|
Μελισσάνθη ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
Μελισσάνθη
Στη μνήμη του πατέρα μουΌταν κοιτάζω τα παιδάκια κάθε μέρα στους δρόμους, το πρωί, με του σχολείου την τσάντα φτωχοντυμένη μια μικρούλα βλέπω πάντα, με την παλιά της σάκα, δίπλα στον πατέρα. Απ’ το χεράκι με στοργή τηνε κρατάει – τόσο κ’ οι δυο είναι ευτυχισμένοι, καθώς πάνε… Με πόση αθώα σοβαρότητα μιλάνε! Το κοριτσάκι ολοένα τον ρωτάει, και κείνος, σοβαρά, της λέει, της διηγάται… (Πόσο σοφός ειν’ ο πατέρας! Πόσα ξέρει! Πόσην ασφάλεια νιώθει στο μεγάλο χέρι! Τίποτε, αν το κρατεί, στον κόσμο δε φοβάται!..) Ξάφνου, του λέει εκείνο: « – Σαν θα μεγαλώσω…» « – Τότε εγώ πια ένας φτωχός γεράκος θα ‘μαι… Δε θα μπορώ στα χέρια μου να σε σηκώσω, και θα μου λες: ακούμπα πάνω μου να πάμε… Σαν θα ‘ρχονται για να σε παίρνουν έξω οι ξένοι, μόνος στη σκοτεινή γωνίτσα μου θα μένω…» « – Εγώ στην άμαξά μου πάντα θα σε παίρνω!» λέει, έτοιμη η μικρή να κλάψει, κ’ επιμένει… Νιώθει μια τέτοια ανυπομονησία, σκάει, θέλει μεγάλη, τώρα, γρήγορα να γίνει, αν είναι δυνατόν την ώρα αμέσως κείνη, για να του δείξει πόσο θα τον αγαπάει!.. Κι όπως θερμά τον σφίγγει το λιγνό χεράκι ο κουρασμένος νιώθει τόση εμπιστοσύνη!.. (Έγινε εκείνος τώρα το μικρό παιδάκι, και ο προστατευτικός πατέρας είναι εκείνη…) Σατυρικὸν ὀξύμωρον Σκοτεινίασε ὅταν ἔπεσε τὸ φῶς τυφλωτικὸ Λιγόστεψε ὅταν ὁ ἀριθμὸς ἔγινε πολλαπλάσιος Οἱ λύσεις γίναν κόμπος ἄλυτος κι ὅταν ἡ Ἀριάδνη ἔτρεξε λυσίκομη κύλησε ἀνάποδα τὸ κουφάρι της Τότε ὁ κάβουρας ἔγινε ὠκύποδας κι ὁ Ἀχιλλέας χελώνα. Πήδηξε ἔξω ἀπ᾿ τὴν ἔξωση τοῦ Ἐλεάτη ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ πρόβλημα τοῦ χωροχρόνου ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ ἀγώνισμα στὸν Ἱππόδρομο καὶ τὰ χαμένα στοιχήματα τὴν ἀνατίμηση τοῦ πετρελαίου τὸν πυρετὸ τοῦ χρυσοῦ τὴ παγκόσμια κρίση ἐνῶ γύρω του ξεφώνιζαν ὑστερικά: Rent a car... Rent a car... Ὀρυμαγδὸς ἀπὸ ἐκσκαφεῖς κι ἀριθμομηχανὲς ἀνοίγουν σ᾿ ὅλα τὰ τοιχώματα ρωγμὲς Οἱ δρόμοι μὲ τὰ μεγαθήρια κτίρια κυματίζουν -σχηματίζονται, ἀποσχηματίζονται ὑψώνονται κυκλώπεια τείχη κι ἀντιστοιχεῖες στίχων- Βραδινὸ τοπίο μὲ τριζόνι Ἡ νύχτα ἀναποδογυρισμένη ὀμπρέλα μαζεύει σκόρπιο κεχριμπάρι Ρομαντισμὸς καὶ φεγγάρι κυλάει ἀποκεφαλισμένο στὴν ἄσφαλτο ἐνῶ ἀπὸ ἕνα σφάλμα computer ὁ κόσμος τινάζεται στὸν ἀέρα. Τραγούδι στὸν ἥλιο Μέσα στὸ φῶς σου γίνομαι πουλὶ καὶ τραγουδῶ ὅλη μέρα σὰν τὸ σπίνο. Μίας πεταλούδας παίρνω τὰ φτερὰ τὰ θεῖα καὶ ὁλόασπρα σὰν τὸ νέο τὸ κρίνο. Σφαλῶ τὰ βλέφαρά μου, ἐντός μου φῶς. Τ᾿ ἀνοίγω, φῶς παντοῦ, ὅλο φῶς τριγύρα. Καὶ λέω: «Ἥλιε, τί θάνατος λαμπρὸς μὲς σὲ μιὰ τέτοια θεία φωτοπλημμύρα!» Προσευχή Ὅλες οἱ πράξεις μου οἱ ἁμαρτωλές, τὰ λάθη, οἱ ἄνομες ἐπιθυμιὲς περνοῦνε πάνωθέ μου καθὼς τὸ διάφανο νερό, Κύριέ μου. Μέσα ἀπὸ βαλτονέρια προχωρῶ καὶ τίποτα, μὰ τίποτα δὲν μὲ ῥυπαίνει, ἴχνος σκιᾶς ἀπάνω μου δὲν μένει. Κοίταξε πόσο καθαρὰ εἶναι τὰ χέριά μου τ᾿ ἁμαρτωλά· σὰν τοῦ παιδιοῦ ποὺ ὅταν προσεύχεται σὲ Σένα ἔτσι σὰν φλόγα ἀμόλυντη ὑψωμένα εἶναι ἄξια τὸν χιτῶνα σου ν᾿ ἀγγίσουν καὶ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων νὰ κρατήσουν... Ἀπὸ τὰ σφάλματά μου τὰ φριχτὰ κανένα, κανένας ξεπεσμός, κρίμα κανένα δὲν δύναται ἀνάμεσό μας νὰ μπεῖ, νὰ μᾶς χωρίσει, τίποτε ἄλλο δὲν μπορεῖ ἐξόν, ἀπὸ τὸν ὕπνο ποὺ μὲ παίρνει τὸ βαθὺ -τὸν ξένοιαστο ὕπνο σὰν ἑνὸς παιδιοῦ στὴ μέση ξάφνου ποὺ ἔρχεται τοῦ παιχνιδιοῦ- Τὸ ξέρω εἶναι ἄσοφο νὰ σὲ παρακαλοῦν γιὰ κάτι τι· γιὰ τοῦτο τίποτα δὲν σοῦ ζητῶ. Μόνο μιὰ λύπη μὲ βαραίνει σὰν βουνό, βαθιὰ ὑποφέρω, σὰν συλλογίζομαι τὸν ὕπνο τοῦτο, ποὺ μπορεῖ νὰ ᾿ρθεῖ τὴν κρίσιμη ὥρα, ποὺ τὸ Σάλπισμά Σου θ᾿ ἀκουστεῖ. Στὴ νύχτα ποὺ ἔρχεται... Ξεκινᾶμε ἀνάλαφροι καθὼς ἡ γύρη ποὺ ταξιδεύει στὸν ἄνεμο Γρήγορα πέφτουμε στὸ χῶμα ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιὰ γινόμαστε δέντρα ποὺ διψοῦν οὐρανὸ κι ὅλο ἁρπαζόμαστε μὲ δύναμη ἀπ᾿ τὴ γῆ Μᾶς βρίσκουν τ᾿ ἀτέλειωτα καλοκαίρια τὰ μεγάλα κάματα. Οἱ ἄνεμοι, τὰ νερὰ παίρνουν τὰ φύλλα μας. Ἀργότερα πλακώνουν οἱ βαριὲς συννεφιὲς μᾶς τυραννοῦν οἱ χειμῶνες κι οἱ καταιγίδες Μὰ πάντα ἀντιστεκόμαστε, ὀρθωνόμαστε πάντα ντυνόμαστε μὲ νέο φύλλωμα Ὡσότου, φτάνει ἕνας ἄνεμος παράξενος -κανεὶς δὲ ξέρει πότε κι ἀπὸ ποὺ ξεκινᾶ- μᾶς ρίχνει κάτω μ᾿ ὅλες μας τὶς ρίζες στὸν ἀέρα. Γιὰ λίγο ἀκόμα μὲς στὴ φυλλωσιά μας κάθεται κρυμμένο -νὰ πεῖ μία τρίλια του στὴ νύχτα ποὺ ἔρχεται- ἕνα πουλί. |