Αντόνιο Ματσάδο

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Αντόνιο Ματσάδο

Ποιήματα-Αποσπάσματα

ΔΙΑΒΑΤΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ

Όλα περνούν κι όλα μένουν,
αλλά δικό μας είναι το να περνάμε
να περνάμε κάνοντας δρόμους,
δρόμους πάνω στη θάλασσα.
Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα,
ούτε ν’ αφήσω στη μνήμη
των ανθρώπων το τραγούδι μου.
Εγώ αγαπώ τους ανεπαίσθητους κόσμους,
τους αβαρείς και αβρούς,
σαν σαπουνόφουσκες.
Μ’ αρέσει να τους βλέπω
να ζωγραφίζονται
από ήλιο και πορφύρα,
να πετάνε
κάτω από το γαλανό ουρανό,
να πάλλουν
κι αμέσως να σπάνε…
Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα…
Διαβάτη, τα ίχνη σου είναι
μόνο ο δρόμος και τίποτε άλλο
Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος,
ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας…
Βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος
και γυρίζοντας το βλέμμα πίσω
φαίνεται το μονοπάτι
που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις
Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος
μόνο απόνερα στη θάλασσα.
Από το Campos de Castilla (1912),
(Δημοσιευμένο στο Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης)

ΣΟΝΕΤΟ

Ξέφυγε απ' τον θλιμμένο έρωτα, έρωτα νυσταγμένο,
ακίνδυνο, χωρίς πληγή ούτε περιπέτεια,
που καρτερεί απ' τον έρωτα σίγουρη απολαβή,
γιατί στον έρωτα η φρόνηση είναι τρέλα.
Κείνος που προφυλάγεται απ' το τυφλό αγόρι
και που πρόσβαλε τη φωτιά της ζωής,
από χωνεμένη φωτιά κι όχι αναμμένη
ζητεί στάχτη για να σκεπάσει τη φωτιά.
Και στάχτη θα 'βρει, όχι από τη φλόγα του,
όταν αποκαλύψει το ανόητο παραλήρημα
που αποζητούσε, χωρίς ανθό, καρπό στο κλαρί.
Με μαύρο κλειδί θ' ανοίξει το παγερό
δωμάτιο του καιρού του. Έρημο κρεβάτι,
και θολός καθρέφτης, κι αδειανή καρδιά.

"Χτυπούσε Το Ρολόι..."

Χτυπούσε το ρολόι στις δώδεκα...
και ήταν δώδεκα
χτυπήματα της τσάπας στη γη.
Η ώρα μου φώναξα... Η σιωπή
μου απάντησε: - Μη φοβάσαι.
Συ δε θα δεις να πέφτει η τελευταία σταγόνα
που τρέμει στην κλεψύδρα.
Θα κοιμηθείς πολλές ώρες ακόμα
πάνω στη γέρικη όχθη
κι ένα καθαρό πρωί θα βρεις
δεμένη τη βάρκα σου στην άλλη ακτή.

Αποσπάσματα

Αν πάτε για ποιητές, δώστε προσοχή στη λαϊκή μας
παράδοση. Γιατί την αληθινή ποίηση την κάνει ο λαός. Για να
συνεννοούμαστε: την κάνει κάποιος που δεν ξέρουμε ποιος είναι ή
που, σε τελική ανάλυση, μπορούμε να αγνοήσουμε το ποιος είναι,
χωρίς να ζημιωθεί καθόλου η ποίηση. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε
καλά αυτό που σας λέω. Μάλλον όχι.
[...]
Όλα μέσα μου καημός
Και που είν’ και που δεν είναι
Χτες καημό είχα να σε δω
Σήμερα καημό που σ’ είδα.
Έχω έναν καημό μεγάλο,
Που κοντεύω πια να πω,
Πως καημό εγώ δεν έχω,
Παρά εμένα έχει ο καημός.