Σίνκλερ Λιούις

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Στο μυθιστόρημα εμφανίζονται οι Αμερικανοί να εκλέγουν για πρόεδρο, έναν δημαγωγό και λαϊκιστή ο οποίος εγκαθιδρύει ένα φασιστικό καθεστώς καταπίεσης, τρόμου, και απολυταρχίας, επενδυμένο με άκρατο πατριωτισμό. Αντίπαλός του είναι ένας μαχητικός δημοσιογράφος με υψηλό αίσθημα ευθύνης, ο οποίος δεν πιστεύει σε συλλογικούς τρόπους αναμόρφωσης γιατί τους θεωρεί απολυταρχικούς και δογματικούς και αντιτίθεται σε κάθε ομάδα που επιμένει ότι κατέχει την απόλυτη και οριστική λύση για τα κοινωνικά προβλήματα.

Σίνκλερ Λιούις

Δεν γίνονται αυτά εδώ

Αποσπάσματα

Τα χαρακτηριστικά της βραδιάς εκείνης στο Κλαμπ Ρόταρι δεν είχαν τίποτα το αστείο, εμφανώς αστείο τουλάχιστον, μιας και τον τόνο έδιναν οι πατριωτικές ομιλίες του ταξίαρχου εν αποστρατεία Χέρμπερτ Ε. Ετζγουέιζ, που ανέλυσε με αρκετή οργή το ζήτημα «Ειρήνη διά της Εθνικής Αμύνης – Εκατομμύρια για εξοπλισμούς αλλά ούτε σεντ για την απόδοση τιμής στους πεσόντες» καθώς και της κυρίας Αντέλαϊντ Ταρ Γκίμιτς – η οποία ήταν περισσότερο γνωστή για τη γενναιόδωρη χρηματοδότηση μιας εκστρατείας εναντίον του κινήματος των σουφραζετών, πίσω στα 1919, απ’ ό,τι για την άλλη ιδέα της, όταν, διαρκούντος του Μεγάλου Πολέμου, κατάφερε να κρατήσει τους Αμερικάνους στρατιώτες μακριά από τα γαλλικά καφέ, με το έξυπνο κόλπο της αποστολής δέκα χιλιάδων κομματιών από παιχνίδια ντόμινο.

Κανένας πατριώτης με κοινωνική συνείδηση δεν μπορούσε να περιφρονήσει την πρόσφατη, μάλλον υποτιμημένη, προσπάθειά της να διατηρήσει την αγνότητα της πατρίδας, αποκλείοντας από τη βιομηχανία του κινηματογράφου όλους τους ηθοποιούς, σκηνοθέτες ή εικονολήπτες οι οποίοι: α) είχαν πάρει διαζύγιο, β) είχαν γεννηθεί οπουδήποτε στο εξωτερικό, εξαιρουμένου του Ηνωμένου Βασιλείου, μιας και η κυρία Γκίμιτς είχε σε μεγάλη υπόληψη τη βασίλισσα Μαρία είτε γ) αρνιούνταν να ορκιστούν στη Σημαία, στο Σύνταγμα, στη Βίβλο, και σε όλους τους υπόλοιπους αλλόκοτα αμερικάνικους θεσμούς.

Η ετήσια Βραδιά Κυριών του Ροταριανού Ομίλου ήταν εκδήλωση που έχαιρε μεγάλου σεβασμού – συγκέντρωνε τον ανθό του Φορτ Μπιούλα. Η πλειονότητα των κυριών και περισσότεροι απ’ τους μισούς κυρίους φορούσαν βραδινά ενδύματα, και κυκλοφόρησε η φήμη ότι πριν από το συμπόσιο ο κλειστός κύκλος του κλαμπ είχε απολαύσει τα κοκτέιλ του, σερβιρισμένα στο δωμάτιο 289 του ξενοδοχείου. Τα τραπέζια, τοποθετημένα στις τρεις πλευρές ενός κενού τετραγώνου, ήταν φωτισμένα με κεριά, κρυστάλλινες πιατέλες με γλυκά και ψημένα αμύγδαλα, κουκλάκια Μίκι Μάους, χάλκινα σηματάκια του Ρόταρι, και αμερικάνικες μεταξωτές σημαιούλες καρφωμένες σε επίχρυσα αβγά. Στον τοίχο υπήρχε μια κορδέλα με την επιγραφή «Η Προσφορά Υπερβαίνει τον Εαυτό μας», και το μενού –το σέλερι, η κρεμώδης ντοματόσουπα, ο μπακαλιάρος στη σχάρα, οι κροκέτες κοτόπουλου, ο αρακάς και το παγωτό τούτι-φρούτι– ανταποκρινόταν στις υψηλές προδιαγραφές του ξενοδοχείου Ουέσεξ.

Άκουγαν όλοι με ανοιχτό το στόμα. Ο στρατηγός Ετζγουέιζ ολοκλήρωνε τη βαρβάτη, όσο και μυστικιστική ραψωδία του για τον εθνικισμό: «... γιατί ετούτες εδώ οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι οι μόνες, ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις, που δεν επιθυμούν την κατάκτηση. Η μεγαλύτερη φιλοδοξία μας είναι να μας αφήσουν επιτέλους στην ησυχία μας! Μοναδική ουσιαστική μας σχέση με την Ευρώπη αποτελεί η επίπονη προσπάθειά μας να εκπαιδεύσουμε τις αργόστροφες και αδαείς μάζες, που η Ευρώπη μάς εμπιστεύτηκε, σε κάτι που να θυμίζει αμυδρά τον αμερικάνικο πολιτισμό και τους καλούς τρόπους. Ωστόσο, όπως σας εξήγησα, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι να προασπιστούμε τα εδάφη μας απέναντι στις ξενόφερτες ορδές των διεθνών απατεώνων που αυτοαποκαλούνται “κυβερνήσεις”, και που με τόση ζήλια εποφθαλμιούν τα ανεξάντλητα μεταλλεύματά μας, τα απέραντα δάση μας, τις τιτάνιες και πλούσιες πόλεις μας, τους όμορφους και απέραντους αγρούς μας.

Για πρώτη φορά, στην παγκόσμια ιστορία, ένα μεγάλο έθνος θα πρέπει να συνεχίσει να εξοπλίζεται όλο και πιο πολύ, όχι με στόχο την κατάκτηση – όχι από φθόνο – ούτε για τον πόλεμο – αλλά για την ειρήνη! Ας προσευχηθούμε να μην παραστεί ποτέ ανάγκη, αλλά αν τα ξένα έθνη δεν λάβουν υπόψη τους την προειδοποίησή μας, τότε, όπως λέει και το ρητό για όσους σπέρνουν ανέμους, θα βρουν μπροστά τους έναν πάνοπλο πολεμιστή να στέκει φρουρός σε κάθε τετραγωνικό μέτρο τούτης της χώρας, της χώρας που οι Πατέρες του Έθνους την κληροδότησαν σ’ εμάς, αφού πρώτα την καλλιέργησαν και την υπερασπίστηκαν, και των οποίων ζωντανά αντίγραφα πρέπει να γίνουμε εμείς τώρα, με το σπαθί στο χέρι... αλλιώς θα εξαφανιστούμε!»

Οι επευφημίες ήταν αποθεωτικές. Ο «καθηγητής» Εμίλ Στάουμπμαγιερ, ο επιθεωρητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, πετάχτηκε και φώναξε «τρία ζήτω για τον στρατηγό – ζήτω, ζήτω, ζήτω!».

Το ακροατήριο είχε εκστασιαστεί με τον στρατηγό και τον κ. Στάουμπμαγιερ – όλοι, εκτός από μερικές παλαβές ακτιβίστριες του αντιπολεμικού κινήματος και κάποιον συνδαιτυμόνα ονόματι Ντορέμους Τζέσαπ, αρχισυντάκτη του Daily Informer του Φορτ Μπιούλα, ο οποίος στην περιοχή είχε τη φήμη ενός «έξυπνου αλλά μάλλον κυνικού τύπου», και που ψιθύρισε στον φίλο του, τον αιδεσιμότατο κύριο Φαλκ, ότι «οι Πατέρες του Έθνους μάλλον ξέχασαν να καλλιεργήσουν την Αριζόνα!».

[…]



«Βλακείες! Βλακείες!» γρύλισε ο Τάσμπροου. «Αυτό δεν θα γίνει εδώ στην Αμερική, δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση! Είμαστε ελεύθερη χώρα».

«Η απάντηση σ’ αυτό», υποστήριξε ο Ντορέμους Τζέσαπ, «και ας με συγχωρήσει ο κύριος Φαλκ, είναι πως “ο διάολος έχει πολλά ποδάρια!” Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που να μπορεί να γίνει πιο υστερική, ναι, ή και πιο δουλοπρεπής! Από την Αμερική. Κοιτάξτε πώς ο Χιούι Λονγκ έγινε ο απόλυτος άρχων στη Λουιζιάνα, και πώς ο αξιότιμος κύριος γερουσιαστής Μπερζέλιους Γουίντριπ διοικεί τη δική του Πολιτεία. Ακούστε τον επίσκοπο Πρανγκ και τον πατέρα Κάφλιν στο ραδιόφωνο· ιερές προφητείες που συνεπαίρνουν εκατομμύρια. Θυμηθείτε πόσο άνετα έχουν αποδεχθεί οι πιο πολλοί Αμερικανοί τα πολιτικά λαδώματα και τις συμμορίες του Σικάγου και την ατιμία τόσων και τόσων συνεργατών του προέδρου Χάρντινγκ.

Άραγε τα τσιράκια του Χίτλερ ή του Γουίντριπ είναι χειρότερα;

Θυμάστε την Κου Κλουξ Κλαν; Θυμάστε την πολεμοχαρή μας υστερία, όταν αποκαλούσαμε το ξινολάχανο “Λάχανο της Ελευθερίας”, και κάποιος πρότεινε να αποκαλούμε τη γερμανική ιλαρά “Ιλαρά της Ελευθερίας”; Και την πολεμική λογοκρισία των αντικειμενικών εφημερίδων; Το ίδιο όπως στη Ρωσία! Θυμάστε που φιλούσαμε τα πόδια του Μπίλι Σάντεϊ, τη θαυματοποιό που κολύμπησε κατευθείαν απ’ τον Ειρηνικό Ωκεανό στην έρημο της Αριζόνα και παρ’ όλα αυτά τη γλίτωσε;

Θυμάστε τον Βολίβα με τη θεωρία της επίπεδης Γης και τη Μητέρα Έντι; Θυμάστε τις αντικομμουνιστικές μας φοβίες και τις αντικαθολικές μας φοβίες; Θυμάστε τότε που κάποιοι χωριάτες νομοθέτες ορισμένων πολιτειών, υπακούοντας στον Γουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν, ο οποίος είχε μάθει βιολογία από την ευλαβή γιαγιάκα του, αποφάσισαν να καμωθούν τους επιστημονικούς ειδήμονες κι έκαναν όλη την υφήλιο να γελάει, απαγορεύοντας να διδάσκεται η θεωρία της εξέλιξης; Θυμάστε τους νυχτερινούς καβαλάρηδες του Κεντάκι; Θυμάστε τα τρένα με τους ταξιδιώτες που πήγαιναν να απολαύσουν τα λιντσαρίσματα ανθρώπων; Δεν έγιναν εδώ αυτά; Η Ποτοαπαγόρευση, οι δολοφονίες ανθρώπων για τους οποίους υπήρχαν υποψίες ότι ίσως να μετέφεραν παράνομο αλκοόλ όχι, δεν μπορεί να έχουν γίνει στην Αμερική αυτά! Ε λοιπόν, σε όλη την Ιστορία, δεν έχει υπάρξει λαός πιο ώριμος για δικτατορία από τον δικό μας! Είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε μια παιδική σταυροφορία με ενηλίκους, ωστόσο τούτη ακριβώς την ώρα, και οι ερίτιμοι κύριοι Γουίντριπ και Πρανγκ ετοιμάζονται να ηγηθούν!»