|
Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μ’ ένα όνειρο τρελόΜ’ ένα όνειρο τρελό όνειρο απατηλό ξεκινήσαμε κι οι δυο μας και στου δρόμου τα μισά σβήσαν τ’ άστρα τα χρυσά ξαφνικά από τον ουρανό μας Ποια μοίρα με ζηλεύει ποιο μάτι φθονερό και χάθηκε μια αγάπη προτού να τη χαρώ σαν πλοίο που ναυάγησε σαν νούφαρο που μάδησε στης λίμνης μέσα το θολό νερό Με ελπίδες λιγοστές έστω και απατηλές να γυρίσεις περιμένω ίσως βγει αληθινό τ’ όνειρό μου το τρελό τ’ όνειρό μου το ναυαγισμένο Είμ’ αετός χωρίς φτερά Σαν τον αετό είχα φτερά και πέταγα πολύ ψηλά. Μα ένα χέρι λατρεμένο, ένα χέρι λατρευτό, μου τα κόβει τα φτερά μου, για να μη ψηλά πετώ. Είμ’ αετός χωρίς φτερά, χωρίς αγάπη και χαρά. Χωρίς αγάπη και χαρά, είμ’ αετός χωρίς φτερά. Το χέρι αυτό το λατρευτό, μες στη ζωή θα τ’ αγαπώ. Ό, τι και να μου ’χει κάνει, όλα του τα συγχωρώ. Με φτερούγες τσακισμένες πάντα εγώ θα τ’ αγαπώ. Λόγια ανταλλάξαμε βαριά Λόγια ανταλλάξαμε βαριά την τελευταία τη βραδιά και ρίζωσε το μίσος στην ψυχή μας, γι αυτό το σκέφτηκα πολύ εις το εξής δεν ωφελεί να συνεχίσουμε με τέτοια τη ζωή μας. Θα 'ταν καλύτερα θαρρώ να βασιστούμε στον καιρό που όλα τα σβήνει απαλά κι αγάλι αγάλι κι αν ξεχαστούν καμιά φορά τα λόγια εκείνα τα βαριά ίσως αγάπη μου να σμίξουμε και πάλι. Μα τώρα και προς το παρόν ανήκει πια στο παρελθόν ο έρωτάς μας που μας είχε βασανίσει, γιατί τα λόγια τα βαριά μας την πληγώσαν την καρδιά και κινδυνεύει η αγάπη μας να σβήσει. Γι αυτό το σκέφτηκα πολύ εις το εξής δεν ωφελεί να συνεχίσουμε με τέτοια τη ζωή μας. Πήρα απ’ τη νιότη χρώματα Πήρα απ’ τη νιότη χρώματα κι απ’ την αγάπη νήμα κι έπλεξα ένα όνειρο όμορφο, μα τι κρίμα, εσύ το ποδοπάτησες στο πρώτο σου το βήμα. Όμως θέλω τη ζωή μου να τη χαρώ γι’ αυτό δεν τα πάω κόντρα με τον καιρό, γι’ αυτό δεν τα πάω κόντρα με τον καιρό, κι αν μου έφυγε μι’ αγάπη, άλλη θα βρω. Στο περιβόλι της καρδιάς με πλάνεψες και μπήκες. Τα μύρα μου και τους ανθούς στον έρωτά μου βρήκες, πάτησες τα λουλούδια μου και σαν τον κλέφτη βγήκες. Περασμένες μου αγάπες Περασμένες μου αγάπες όνειρα που σβήσατε με το πέρασμα του χρόνου την ανάμνηση του πόνου στην καρδιά μου αφήσατε περασμένες μου αγάπες όνειρα που σβήσατε Για δυο μάτια για δυο χείλια κάποτε ξενύχτησα ένιωσα ανατριχίλα μέχρι της καρδιάς τα φύλλα σαν τα πρωτοφίλησα για δυο μάτια για δυο χείλια κάποτε ξενύχτησα Περασμένες μου αγάπες του καιρού χαλάσματα όσο μακριά κι αν πάτε στη ζωή μου τριγυρνάτε σαν χλωμά φαντάσματα περασμένες μου αγάπες του καιρού χαλάσματα |