Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ

Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ Επιλεγμένα αποσπάσματα από έργα του Ανθρώπινη Δουλεία "Είναι μια ψευδαίσθηση ότι η νεότητα είναι ευτυχισμένη, μια ψευδαίσθηση εκείνων που την έχουν χάσει. Αλλά οι νέοι γνωρίζουν ότι είναι άθλια επειδή είναι γεμάτη από το αναληθές ιδεώδες που έχει ενσταλαχτεί σε αυτήν και κάθε φορά που έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα, γεμίζουν μώλωπες και τραύματα. Φαίνεται σαν να έπεσαν θύματα συνωμοσίας καθώς τα βιβλία που διαβάζουν, ιδανικά από ανάγκη επιλογής, η συζήτηση με τους μεγαλύτερους, που κοιτάζουν πίσω στο παρελθόν μέσα από μια ροζ ομίχλη ξεχασιάς, τους προετοιμάζουν για μια εξωπραγματική ζωή. Πρέπει να ανακαλύψουν οι ίδιοι ότι όσα έχουν διαβάσει και ό, τι έχουν ειπωθεί είναι ψέματα, ψέματα, ψέματα. Και κάθε ανακάλυψη είναι ένα άλλο καρφί στο σώμα πάνω στον σταυρό της ζωής." Το φεγγάρι και έξι πένες Έχω μια ιδέα ότι ορισμένοι άνθρωποι γεννιούνται σε λάθος μέρος. Ένα ατύχημα τους έριξε μέσα σε συγκεκριμένο περιβάλλον, αλλά πάντα έχουν μια νοσταλγία για ένα σπίτι που δεν γνωρίζουν. Είναι ξένοι στη γενέτειρά τους, και τα φυλλώδη μονοπάτια που γνώρισαν από την παιδική τους ηλικία ή οι πολυάριθμοι δρόμοι στους οποίους έπαιξαν, παραμένουν μόνο ένας χώρος διέλευσης. Μπορεί να ξοδεύουν ολόκληρη τη ζωή τους σαν ξένοι μεταξύ των συγγενών τους και να παραμένουν απόμακροι από τις μοναδικές σκηνές που έχουν γνωρίσει ποτέ. Ίσως να είναι αυτή η αίσθηση του παράξενου που στέλνει αυτούς τους ανθρώπους μακριά, σε αναζήτηση για κάτι μόνιμο, στο οποίο να μπορούν να προσκολληθούν. Ίσως κάποιος βαθιά ριζωμένος αταβισμός να σπρώχνει τον περιπλανώμενο πίσω σε εδάφη που οι πρόγονοί του εγκατέλειψαν στο θαμπό ξεκίνημα της ιστορίας. […..] "Ο κόσμος είναι σκληρός και αδυσώπητος. Είμαστε εδώ, κανείς δεν ξέρει γιατί, και πηγαίνουμε εκεί που κανείς δεν γνωρίζει. Πρέπει να είμαστε πολύ ταπεινοί. Πρέπει να δούμε την ομορφιά της ηρεμίας. Πρέπει να περάσουμε από τη ζωή τόσο διακριτικά ώστε η μοίρα να μην μας παρατηρήσει. Ας αναζητήσουμε την αγάπη απλών, αγνών ανθρώπων. Η άγνοια τους είναι καλύτερη από όλες τις γνώσεις μας. Ας είμαστε σιωπηλοί, ικανοποιημένοι στη μικρή μας γωνιά, περήφανοι και ευγενικοί σαν αυτούς. Αυτή είναι η σοφία της ζωής. Το Βαμμένο Πέπλο «Δεν τον εμπιστευόταν· έτσι και δεν έλεγε αυτό που έπρεπε, ο Γουόλτερ ήταν ικανός να της επιτεθεί με παγερή βλοσυρότητα. Γνώριζε πια την υπερβολική ευαισθησία που κρυβόταν κάτω από την καυστική ειρωνεία του και πόσο γρήγορα κλεινόταν στον εαυτό του έτσι και πληγώνονταν τα αισθήματά του. Προς στιγμήν εκνευρίστηκε με τη βλακεία του. Αυτό που τον βασάνιζε περισσότερο ήταν σίγουρα η πληγωμένη ματαιοδοξία του· η Κίτι αντιλαμβανόταν αόριστα ότι αυτό το τραύμα κλείνει δυσκολότερα από’ όλα. Τι παράξενο που ήταν που οι άντρες έδιναν τόσο μεγάλη σημασία στο αν τους ήταν πιστή η γυναίκα τους. […] Μετάνιωνε τώρα που δεν είχε πει στον Γουόλτερ ότι το παιδί ήταν δικό του. Το ψέμα δεν θα σήμαινε τίποτε για την ίδια, ενώ η διαβεβαίωση θα ήταν πολύ μεγάλη παρηγοριά γι’ αυτόν. Και στο κάτω κάτω μπορεί να μην ήταν ψέμα· πολύ παράξενο, αλλά κάτι μέσα της την εμπόδισε να απαλλάξει τονε αυτό της λόγω αμφιβολιών. Πόσο ανόητοι ήταν οι άντρες! Η συμμετοχή τους στη τεκνοποιία ήταν τόσο ασήμαντη: Η γυναίκα κυοφορεί το παιδί τόσους μήνες με μεγάλη δυσκολία και το γεννάει με πόνους· κι όμως λόγω της στιγμιαίας συνεργασίας του ο άντρας θεωρεί ότι μπορεί να προβάλλει τόσο εξωφρενικές απαιτήσεις. Γιατί αυτό να βαραίνει τόσο πολύ ως προς τα αισθήματά του για το παιδί; Το μυαλό της Κίτι στράφηκε τώρα στο παιδί που θα γεννούσε»

Επιλεγμένα αποσπάσματα από έργα του

Ανθρώπινη Δουλεία

"Είναι μια ψευδαίσθηση ότι η νεότητα είναι ευτυχισμένη, μια ψευδαίσθηση εκείνων που την έχουν χάσει. Αλλά οι νέοι γνωρίζουν ότι είναι άθλια επειδή είναι γεμάτη από το αναληθές ιδεώδες που έχει ενσταλαχτεί σε αυτήν και κάθε φορά που έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα, γεμίζουν μώλωπες και τραύματα. Φαίνεται σαν να έπεσαν θύματα συνωμοσίας καθώς τα βιβλία που διαβάζουν, ιδανικά από ανάγκη επιλογής, η συζήτηση με τους μεγαλύτερους, που κοιτάζουν πίσω στο παρελθόν μέσα από μια ροζ ομίχλη ξεχασιάς, τους προετοιμάζουν για μια εξωπραγματική ζωή. Πρέπει να ανακαλύψουν οι ίδιοι ότι όσα έχουν διαβάσει και ό, τι έχουν ειπωθεί είναι ψέματα, ψέματα, ψέματα. Και κάθε ανακάλυψη είναι ένα άλλο καρφί στο σώμα πάνω στον σταυρό της ζωής."

Το φεγγάρι και έξι πένες

Έχω μια ιδέα ότι ορισμένοι άνθρωποι γεννιούνται σε λάθος μέρος. Ένα ατύχημα τους έριξε μέσα σε συγκεκριμένο περιβάλλον, αλλά πάντα έχουν μια νοσταλγία για ένα σπίτι που δεν γνωρίζουν. Είναι ξένοι στη γενέτειρά τους, και τα φυλλώδη μονοπάτια που γνώρισαν από την παιδική τους ηλικία ή οι πολυάριθμοι δρόμοι στους οποίους έπαιξαν, παραμένουν μόνο ένας χώρος διέλευσης. Μπορεί να ξοδεύουν ολόκληρη τη ζωή τους σαν ξένοι μεταξύ των συγγενών τους και να παραμένουν απόμακροι από τις μοναδικές σκηνές που έχουν γνωρίσει ποτέ. Ίσως να είναι αυτή η αίσθηση του παράξενου που στέλνει αυτούς τους ανθρώπους μακριά, σε αναζήτηση για κάτι μόνιμο, στο οποίο να μπορούν να προσκολληθούν. Ίσως κάποιος βαθιά ριζωμένος αταβισμός να σπρώχνει τον περιπλανώμενο πίσω σε εδάφη που οι πρόγονοί του εγκατέλειψαν στο θαμπό ξεκίνημα της ιστορίας.

[…..]
"Ο κόσμος είναι σκληρός και αδυσώπητος. Είμαστε εδώ, κανείς δεν ξέρει γιατί, και πηγαίνουμε εκεί που κανείς δεν γνωρίζει. Πρέπει να είμαστε πολύ ταπεινοί. Πρέπει να δούμε την ομορφιά της ηρεμίας. Πρέπει να περάσουμε από τη ζωή τόσο διακριτικά ώστε η μοίρα να μην μας παρατηρήσει. Ας αναζητήσουμε την αγάπη απλών, αγνών ανθρώπων. Η άγνοια τους είναι καλύτερη από όλες τις γνώσεις μας. Ας είμαστε σιωπηλοί, ικανοποιημένοι στη μικρή μας γωνιά, περήφανοι και ευγενικοί σαν αυτούς. Αυτή είναι η σοφία της ζωής.

Το Βαμμένο Πέπλο

«Δεν τον εμπιστευόταν· έτσι και δεν έλεγε αυτό που έπρεπε, ο Γουόλτερ ήταν ικανός να της επιτεθεί με παγερή βλοσυρότητα. Γνώριζε πια την υπερβολική ευαισθησία που κρυβόταν κάτω από την καυστική ειρωνεία του και πόσο γρήγορα κλεινόταν στον εαυτό του έτσι και πληγώνονταν τα αισθήματά του. Προς στιγμήν εκνευρίστηκε με τη βλακεία του. Αυτό που τον βασάνιζε περισσότερο ήταν σίγουρα η πληγωμένη ματαιοδοξία του· η Κίτι αντιλαμβανόταν αόριστα ότι αυτό το τραύμα κλείνει δυσκολότερα από’ όλα. Τι παράξενο που ήταν που οι άντρες έδιναν τόσο μεγάλη σημασία στο αν τους ήταν πιστή η γυναίκα τους.

[…]
Μετάνιωνε τώρα που δεν είχε πει στον Γουόλτερ ότι το παιδί ήταν δικό του. Το ψέμα δεν θα σήμαινε τίποτε για την ίδια, ενώ η διαβεβαίωση θα ήταν πολύ μεγάλη παρηγοριά γι’ αυτόν. Και στο κάτω κάτω μπορεί να μην ήταν ψέμα· πολύ παράξενο, αλλά κάτι μέσα της την εμπόδισε να απαλλάξει τονε αυτό της λόγω αμφιβολιών. Πόσο ανόητοι ήταν οι άντρες! Η συμμετοχή τους στη τεκνοποιία ήταν τόσο ασήμαντη: Η γυναίκα κυοφορεί το παιδί τόσους μήνες με μεγάλη δυσκολία και το γεννάει με πόνους· κι όμως λόγω της στιγμιαίας συνεργασίας του ο άντρας θεωρεί ότι μπορεί να προβάλλει τόσο εξωφρενικές απαιτήσεις. Γιατί αυτό να βαραίνει τόσο πολύ ως προς τα αισθήματά του για το παιδί; Το μυαλό της Κίτι στράφηκε τώρα στο παιδί που θα γεννούσε»