν αυτό. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι όχι…Η ζωή είναι η διαδικασία μέσω της οποίας ο θάνατος μας προκαλεί. Ο θάνατος είναι η ενεργητική δύναμη. Η ζωή είναι η αρένα και σε αυτή την αρένα ανά πάσα στιγμή υπάρχουν δύο που αγωνίζονται, ο εαυτός μας και ο θάνατος… Είμαστε παθητικοί!…κινούμαστε μόνο όταν αισθανόμαστε την πίεση του θανάτου. Ο θάνατος καθορίζει τον ρυθμό των πράξεων και των συναισθημάτων μας και μας σπρώχνει ασταμάτητα…

Συγκέντρωνε την προσοχή σου στη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα σε σένα και στο θάνατό σου χωρίς μνησικακία, λύπη ή στενοχώρια. Συγκέντρωσε την προσοχή σου στο γεγονός ότι δεν έχεις χρόνο εδώ πέρα, κι άφησε τις πράξεις σου να ξεκινήσουν από αυτό. Κάνε την κάθε πράξη σου να είναι η τελευταία πράξη σου πάνω στη γη. Μόνο κάτω από τέτοιες συνθήκες οι πράξεις σου θα αποκτήσουν την κατάλληλη δύναμη. Διαφορετικά θα είναι, για όλη σου τη ζωή πράξεις ενός δειλού.

Ο θάνατος είναι ο μόνος σοφός σύμβουλος που έχουμε. Όποτε νοιώθεις πως όλα πάνε στραβά και σε οδηγούν στην καταστροφή, γύρισε προς τον θάνατο σου και ρώτησέ τον εάν είναι έτσι. Ο θάνατός σου θα σου πει πως κάνεις λάθος και πως τίποτε άλλο δεν μετράει εκτός από το άγγιγμά του. Ο θάνατος θα σου πει, εγώ ακόμη δε σε άγγιξα...