|
Φιλόθεος Φάρος ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ
ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΠΑΙΔΙΩΝ
«Είναι για εμένα η μεγαλύτερη συμφορά που συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία. Ο τρόπος που ανατρέφονται τα παιδιά σήμερα από την ελληνική οικογένεια είναι ένας τρόπος που ευνουχίζει.
Ο πραγματικός κόσμος έχει δυσκολίες, δεν είναι ταξίδι στις Μπαχάμες. Στην περίπτωση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η μητέρα τον είχε στα μεταξωτά, ακολουθώντας μία διαδικασία ευνουχισμού. Ο πατέρας του τότε επενέβη, τον πήρε και τον παρέδωσε σε ένα Σπαρτιάτη παιδαγωγό. Κάποτε είχα πει πως πρέπει να προετοιμάζονται τα παιδιά σαν να πρόκειται να πάνε στον πόλεμο. Έχεις έναν νέο άνθρωπο στον οποίο ικανοποιείς κάθε επιθυμία. Κάποτε θα μεγαλώσει και θα αναζητήσει σύντροφο. Όταν έχει μάθει να έχει ό, τι θέλει, όπως το θέλει, όταν το θέλει, υπάρχει περίπτωση να βρει σύντροφο; Όταν μάλιστα κι από την άλλη μεριά είναι το ίδιο πράγμα. Πώς θα γίνει γονέας αυτό το άτομο; Θα αποκτήσει ένα μωρό που θα τον ξυπνάει στις 3 τα ξημερώματα, για να το καθαρίσει, και ο ίδιος θα πρέπει να ξυπνάει στις 7, για να πάει στη δουλειά του. Θα μπορεί να το κάνει αυτό, αυτός ο μπούλης; Μιλάνε για τα τρομερά ποσοστά της σωματικής κακοποίησης των παιδιών. Πού οφείλεται, όμως, αναρωτηθήκαμε; Για την ψυχολογική κακοποίηση καλύτερα να μην το συζητάμε, καθώς δεν ξέρω ποιος την γλιτώνει. Τα μωρά είναι εγωκεντρικά πλάσματα, ο πατέρας όμως όταν είναι μπούλης αγχώνεται, χάνει τον έλεγχο, πανικοβάλλεται, καθώς διαπιστώνει πως δεν είναι σε θέση να μεγαλώσει ένα παιδί και στο τέλος μέσα στον πανικό του σβήνει τσιγάρα στο στήθος του. Κανείς δεν ασχολείται με αυτά τα πράγματα. Η γνώση για τον εαυτό μας είναι πάρα πολύ ρηχή. Είδηση δεν έχουμε πάρει τι γίνεται μέσα μας.» ΚΟΙΝΩΝΙΑ Ο άνθρωπος είναι συνδυασμός φωτός και σκότους. Ο πιο μεγάλος άγιος, ο πιο μεγάλος ευεργέτης είναι αυτός ο συνδυασμός. Κάποτε ρώτησαν έναν απλό παπά τι κάνει και αυτός απάντησε αμαρτάνω από το πρωί μέχρι το βράδυ. Και εδώ υπάρχει μια τραγική έλλειψη επίγνωσης της ανθρώπινης πραγματικότητας. Υπάρχει η πεποίθηση, η οποία είναι απίστευτη έλλειψη γνώσης, ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι τέλειος. Έρχεται κάθε αντιπολίτευση και καταγγέλλει λάθη, εγκλήματα, διαφθορά της κυβέρνησης και υπαινίσσεται ότι αυτή θα είναι τέλεια. Είναι εξωφρενική ανωριμότητα να πιστεύουμε ότι είναι δυνατόν κάποτε να υπάρξει μια τελειότητα, γιατί είναι δεδομένο ότι οποιοσδήποτε θα κάνει και φρικτά πράγματα. Εδώ είναι μια άλλη διάσταση μιας αντίληψης ευσεβιστικής. Είναι ευσεβισμός αυτό. Ότι υπάρχουν δηλαδή δυο κατηγορίες ανθρώπων. Οι τέλειοι και τα καθάρματα. Ποιες είναι οι συνέπειες; Αυτή η αντίληψη έχει φοβερές συνέπειες. Διαβάζω ένα βιβλίο για τον Μεταξά. Πίστευε ότι ήταν απόγονος κάποιας αριστοκρατικής οικογένειας του Βυζαντίου και πως ήταν πολύ ανώτερος άνθρωπος από τους υπόλοιπους, τους οποίους θεωρούσε σκουπίδια. Αυτός ο άνθρωπος, όμως, δεν είπε απλώς το «Όχι» στον Γκράτσι, αλλά με σύνεση και εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα προετοίμασε τη χώρα εγκαίρως γι’ αυτόν τον πόλεμο. Αυτός ο ευσεβισμός του ασπρόμαυρου είναι μεσαιωνικός σκοταδισμός και καμαρώνουμε γι’ αυτόν. Δεν έχουμε πάρει είδηση ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ο συνδυασμός του μεγαλείου και της κατάντιας. Όλοι, χωρίς καμία εξαίρεση. Αν κάποιοι φαίνονται ότι δεν είναι έτσι είναι γιατί ο μέσος άνθρωπος, λόγω της ανωριμότητάς του, θέλει να πιστεύει σε είδωλα, τα οποία θεωρεί τελειότητες. ΜΕΣΗ ΗΛΙΚΙΑ Ο Γιουνγκ, που ασχολήθηκε με το δεύτερο μισό της ζωής, σε αντίθεση με τον Φρόυντ(ο οποίος ερεύνησε τον άνθρωπο κυρίως στο πρώτο μισό της ζωής του), λέει ότι: «Ο άνθρωπος στο πρώτο μισό της ζωής υπηρετεί τη φύση(δηλαδή, κάνει παιδιά, παντρεύεται, προσπαθεί να εξασφαλίσει τα προς το ζην). Όμως, στο δεύτερο μισό της ζωής, ο άνθρωπος καλείται να υπηρετήσει τον πολιτισμό.» [...] Η μέση ηλικία είναι μία υπόθεση που απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αλλά είναι και παραμελημένη. Δεν κυκλοφορούν, δηλαδή, πολλά βιβλία, ή βοηθήματα γι’ αυτή την ηλικία. Αυτοί ήταν οι λόγοι που μας έκαναν να αποφασίσουμε εγώ με τον Γιώργο Σιγαλό να προβούμε στην συγγραφή και στην έκδοση αυτού του δεύτερου βιβλίου, που αναπόφευκτα ασχολείται με κάποια βασικά θέματα που ασχολείται και το προηγούμενο, αλλά προσθέτονται καινούργιες διαστάσεις. Τα βασικά θέματα της μέσης ηλικίας, είναι καταρχήν, ότι επέρχεται μία κάμψη των δυνάμεων του σώματος, και αναπόφευκτα υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί. Το δεύτερο είναι ότι υπάρχει πιθανά μια ματαίωση στον επαγγελματικό χώρο. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος που ξεκίνησε μια επαγγελματική σταδιοδρομία με κάποιον ενθουσιασμό, μετά από 20 χρόνια, αρχίζει πιθανά να αναρωτιέται αν άξιζε τον κόπο, αν ήταν κάτι με το οποίο ήθελε πραγματικά να περάσει το μισό της ζωής του. Μετά, υπάρχει μια φάση για τους έγγαμους, που μοιάζει με τέλμα. Τα παιδιά τους βρίσκονται στην εφηβεία, και οι μεσήλικες γονείς αντιμετωπίζουν την επαναστατικότητα τους, η οποία τους ταλαιπωρεί γιατί δεν ξέρουν πολλές φορές πώς να την χειριστούν. Μοιάζει, δηλαδή, σαν μια περίοδος κρίσης για την οικογένεια, η είσοδος των παιδιών στην εφηβεία. Ύστερα, υπάρχει και μία αίσθηση, ότι ο μεσήλικας δεν πολυασχολείται με το μέλλον. Ποιο είναι αυτό το μέλλον; Το μέλλον είναι τα γηρατειά κι ο θάνατος. Κάποια από τα παραπάνω θέματα, λοιπόν, είναι τα βασικά που θέτει το βιβλίο. Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται αυτά; Η πλειονότητα των μεσήλικων κάνει αυτό που κάνουμε και εμείς με την κρίση: Ψάχνει να βρει κάποιον τρόπο να διατηρήσει τα πράγματα ως έχουν. Συνήθως, δεν βλέπει ότι η μέση ηλικία και το άλλο μισό της ζωής, εκτός από τα μειονεκτήματα έχει και πλεονεκτήματα. Οπότε, προσπαθεί να διατηρήσει, αυτά που είχε στο πρώτο μισό της ζωής. Αυτή όμως είναι μια μάταιη προσπάθεια, διότι δεν έχει προοπτική. Από την άλλη μεριά, όταν κάνει αυτό το πράγμα ο άνθρωπος -και γι αυτό νομίζω ότι είναι κρίσιμη η καμπή της μέσης ηλικίας-, χάνει μια συγκλονιστική ευκαιρία που έχει στη ζωή του. ΘΕΟΣ Τον Θεό τον έχουμε εγκαταλείψει, δεν μας έχει εγκαταλείψει. Ο Θεός που αποκάλυψε ο Ιησούς Χριστός με έφτιαξε ελεύθερο και σέβεται την ελευθερία μου. Δεν είναι σαν τους κακούς γονείς που δεν σέβονται την ελευθερία των παιδιών τους. Που πιστεύουν πως, αν δεν φροντίσουν εκείνοι να τα σπρώξουν εκεί που πρέπει, δεν θα καταφέρουν τίποτα στη ζωή τους. Αντίθετα. Όσοι γονείς το κάνουν αυτό υπονομεύουν και ευνουχίζουν τα παιδιά τους. Δεν είναι τέτοιος ο Θεός. Σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου. Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ζήσει και να πεθάνει όπως εκείνος θέλει. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να του το αφαιρέσει αυτό. Ξέρετε, πίστη δεν είναι να λέμε «Πιστεύω εις έναν Θεό…» Πίστη είναι να έχουμε συναντήσει τον Ιησού Χριστό που είπε «εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιησόμεν». Τον καλούμε με τη στάση μας στη ζωής μας ή δεν του επιτρέπουμε να έρθει στη ζωή μας. |