Τζών Ντιούι

Τζών Ντιούι ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
Τζών Ντιούι αποσπάσματα «Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της παλιάς εκπαίδευσης: η παθητική της στάση, η μηχανιστική μαζικοποίηση των παιδιών, η μονολιθικότητα στην ύλη και στις μεθόδους. Με δυο λόγια στην παραδοσιακή εκπαίδευση το κέντρο βάρους βρίσκεται έξω από το παιδί: στο δάσκαλο, στο σχολικό εγχειρίδιο, όπου αλλού θέλετε, αλλά όχι στα πρωταρχικά ένστικτα και στις δραστηριότητες του ίδιου του παιδιού. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, δεν έχουμε να πούμε πολλά πράγματα γύρω από τη ζωή του παιδιού. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τη μελέτη της προσωπικότητας του παιδιού, αλλά το σχολείο δεν είναι ο τόπος όπου ζει το παιδί. Τώρα η αλλαγή που έρχεται στην παιδεία μας είναι η μετατόπιση του κέντρου βάρους. Είναι μια αλλαγή, μια επανάσταση, όμοια με εκείνη που έφερε ο Κοπέρνικος, όταν μετέθεσε το κέντρο του σύμπαντος από τη γη στον ήλιο. Και εδώ, το παιδί γίνεται ο ήλιος γύρω από τον οποίο περιστρέφονται τα μέσα της εκπαίδευσης, το κέντρο γύρω από το οποίο οργανώνονται». Όταν βάζουμε στο σχολείο διάφορες μορφές ενεργητικής ασχολίας, τότε ολάκερο το πνεύμα του σχολείου ανανεώνεται. Το σχολείο πλησιάζει τότε προς τη ζωή, γίνεται η κατοικία του παιδιού, όπου αυτό μαθαίνει ζώντας, αντί να είναι όπως σήμερα μόνο ένα μέρος όπου μαθαίνουν γράμματα με μιαν αφηρημένη κι απόμακρη σχέση προς κάποια πιθανή ζωή στο μέλλον. Το άτομο και η κοινωνία δεν είναι ούτε αντίθετα το ένα με το άλλο, ούτε χωρισμένα και άσχετα το ένα από το άλλο. Η κοινωνία είναι ένα οργανικό σύνολο από άτομα. Τα άτομα πάλι είναι τα όργανα της κοινωνίας δεν έχουν ξεχωριστή ύπαρξη έξω από την κοινωνία. Το άτομο ζει μέσα στην κοινωνία, για την κοινωνία και με την κοινωνία. Μα από το άλλο μέρος και η κοινωνία υπάρχει μόνο ανάμεσα και με τα άτομα που την αποτελούν» Ό,τι επιθυμεί για το ίδιο του το παιδί ο πιο καλός ο πιο συνετός γονιός, θα πρέπει να το θέλει και η κοινότητα για όλα της τα παιδιά. Κάθε άλλος στόχος για το σχολείο μας μοιάζει απελπιστικά ρηχός, απεχθής και η επίτευξή του τραυματίζει θανάσιμα τη δημοκρατία μας» Το παιδί σαν μεγαλώσει δε θα είναι μόνο πολίτης με δικαίωμα ψήφου και με την υποχρέωση να υπακούει στους νόμους. Θα είναι ακόμη και μέλος κάποιας οικογένειας, και πιθανότητα θα πάρει επάνω του την ευθύνη να θρέψει και να αναθρέψει απογόνους, που θα εξασφαλίσουν τη διατήρηση της φυλής. Θα είναι ακόμη εργάτης σε κάποια εργασία που χρησιμεύει να συντηρήσει τη ζωή της κοινωνίας, μέλος κάποιας κοινότητας, κάποιας ομάδας και θα έχει την υποχρέωση να υψώσει την ηθική ζωή της και να συνεισφέρει και αυτός μερικά από τα ευεργετήματα και από τις ομορφιές του πολιτισμού… Όταν το σχολείο βάζει το κάθε παιδί της κοινωνίας να γίνει μέλος μιας τέτοιας μικρής κοινότητας και το εκπαιδεύει ανάλογα ποτίζοντας το με το πνεύμα της κοινωνικής εξυπηρέτησης και εφοδιάζοντας το με τα απαραίτητα στοιχεία για μια πραγματική αυτοκυβέρνησης, τότε θα έχουμε την πιο σίγουρη και την πιο καλή εγγύηση πως θα δημιουργηθεί μια ευρύτερη κοινωνία αρμονική, αξιαγάπητη και πραγματικά πολιτισμένη.

αποσπάσματα

«Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της παλιάς εκπαίδευσης: η παθητική της στάση, η μηχανιστική μαζικοποίηση των παιδιών, η μονολιθικότητα στην ύλη και στις μεθόδους. Με δυο λόγια στην παραδοσιακή εκπαίδευση το κέντρο βάρους βρίσκεται έξω από το παιδί: στο δάσκαλο, στο σχολικό εγχειρίδιο, όπου αλλού θέλετε, αλλά όχι στα πρωταρχικά ένστικτα και στις δραστηριότητες του ίδιου του παιδιού. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, δεν έχουμε να πούμε πολλά πράγματα γύρω από τη ζωή του παιδιού. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τη μελέτη της προσωπικότητας του παιδιού, αλλά το σχολείο δεν είναι ο τόπος όπου ζει το παιδί. Τώρα η αλλαγή που έρχεται στην παιδεία μας είναι η μετατόπιση του κέντρου βάρους. Είναι μια αλλαγή, μια επανάσταση, όμοια με εκείνη που έφερε ο Κοπέρνικος, όταν μετέθεσε το κέντρο του σύμπαντος από τη γη στον ήλιο. Και εδώ, το παιδί γίνεται ο ήλιος γύρω από τον οποίο περιστρέφονται τα μέσα της εκπαίδευσης, το κέντρο γύρω από το οποίο οργανώνονται».

Όταν βάζουμε στο σχολείο διάφορες μορφές ενεργητικής ασχολίας, τότε ολάκερο το πνεύμα του σχολείου ανανεώνεται. Το σχολείο πλησιάζει τότε προς τη ζωή, γίνεται η κατοικία του παιδιού, όπου αυτό μαθαίνει ζώντας, αντί να είναι όπως σήμερα μόνο ένα μέρος όπου μαθαίνουν γράμματα με μιαν αφηρημένη κι απόμακρη σχέση προς κάποια πιθανή ζωή στο μέλλον.

Το άτομο και η κοινωνία δεν είναι ούτε αντίθετα το ένα με το άλλο, ούτε χωρισμένα και άσχετα το ένα από το άλλο. Η κοινωνία είναι ένα οργανικό σύνολο από άτομα. Τα άτομα πάλι είναι τα όργανα της κοινωνίας δεν έχουν ξεχωριστή ύπαρξη έξω από την κοινωνία. Το άτομο ζει μέσα στην κοινωνία, για την κοινωνία και με την κοινωνία. Μα από το άλλο μέρος και η κοινωνία υπάρχει μόνο ανάμεσα και με τα άτομα που την αποτελούν»

Ό,τι επιθυμεί για το ίδιο του το παιδί ο πιο καλός ο πιο συνετός γονιός, θα πρέπει να το θέλει και η κοινότητα για όλα της τα παιδιά. Κάθε άλλος στόχος για το σχολείο μας μοιάζει απελπιστικά ρηχός, απεχθής και η επίτευξή του τραυματίζει θανάσιμα τη δημοκρατία μας»

Το παιδί σαν μεγαλώσει δε θα είναι μόνο πολίτης με δικαίωμα ψήφου και με την υποχρέωση να υπακούει στους νόμους. Θα είναι ακόμη και μέλος κάποιας οικογένειας, και πιθανότητα θα πάρει επάνω του την ευθύνη να θρέψει και να αναθρέψει απογόνους, που θα εξασφαλίσουν τη διατήρηση της φυλής. Θα είναι ακόμη εργάτης σε κάποια εργασία που χρησιμεύει να συντηρήσει τη ζωή της κοινωνίας, μέλος κάποιας κοινότητας, κάποιας ομάδας και θα έχει την υποχρέωση να υψώσει την ηθική ζωή της και να συνεισφέρει και αυτός μερικά από τα ευεργετήματα και από τις ομορφιές του πολιτισμού…

Όταν το σχολείο βάζει το κάθε παιδί της κοινωνίας να γίνει μέλος μιας τέτοιας μικρής κοινότητας και το εκπαιδεύει ανάλογα ποτίζοντας το με το πνεύμα της κοινωνικής εξυπηρέτησης και εφοδιάζοντας το με τα απαραίτητα στοιχεία για μια πραγματική αυτοκυβέρνησης, τότε θα έχουμε την πιο σίγουρη και την πιο καλή εγγύηση πως θα δημιουργηθεί μια ευρύτερη κοινωνία αρμονική, αξιαγάπητη και πραγματικά πολιτισμένη.