|
Μπορίς Παστερνάκ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
Μπορίς ΠαστερνάκΕπιλεγμένα ποιήματαΧωρισμόςΕκείνος από το κατώφλι του θωρείΔίχως το σπίτι ν’ αναγνωρίζει. Η αναχώρησή της ήταν σα φυγή Παντού είναι της καταστροφής τα ίχνη. Το χάος στα δωμάτια βασιλεύει. Του χαμού την έκταση Από τα δάκρυα δεν βλέπει Και της ημικρανίας τη κρίση. Βουίζουν τ’ αυτιά από το πρωί. Είναι καλά ή μήπως όνειρα βλέπει πάλι; Της θάλασσας γιατί Τη σκέψη στο νου συνέχεια έχει; Όταν από το παραθύρι έξω η πάχνη Του Θεού το φως δεν αφήνει να φανεί Της θλίψης μοιάζει η απελπισιά Με του πελάγους την ερημιά. Οικεία του ήτανε πολύ Λάτρευε την κάθε της γραμμή Όπως η θάλασσα λατρεύει την ακτή Εκεί που το κύμα σκάει. Στα βάθη 'φύγαν της ψυχής Τα ίχνη της και η μορφή Σαν τα βραχάκια της ακτής Που η θύελλα σκεπάζει. Στους χρόνους των δοκιμασιών, Στους χρόνους των βασάνων Της μοίρας το κύμα απ’ τον βυθό Την έφερε κοντά του. Μπροστά σ’ εμπόδια άπειρα, Τον κίνδυνο αγνοώντας Το κύμα την παρέσυρε, Την έφερε σιμά. Μα τώρα το φευγιό της, Βίαιο να 'ναι δε μπορεί! Τα σωθικά θα φάει ο χωρισμός, Τα κόκαλα θα τσακίσει. Κοιτάζει εκείνος γύρω του: Την ώρα π’ έφευγε εκείνη, Τα πάντα αναποδογύρισε Στου κομοδίνου τα συρτάρια. Περιδιαβαίνει εδώ κι εκεί Μέχρι να σκοτεινιάσει Και στο συρτάρι τακτοποιεί Κεντήματα και ράκη. Σκυμμένος πάνω απ’ το πανί Με το βελόνι δίχως κλωστή Άξαφνα βλέπει εκείνη Κι ένας λυγμός τον πνίγει. (Μετάφραση Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης) [Πηγή: www.doctv.gr] "ΑΜΛΕΤ"Αφού όλα ηρέμησαν, βγήκα στη σκηνή.Στην παραστάδα της πόρτας, με τα νώτα ακουμπώντας, αρπάζω, από τη μακρινήν ηχώ , του αιώνα μου τα γεγονότα . Τις χιλιάδες τα κιάλια της, πάνωθέ μου, ρίχνει η μαύρη νυχτιά, που μ' έχει βάλει στόχο της. Το ποτήρι αυτό, Θεέ μου, πάρε μακρυά μου αν λύση υπάρχει κι άλλη. Το γιομάτο πείσμα σχέδιο σου μ' αρέσει. Σύμφωνοι. Θα τον παίξω αυτόν τον ρόλο. Αλλά τώρα κάποιο άλλο δράμα είναι στη μέση. Λυπήσου με, Θεέ μου, τούτη τη φορά. Πλην η σειρά των πράξεων έχει πια οριστεί. Μη και δεν είναι ανέκκλητο το τέλος τάχα; Μοναχός μου, κ' οι Φαρισαίο Μετάφραση : ΑΡΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ Ως τον πυρήναΩς τον πυρήναΘέλω να φτάσω σ’ όλα Μέχρι την ουσία Στην τέχνη μου, στο ψάξιμο του δρόμου, Στου έρωτα τη σημασία. Ως την υπόσταση των περασμένων ημερών. Ως την αξία της στιγμής, του μήνα Μέχρι τη βάση, ως τις ρίζες, Κι ως τον πυρήνα. Το νήμα θέλω πάντα να κρατώ, Σ’ όλα τα γεγονότα. Να ζω, να σκέφτομαι, να αγαπώ Ν’ ακούω τον παλμό στην κάθε νότα. Θαυμάσια θα ήταν αν ήμουν ικανός, Έστω και με σημάδια του λάθους Να έγραφα μόνο οχτώ σειρές Για τις ιδιότητες του πάθους. Για τις παρανομίες, τις αμαρτίες, Τις κούρσες, το κυνηγητό, Για την απρέπεια στη βιασύνη Και της πληγής το βογκητό. Ήχο θα έβαζα στους νόμους των παθών Με τις χορδές των αισθημάτων, Με την λαφριά ανάσα Των πελάγων και ποιημάτων Θα χάραζα τους στίχους σαν τον κήπο Με τις σειρές από δέντρα Οι φλαμουριές θ’ ανθούσαν στη σειρά Εις φάλαγγα κατ’ άνδρα. Θα έφερνα στους στίχους την πνοή των λουλουδιών, Τα χρώματα της χώρας, Το θέρισμα του χόρτου , το σπαθόχορτο Και το μπουμπουνητό της μπόρας. Άλλοτε έτσι ο Σοπέν έδωσε Ζωντανά μάτια Λιμνών, πάρκων και νεκροταφείων Στα μουσικά κομμάτια. Πετυχημένου θριάμβου Παιχνίδι, πόνος Του κόσμου παρηγορητής Γιατρός ο χρόνος. |