|
Σαλβατόρε Κουαζίμοντο
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ |
|---|
Σαλβατόρε ΚουαζίμοντοΚαι το φόρεμά σου είναι λευκόΈχεις σκύψει το κεφάλι και με κοιτάς•και το φόρεμά σου είναι λευκό, και το ένα σου στήθος ξεπροβάλλει μέσα από τη χαλαρή δαντέλα του αριστερού σου ώμου. Το φως με ξεπερνά• τρεμοπαίζει και πέφτει στα γυμνά σου μπράτσα. Σε βλέπω πάλι. Οι λέξεις σου ήταν γρήγορες, σφιχτές, μου ελαφρύναν την καρδιά από το βάρος μιας ζωής φαντασμαγορικής. Ήταν βαθύς ο δρόμος όπου ο άνεμος κατέβαινε κάποιες νύχτες του Μαρτίου και μας ξυπνούσε ξένους όπως την πρώτη φορά. Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός Σ’ έναν αντίπαλο ποιητήΠάνω στην άμμο της Γέλας που έχει το χρώμα του αχύρουστεκόμουν παιδάκι στην όχθη της αρχαίας ελληνικής θάλασσας με όνειρα πολλά στις σφιγμένες γροθιές και στο στήθος μου. Εξόριστος εκεί ο Αισχύλος μετρούσε στίχους και απελπισμένα βήματα, σ’ εκείνο τον φλογισμένο κόλπο τον είδε ο αετός κι ήρθε η τελευταία του ώρα. Άνθρωπε από το βορρά, που για να ησυχάσεις με θέλεις νεκρό ή ασήμαντο, μάθε, αυτή την άνοιξη η μάνα του πατέρα μου θα κλείσει τα εκατό της. Πρόσεχε, μήπως εγώ παίζω αύριο με το δικό σου ξεθωριασμένο κρανίο. Απόδοση: Σωτήρης Τριβιζάς Τώρα που η μέρα ανατέλλειΤέλειωσε η νύχτα κι η σελήνηλιώνει αργά στον ουρανό και βασιλεύει μέσα στα κανάλια. Είναι τόσο θαλερός ο Σεπτέμβρης σ’ αυτούς τους κάμπους, πράσινα είναι τα λιβάδια σαν τις κοιλάδες, την άνοιξη, στο νότο. Άφησα τους συντρόφους, έκρυψα την καρδιά μέσα στ’ αρχαία τείχη να μείνω μόνος, να σε θυμηθώ. Είσαι πιο μακρινή κι απ’ τη σελήνη, τώρα που η μέρα ανατέλλει και αντηχούν στις πέτρες των αλόγων οι οπλές. Τη νύχτα στην ΑκρόποληΜια νύχτα στην Αθήνα στην άσπρη θάλασσατης Ακρόπολης η κουκουβάγια είπε Αθήνα. Δεν ήταν κάλεσμα κακό, το φεγγάρι κατάλευκο, ο γρανίτης σκληρός αφρός κι ο ελαιώνας κοντά στο Ερέχθειο σχημάτιζε κεκλιμένα κυματοειδή τρίγωνα, κινούμενους σκαραβαίους. Σήμανε η κουκουβάγια, δροσερή, ευτυχής, πάνω απ' τη θάλασσα. Οι κίονες, ζώα λευκού αίματος, σάλευαν μέσα στη στήλη. Συλλογισμένο πουλί η κουκουβάγια, περιστρεφόμενος στοχασμός, μιά μελωδική έλλειψη με αρμονικό και τέλειο ράμφος. Ο ξεναγός έλεγε από το κύμα του της σελήνης ότι στο κέντρο του Παρθενώνα η έκρηξη μιας τουρκικής πυριτιδαποθήκης κατάστρεψε την αρμονία των όγκων, έλεγε την κατάρρευση της Αθηνάς Παλλάδας, τον ερχομό της Μαρίας Παρθένε μήτηρ, κόρη του τέκνου σου, πάνω στης κίτρινης κουκουβάγιας το ξύλινο κέρας. |