Μολιέρος

ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΜΟΛΙΕΡΟΣ

Σχολείο γυναικών.


Σκηνή ΙΙΙ
ΟΥΡΑΝΙΑ: Πράγματι, είναι πολύ αργά, και...
ΚΛΙΜΕΝΗ: Αχ! Έλεος αγαπητή μου, πείτε να μου φέρουν γρήγορα ένα κάθισμα.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Μια πολυθρόνα, αμέσως!
ΚΛΙΜΕΝΗ: Αχ! Θεέ μου!
ΟΥΡΑΝΙΑ: Μα τι σας συμβαίνει;
ΚΛΙΜΕΝΗ: Δεν αντέχω άλλο.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Τι πάθατε;
ΚΛΙΜΕΝΗ: Λιποθυμώ.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Ζαλίζεστε;
ΚΛΙΜΕΝΗ: Όχι.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Θέλετε να σας λύσουμε τον κορσέ;
ΚΛΙΜΕΝΗ: Όχι, Θε μου, όχι, αχ!
ΟΥΡΑΝΙΑ: Μα τι κακό σας βρήκε και πότε;
ΚΛΙΜΕΝΗ: Πάνω από τρεις ώρες και το κουβαλάω από το Παλαί-Ρουαγιάλ.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Πώς;
ΚΛΙΜΕΝΗ: Για τις αμαρτίες μου, είδα αυτό το φριχτό συγγραφικό συνονθύλευμα, το Σχολείο των γυναικών. Αισθάνομαι ακόμη εξαντλημένη από τη ναυτία που μου προκάλεσε, και φοβάμαι ότι δεν θα συνέλθω πριν περάσουν τουλάχιστον δεκαπέντε μέρες.
ΕΛΙΖΑ: Για δες πως έρχονται οι αρρώστιες εκεί που δεν το περιμένεις!
ΟΥΡΑΝΙΑ: Δεν ξέρω τι ιδιοσυγκρασία έχουμε εγώ κι η αδελφή μου, αλλά είδαμε προχθές το ίδιο έργο και γυρίσαμε κι οι δυο μας απολύτως υγιείς και χαρούμενες.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Και δεν σας έπιασαν σπασμοί, αγαπητή μου;
ΟΥΡΑΝΙΑ: Δεν είμαι τόσο ντελικάτη, δόξα τω Θεώ. Και, εγώ τουλάχιστον, νομίζω πως αυτή η κωμωδία θα μπορούσε μάλλον να θεραπεύει παρά να αρρωσταίνει τους ανθρώπους.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Α, Θεέ μου! Τι είναι αυτά που λέτε; Είναι δυνατόν να υποστηριχθεί αυτή η άποψη από κάποιον που διαθέτει κοινό νου; Μπορεί κανείς να προσβάλλει κατάφωρα τη λογική όπως εσείς; Και, ειλικρινώς, υπάρχουν πνεύματα τόσο πεινασμένα γι’ αστεία, ώστε να μπορούν να γεύονται τα άνοστα καρυκεύματα αυτής της κωμωδίας; Σε ό,τι με αφορά, ομολογώ ότι δεν βρήκα κόκκο άλατος μέσα σε όλα αυτά. «Τα μωρά απ’ τ’ αυτί» δεν τρώγονται, τι απαίσιο γούστο. Η «τάρτα κρέμα» με αηδίασε. Και μου ήρθε να κάνω εμετό με τη «σούπα».
ΕΛΙΖΑ: Θεέ μου! Με τι κομψό τρόπο τα λέτε όλ’ αυτά! Ήμουν έτοιμη να πιστέψω πως είναι καλό αυτό το έργο, αλλά η κυρία έχει μια τόσο πειστική ευγλωττία, παρουσιάζει τόσο χαριτωμένα τα πράγματα που, θέλεις δε θέλεις, αναγκάζεσαι να συμφωνήσεις.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Εγώ πάντως δεν είμαι τόσο ευγενική και, να πω τη γνώμη μου, θεωρώ αυτή την κωμωδία μία από τις πιο διασκεδαστικές του συγγραφέα της.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Αχ, πόσο θλίβομαι για σας όταν μιλάτε έτσι. Δεν θα μπορούσα να ανεχθώ αυτή την έλλειψη ευθυκρισίας εκ μέρους σας. Είναι δυνατόν ένας ενάρετος άνθρωπος να τέρπεται με ένα έργο που αδιαλείπτως απειλεί το αίσθημα της αιδούς και ρυπαίνει κάθε στιγμή τη φαντασία;
ΕΛΙΖΑ: Μα τι ωραία που τα λέτε! Πόσο σκληρή παίκτρια είστε στην κριτική, κυρία. Και πόσο λυπάμαι τον καημένο τον Μολιέρο που σας έχει εχθρό!
ΚΛΙΜΕΝΗ: Ακούστε με, αγαπητή μου, κι αλλάξτε με καλή πίστη την άποψή σας. Και για να προστατέψετε την τιμή σας, μη διαδίδετε ότι αυτή η κωμωδία σας άρεσε.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Εγώ δεν ξέρω τι βρίσκετε εκεί μέσα που να προσβάλλει την αιδώ.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Αλλίμονο, τα πάντα. Και θεωρώ βέβαιο ότι μια τίμια γυναίκα δεν θα μπορούσε να τη δει χωρίς να σκανδαλισθεί. Τόσα πολλά αισχρά και ρυπαρά εμφανίστηκαν μπροστά μου.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Θα πρέπει να γνωρίζετε πολλά γι αυτά τα αισχρά και ρυπαρά που οι άλλες δεν γνωρίζουν. Γιατί εγώ δεν είδα τίποτα απ’ αυτά.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Προφανώς γιατί δεν θέλετε να δείτε. Διότι επιτέλους, όλα αυτά τα ρυπαρά, δόξα τω Θεώ, είναι οφθαλμοφανή. Δεν τα καλύπτει ίχνος πέπλου, και τα πιο τολμηρά μάτια φρίττουν με τη γύμνια τους.
ΕΛΙΖΑ: Ω!
ΚΛΙΜΕΝΗ: Χα, χα, χα!
ΟΥΡΑΝΙΑ: Μα, επιτέλους, σας παρακαλώ να μου επισημάνετε ένα απ’ αυτά τα ρυπαρά που λέτε.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Αλίμονο, χρειάζεται να σας τα επισημάνω;
ΟΥΡΑΝΙΑ: Ναι. Σας ζητώ μονάχα ένα σημείο που σας σκανδάλισε τόσο πολύ!
ΚΛΙΜΕΝΗ: Χρειάζεστε τάχα τίποτα άλλο παρά τη σκηνή αυτής της Αγνής όταν λέει τι της πήρανε;
ΟΥΡΑΝΙΑ: Ε, και λοιπόν; Τι το βρόμικο βρίσκετε σ’ αυτό;
ΚΛΙΜΕΝΗ: Αα!
ΟΥΡΑΝΙΑ: Πώς;
ΚΛΙΜΕΝΗ: Πιφ!
ΟΥΡΑΝΙΑ: Μα τι;
ΚΛΙΜΕΝΗ: Δεν έχω να σας πω τίποτα.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Εγώ τουλάχιστον δεν καταλαβαίνω τίποτα κακό.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Τόσο το χειρότερο για σας.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Μάλλον τόσο το καλύτερο νομίζω. Βλέπω τα πράγματα απ’ τη μεριά που μου τα δείχνουν, και δεν τα στριφογυρίζω για να βρω αυτό που δεν πρέπει να δω.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Η τιμή μιας γυναίκας…
ΟΥΡΑΝΙΑ: Η τιμή μιας γυναίκας δεν κρίνεται από τους μορφασμούς. Δεν είναι πρέπον να θέλεις να είσαι πιο φρόνιμη απ’ αυτές που είναι φρόνιμες. Η προσποίηση σ’ αυτό το θέμα είναι χειρότερη απ’ οτιδήποτε άλλο. Και δεν βρίσκω τίποτε πιο γελοίο από την υπερβολική ευθιξία για την τιμή, που όλα τα βλέπει απ’ την κακή πλευρά, αποδίδει στα πιο αθώα λόγια βδελυρά υπονοούμενα και θίγεται από τα απατηλά φαινόμενα. Πιστέψτε με, οι γυναίκες που κάνουν τόσα καμώματα για το καθετί δεν θεωρούνται γι’ αυτόν το λόγο περισσότερο καθωσπρέπει. Αντίθετα, η γεμάτη μυστήριο αυστηρότητά τους και οι επιτηδευμένοι μορφασμοί τους προκαλούν τους πάντες να ελέγχουν και να κατακρίνουν την ιδιωτική τους ζωή. Και όλοι ενθουσιάζονται όταν ανακαλύπτουν κάτι πραγματικά μεμπτό. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα: Τις προάλλες, κάποιες γυναίκες που κάθονταν απέναντι στα θεωρεία μας, παίρνοντας ψεύτικες εκφράσεις σ’ όλη τη διάρκεια του έργου, αποστρέφοντας το πρόσωπό τους, κρύβοντάς το, κατάφεραν να προκαλέσουν ένα σωρό ηλίθια σχόλια για τη συμπεριφορά τους, σχόλια που βεβαίως δεν θα λέγονταν δίχως όλα αυτά. Και μάλιστα κάποιος υπηρέτης φώναξε πως είναι πιο αγνές στ’ αυτιά τους απ’ ό,τι στο υπόλοιπο σώμα τους.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Τέλος πάντων, πρέπει να είναι κανείς τυφλός ή να κάνει πως δεν βλέπει σ’ αυτό το έργο σημεία και τέρατα.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Δεν είναι σωστό να θέλουμε να βλέπουμε κάτι που δεν υπάρχει.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Αχ! Επιμένω και πάλι πως οι βρωμιές βγάζουν μάτι.
ΟΥΡΑΝΙΑ: Εγώ, λοιπόν, δεν συμφωνώ καθόλου μ’ όλα αυτά.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Πώς; Δεν προσβάλλεται κατάφωρα η αιδημοσύνη μ’ αυτό που λέει η Αγνή στο σημείο για το οποίο μιλάμε;
ΟΥΡΑΝΙΑ: Στ’ αλήθεια, όχι. Δεν λέει ούτε μια λέξη απρεπή. Κι αν θέλετε ν’ ακούσετε κάτι άλλο κάτω απ’ αυτά, τότε εσείς κατασκευάζετε τους ρύπους κι όχι αυτή, αφού μιλάει απλώς για ένα φιόγκο που της πήρανε.
ΚΛΙΜΕΝΗ: Α, ναι, για φιόγκο, βέβαια. Όμως αυτό το «το» εκεί που αυτή κομπιάζει, δεν έχει μπει εκεί και ως έτυχε. Αυτό το «το» σού γεννά περίεργες σκέψεις. Αυτό το «το» σκανδαλίζει αφάνταστα. Και ό,τι και να πείτε, δεν θα μπορέσετε να υπερασπιστείτε αυτό το αναίσχυντο «το».
ΕΛΙΖΑ: Πράγματι, εξαδέλφη, συμφωνώ με την κυρία εναντίον αυτού το «το». Αυτό το «το» είναι αναίσχυντο στο έπακρο και δεν έχετε δίκιο να υπερασπίζεσθε αυτό το «το».
ΚΛΙΜΕΝΗ: Μια αισχροέπεια που δεν αντέχεται.
ΕΛΙΖΑ: Πώς την είπατε αυτή τη λέξη κυρία;
ΚΛΙΜΕΝΗ: Αισχροέπεια, κυρία.
ΕΛΙΖΑ: Α, Θε μου! Αισχροέπεια. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη, αλλά βρίσκω πως είναι η πιο όμορφη του κόσμου.[…]