Κερτ Βόννεγκατ

Κερτ Βόννεγκατ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Πρόκειται για την κωμική ματιά του Βόννεγκατ πάνω στη ζωή, τον θάνατο, την ιστορία, την τέχνη, την πολιτική. Ένα εξομολογητικό βιβλίο μήνυμα που στέλνει ο συγγραφέας στους συνανθρώπους του, άλλοτε γεμάτο χιούμορ και συχνά γεμάτο απελπισία, πίκρα και οργή.
Κερτ Βόννεγκατ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ Απoσπάσματα «Αν θέλετε να πληγώσετε πραγματικά τους γονείς σας και δεν έχετε το θάρρος να γίνετε γκέι, το λιγότερο που μπορείτε να κάνετε είναι να μπείτε στις τέχνες. Δεν αστειεύομαι. Οι τέχνες δεν είναι ένας τρόπος για να βγάλετε τα προς το ζην. Είναι ένας πολύ ανθρώπινος τρόπος για να κάνετε τη ζωή πιο ανεκτή Η εξάσκηση μιας τέχνης, ανεξάρτητα από το πόσο καλά ή άσχημα γίνεται, είναι ένας τρόπος για να μεγαλώσετε την ψυχή σας, για χάρη του παραδείσου. Τραγουδήστε στο ντους. Χορέψτε με τη μουσική του ραδιοφώνου. Διηγηθείτε ιστορίες. Γράψτε ένα ποίημα σε έναν φίλο, ακόμη και ένα άθλιο ποίημα. Κάντε το όσο καλύτερα μπορείτε. Θα λάβετε μια τεράστια ανταμοιβή. Θα έχετε δημιουργήσει. [...] "Παρεμπιπτόντως, είμαι επίτιμος πρόεδρος της Ένωσης Αμερικανών Ανθρωπιστών, έχοντας διαδεχτεί σε αυτή τη θέση που δεν έχει καμιά απολύτως αρμοδιότητα, ένα σπουδαίο συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, τον ’ιζαακ Ασίμοφ. Πριν από μερικά χρόνια, κάναμε ένα μνημόσυνο για τον ’ιζαακ και, διαβάζοντας το λόγο, κάποια στιγμή είπα: "Ο ’ιζαακ είναι τώρα στον παράδεισο". Ήταν το πιο αστείο πράγμα που θα μπορούσα να πω σε κοινό ανθρωπιστών. Τους έκανα να κυλιούνται στους διαδρόμους από τα γέλια. Πέρασαν αρκετά λεπτά μέχρι να επανέλθει η τάξη. Και άν ποτέ πεθάνω -Θεός φυλάξοι!- ελπίζω να πείτε "Ο Κερτ είναι τώρα στον παράδεισο. Είναι το αγαπημένο μου ανέκδοτο. Τι πιστεύουν οι ανθρωπιστές για το Χριστό; Εγώ πιστεύω για το Χριστό, όπως όλοι οι ανθρωπιστές, ότι "Αν αυτά που είπε ήταν καλά, και τόσο πολλά από αυτά τόσο πραγματικά όμορφα, τι σημασία έχει εάν ήταν Θεός ή όχι;" Εάν όμως ο Χριστός δεν είχε εκφωνήσει την "Επί του όρους ομιλία" με το μήνυμά της για οίκτο και έλεος, δε θα ήθελα να ανήκω στο ανθρώπινο είδος. Ας ήμουν καλύτερα κροταλίας. Το ίδιο θα ήταν". [...] «Όταν μας βομβάρδιζαν στη Δρέσδη και ήμασταν σ’ ένα υπόγειο με τα χέρια πάνω από τα κεφάλια μας για την περίπτωση που θα έπεφτε η οροφή, ένας στρατιώτης, λες και ήταν δούκισσα που καθόταν στην έπαυλή της μια κρύα, βροχερή νύχτα, είπε: “Αναρωτιέμαι, μια νύχτα σαν την αποψινή, πώς να τα φέρνουν βόλτα οι φτωχοί;”. Κανένας δε γέλασε, κι όμως ήμασταν χαρούμενοι που το είπε. Τουλάχιστον ήμασταν ακόμα ζωντανοί! Εκείνος το απέδειξε.» «Είδα την καταστροφή της Δρέσδης. Είδα την πόλη πριν από την επίθεση κι έπειτα, βγαίνοντας από το αντιαεροπορικό καταφύγιο, την ξαναείδα και σίγουρα μία από τις αντιδράσεις μου ήταν το γέλιο. Μόνο ο Θεός ξέρει ότι μ’ αυτό τον τρόπο η ψυχή ανακουφίζεται». [...] Σε περίπτωση που δεν έχετε παρατηρήσει, ως αποτέλεσμα μιας ξεδιάντροπης εκλογικής διαδικασίας στη Φλόριντα, όπου αυθαίρετα αρνηθήκαμε σε χιλιάδες Αφροαμερικάνους το δικαίωμα της ψήφου, τώρα παρουσιάζουμε τον εαυτό μας στον υπόλοιπο κόσμο ως περήφανοι, χαμογελαστοί, γκρινιάρηδες, άθλιοι λάτρεις του πολέμου, με τρομακτικά ισχυρά όπλα - που δεν γίνεται να αντικρουστούν. Σε περίπτωση που δεν έχετε παρατηρήσει, τώρα φοβόμαστε και μισούμε σε όλο τον κόσμο, όπως έκαναν οι Ναζί κάποτε. Και για ένα καλό λόγο. Σε περίπτωση που δεν έχετε παρατηρήσει, οι μη εκλεγμένοι ηγέτες μας έχουν αποκτηνώσει εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπους, μόνο και μόνο εξαιτίας της θρησκείας και της φυλής τους. Τους πληγώνουμε και τους σκοτώνουμε και τους βασανίζουμε και τους φυλακίζουμε όποτε θέλουμε. Πανεύκολο. Σε περίπτωση που δεν το έχετε παρατηρήσει, αποκτηνώνουμε επίσης τους δικούς μας στρατιώτες, όχι λόγω της θρησκείας ή της φυλής τους, αλλά λόγω της χαμηλής κοινωνικής τους τάξης. Στείλτε τους οπουδήποτε. Κάντε τους να κάνουν οτιδήποτε. Πανεύκολο. Είμαι λοιπόν ένας άντρας χωρίς χώρα, εκτός από τους βιβλιοθηκάριους και μια εφημερίδα του Σικάγου που ονομάζεται "Σε αυτούς τους καιρούς". Πριν επιτεθούμε στο Ιράκ, οι μεγαλοπρεπείς "New York Times" εγγυήθηκαν ότι υπήρχαν όπλα καταστροφής εκεί. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και ο Μάρκ Τουέιν παραιτήθηκαν από την ανθρώπινη φυλή στο τέλος της ζωής τους, παρόλο που ο Tουέην δεν είχε δει ούτε καν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πόλεμος είναι τώρα μια μορφή τηλεοπτικής ψυχαγωγίας και αυτό που έκανε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τόσο διασκεδαστικό ήταν δύο αμερικανικές εφευρέσεις, συρματοπλέγματα και πολυβόλα. Το Shrapnel (εκρηκτική οβίδα) εφευρέθηκε από έναν Άγγλο με το ίδιο όνομα. Δεν θέλεις να έχεις κάτι που να έχει το όνομά σου; Όπως και οι διακεκριμένοι μου Einstein και Twain, τώρα παραιτούμαι κι εγώ από τους ανθρώπους. Είμαι βετεράνος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και πρέπει να πω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που παραδόθηκα σε μια άθλια πολεμική μηχανή. Τα τελευταία μου λόγια; «Η ζωή δεν είναι με κανένα τρόπο το πώς συμπεριφέρεται στα ζώα, ούτε σε ένα ποντίκι». Οι βόμβες ναπάλμ προέρχονται από το Χάρβαρντ. Ο πρόεδρος μας είναι Χριστιανός; Το ίδιο και ο Χίτλερ. Τι μπορεί να ειπωθεί στους νέους μας, τώρα που οι ψυχοπαθητικές προσωπικότητες, δηλαδή άτομα χωρίς συνείδηση, χωρίς αισθήματα οίκτου ή ντροπής, έχουν πάρει όλα τα χρήματα στα θησαυροφυλάκια της κυβέρνησης και των εταιρειών μας και τα έκαναν όλα δικά τους; » [...] «Και για το θέμα της καύσης βιβλίων: Θέλω να συγχαρώ βιβλιοθηκονόμους, που δεν είναι διάσημοι για τη φυσική τους δύναμη ή τις ισχυρές πολιτικές τους σχέσεις ή τον μεγάλο πλούτο τους, οι οποίοι, σε όλη τη χώρα, έχουν αντισταθεί σθεναρά στους αντιδημοκρατικούς εκφοβιστές που προσπάθησαν να απομακρύνουν ορισμένα βιβλία από τα ράφια τους, και αρνήθηκαν να αποκαλύψουν στην αστυνομία τα ονόματα των ατόμων που έχουν ελέγξει αυτούς τους τίτλους. Έτσι, η Αμερική που μου άρεσε εξακολουθεί να υπάρχει, αν όχι στον Λευκό Οίκο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο ή στη Γερουσία ή στη Βουλή των Αντιπροσώπων ή στα μέσα ενημέρωσης. Η Αμερική που αγαπώ εξακολουθεί να υπάρχει στα μπροστινά γραφεία των δημόσιων βιβλιοθηκών μας. "

Κερτ Βόννεγκατ

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Πρόκειται για την κωμική ματιά του Βόννεγκατ πάνω στη ζωή, τον θάνατο, την ιστορία, την τέχνη, την πολιτική. Ένα εξομολογητικό βιβλίο μήνυμα που στέλνει ο συγγραφέας στους συνανθρώπους του, άλλοτε γεμάτο χιούμορ και συχνά γεμάτο απελπισία, πίκρα και οργή.

Κερτ Βόννεγκατ

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ

Απoσπάσματα

«Αν θέλετε να πληγώσετε πραγματικά τους γονείς σας και δεν έχετε το θάρρος να γίνετε γκέι, το λιγότερο που μπορείτε να κάνετε είναι να μπείτε στις τέχνες. Δεν αστειεύομαι. Οι τέχνες δεν είναι ένας τρόπος για να βγάλετε τα προς το ζην. Είναι ένας πολύ ανθρώπινος τρόπος για να κάνετε τη ζωή πιο ανεκτή Η εξάσκηση μιας τέχνης, ανεξάρτητα από το πόσο καλά ή άσχημα γίνεται, είναι ένας τρόπος για να μεγαλώσετε την ψυχή σας, για χάρη του παραδείσου. Τραγουδήστε στο ντους. Χορέψτε με τη μουσική του ραδιοφώνου. Διηγηθείτε ιστορίες. Γράψτε ένα ποίημα σε έναν φίλο, ακόμη και ένα άθλιο ποίημα. Κάντε το όσο καλύτερα μπορείτε. Θα λάβετε μια τεράστια ανταμοιβή. Θα έχετε δημιουργήσει.

[...]
"Παρεμπιπτόντως, είμαι επίτιμος πρόεδρος της Ένωσης Αμερικανών Ανθρωπιστών, έχοντας διαδεχτεί σε αυτή τη θέση που δεν έχει καμιά απολύτως αρμοδιότητα, ένα σπουδαίο συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, τον ’ιζαακ Ασίμοφ. Πριν από μερικά χρόνια, κάναμε ένα μνημόσυνο για τον ’ιζαακ και, διαβάζοντας το λόγο, κάποια στιγμή είπα: "Ο ’ιζαακ είναι τώρα στον παράδεισο". Ήταν το πιο αστείο πράγμα που θα μπορούσα να πω σε κοινό ανθρωπιστών. Τους έκανα να κυλιούνται στους διαδρόμους από τα γέλια. Πέρασαν αρκετά λεπτά μέχρι να επανέλθει η τάξη. Και άν ποτέ πεθάνω -Θεός φυλάξοι!- ελπίζω να πείτε "Ο Κερτ είναι τώρα στον παράδεισο. Είναι το αγαπημένο μου ανέκδοτο.
Τι πιστεύουν οι ανθρωπιστές για το Χριστό; Εγώ πιστεύω για το Χριστό, όπως όλοι οι ανθρωπιστές, ότι "Αν αυτά που είπε ήταν καλά, και τόσο πολλά από αυτά τόσο πραγματικά όμορφα, τι σημασία έχει εάν ήταν Θεός ή όχι;"
Εάν όμως ο Χριστός δεν είχε εκφωνήσει την "Επί του όρους ομιλία" με το μήνυμά της για οίκτο και έλεος, δε θα ήθελα να ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Ας ήμουν καλύτερα κροταλίας. Το ίδιο θα ήταν".

[...]
«Όταν μας βομβάρδιζαν στη Δρέσδη και ήμασταν σ’ ένα υπόγειο με τα χέρια πάνω από τα κεφάλια μας για την περίπτωση που θα έπεφτε η οροφή, ένας στρατιώτης, λες και ήταν δούκισσα που καθόταν στην έπαυλή της μια κρύα, βροχερή νύχτα, είπε: “Αναρωτιέμαι, μια νύχτα σαν την αποψινή, πώς να τα φέρνουν βόλτα οι φτωχοί;”. Κανένας δε γέλασε, κι όμως ήμασταν χαρούμενοι που το είπε. Τουλάχιστον ήμασταν ακόμα ζωντανοί! Εκείνος το απέδειξε.»
«Είδα την καταστροφή της Δρέσδης. Είδα την πόλη πριν από την επίθεση κι έπειτα, βγαίνοντας από το αντιαεροπορικό καταφύγιο, την ξαναείδα και σίγουρα μία από τις αντιδράσεις μου ήταν το γέλιο. Μόνο ο Θεός ξέρει ότι μ’ αυτό τον τρόπο η ψυχή ανακουφίζεται».

[...]
Σε περίπτωση που δεν έχετε παρατηρήσει, ως αποτέλεσμα μιας ξεδιάντροπης εκλογικής διαδικασίας στη Φλόριντα, όπου αυθαίρετα αρνηθήκαμε σε χιλιάδες Αφροαμερικάνους το δικαίωμα της ψήφου, τώρα παρουσιάζουμε τον εαυτό μας στον υπόλοιπο κόσμο ως περήφανοι, χαμογελαστοί, γκρινιάρηδες, άθλιοι λάτρεις του πολέμου, με τρομακτικά ισχυρά όπλα - που δεν γίνεται να αντικρουστούν.

Σε περίπτωση που δεν έχετε παρατηρήσει, τώρα φοβόμαστε και μισούμε σε όλο τον κόσμο, όπως έκαναν οι Ναζί κάποτε.

Και για ένα καλό λόγο.

Σε περίπτωση που δεν έχετε παρατηρήσει, οι μη εκλεγμένοι ηγέτες μας έχουν αποκτηνώσει εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπους, μόνο και μόνο εξαιτίας της θρησκείας και της φυλής τους. Τους πληγώνουμε και τους σκοτώνουμε και τους βασανίζουμε και τους φυλακίζουμε όποτε θέλουμε.

Πανεύκολο.

Σε περίπτωση που δεν το έχετε παρατηρήσει, αποκτηνώνουμε επίσης τους δικούς μας στρατιώτες, όχι λόγω της θρησκείας ή της φυλής τους, αλλά λόγω της χαμηλής κοινωνικής τους τάξης.

Στείλτε τους οπουδήποτε. Κάντε τους να κάνουν οτιδήποτε.

Πανεύκολο.

Είμαι λοιπόν ένας άντρας χωρίς χώρα, εκτός από τους βιβλιοθηκάριους και μια εφημερίδα του Σικάγου που ονομάζεται "Σε αυτούς τους καιρούς".

Πριν επιτεθούμε στο Ιράκ, οι μεγαλοπρεπείς "New York Times" εγγυήθηκαν ότι υπήρχαν όπλα καταστροφής εκεί.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και ο Μάρκ Τουέιν παραιτήθηκαν από την ανθρώπινη φυλή στο τέλος της ζωής τους, παρόλο που ο Tουέην δεν είχε δει ούτε καν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πόλεμος είναι τώρα μια μορφή τηλεοπτικής ψυχαγωγίας και αυτό που έκανε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τόσο διασκεδαστικό ήταν δύο αμερικανικές εφευρέσεις, συρματοπλέγματα και πολυβόλα.

Το Shrapnel (εκρηκτική οβίδα) εφευρέθηκε από έναν Άγγλο με το ίδιο όνομα. Δεν θέλεις να έχεις κάτι που να έχει το όνομά σου;

Όπως και οι διακεκριμένοι μου Einstein και Twain, τώρα παραιτούμαι κι εγώ από τους ανθρώπους. Είμαι βετεράνος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και πρέπει να πω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που παραδόθηκα σε μια άθλια πολεμική μηχανή.

Τα τελευταία μου λόγια; «Η ζωή δεν είναι με κανένα τρόπο το πώς συμπεριφέρεται στα ζώα, ούτε σε ένα ποντίκι».

Οι βόμβες ναπάλμ προέρχονται από το Χάρβαρντ.

Ο πρόεδρος μας είναι Χριστιανός; Το ίδιο και ο Χίτλερ.

Τι μπορεί να ειπωθεί στους νέους μας, τώρα που οι ψυχοπαθητικές προσωπικότητες, δηλαδή άτομα χωρίς συνείδηση, χωρίς αισθήματα οίκτου ή ντροπής, έχουν πάρει όλα τα χρήματα στα θησαυροφυλάκια της κυβέρνησης και των εταιρειών μας και τα έκαναν όλα δικά τους; »

[...]
«Και για το θέμα της καύσης βιβλίων: Θέλω να συγχαρώ βιβλιοθηκονόμους, που δεν είναι διάσημοι για τη φυσική τους δύναμη ή τις ισχυρές πολιτικές τους σχέσεις ή τον μεγάλο πλούτο τους, οι οποίοι, σε όλη τη χώρα, έχουν αντισταθεί σθεναρά στους αντιδημοκρατικούς εκφοβιστές που προσπάθησαν να απομακρύνουν ορισμένα βιβλία από τα ράφια τους, και αρνήθηκαν να αποκαλύψουν στην αστυνομία τα ονόματα των ατόμων που έχουν ελέγξει αυτούς τους τίτλους.

Έτσι, η Αμερική που μου άρεσε εξακολουθεί να υπάρχει, αν όχι στον Λευκό Οίκο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο ή στη Γερουσία ή στη Βουλή των Αντιπροσώπων ή στα μέσα ενημέρωσης. Η Αμερική που αγαπώ εξακολουθεί να υπάρχει στα μπροστινά γραφεία των δημόσιων βιβλιοθηκών μας. "