Βιογραφία
Ο Ενρίκο Καρούζο (Enrico Caruso, 1873 - 1921) ήταν Ιταλός τενόρος, ο σημαντικότερος καλλιτέχνης της εποχής του, στον κόσμο της λυρικής τέχνης. Γεννήθηκε στη Νάπολη, στις 25 Φεβρουαρίου 1873 το τρίτο από τα επτά παιδιά και ένα από τα τρία που επιβίωσαν μετά τη νηπιακή ηλικία. Ο πατέρας του Ενρίκο ήταν μηχανικός και εργαζόταν σε χυτήριο, πίστευε ότι ο γιος του θα ακολουθήσει το ίδιο επάγγελμα και σε ηλικία 11 ετών, τον έβαλε μαθητευόμενο σε ένα μηχανικό που κατασκεύαζε δημόσιες κρήνες νερού. Η μητέρα του επέμεινε να πάει σχολείο και έλαβε για ένα χρόνο την βασική εκπαίδευση από τον τοπικό ιερέα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τραγουδούσε στην εκκλησιαστική χορωδία και ξεχώρισε με την φωνή του, γεγονός που τον έσπρωξε να εξετάσει την πιθανότητα για καριέρα στη μουσική. Η μητέρα του που τον ενθάρρυνε για να έχει μουσικές φιλοδοξίες πέθανε το 1888.Ο Ενρίκο, για να αυξήσει τα έσοδα της οικογενείας του, βρήκε δουλειά ως τραγουδιστής του δρόμου στη Νάπολη και έδινε παραστάσεις σε καφετέριες και μουσικές βραδιές. Το 1894 έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως τενόρος στο «Τεάτρο Νουόβο» της Νάπολης με το ξεχασμένο πλέον έργο του Μάριο Μορέλι «L’ amico Francesco». Στη Σκάλα του Μιλάνου πρωτοτραγούδησε το 1900, στη «Λα Μποέμ» του Τζάκομο Πουτσίνι. Η διεθνής αναγνώριση ήλθε την άνοιξη του 1902 όταν τραγούδησε στο Μόντε Κάρλο «Λα Μποέμ» και στο Κόβεν Γκάρντεν του Λονδίνου «Ριγκολέτο» του Τζουζέπε Βέρντι. Στην Αμερική πρωτοεμφανίστηκε με τον «Ριγκολέτο» στην εναρκτήρια βραδιά της Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης το 1903 και θα είναι για τα επόμενα 17 έτη ο κορυφαίος τενόρος της, ερμηνεύοντας συνολικά 36 ρόλους. Εκτός από τις τακτικές υποχρεώσεις του στη Νέα Υόρκη, ο Καρούζο έδινε ρεσιτάλ και παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, τραγουδώντας σε χώρους όπως η Λα Σκάλα στο Μιλάνο, η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου και το Κόβεντ Γκάρντεν, το θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης και το Teatro Colon στο Μπουένος Άιρες. Υπήρξε ο πρώτος καλλιτέχνης που η φωνή του αποτυπώθηκε σε δίσκο γραμμοφώνου, σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Μιλάνο ηχογράφησε δέκα άριες, στις 18 Μαρτίου 1902. Από το 1902 έως το 1920 πραγματοποίησε περίπου 290 ηχογραφήσεις.
Στα 25 χρόνια της σταδιοδρομίας του, ο Καρούζο ήταν μία από τις πλέον διάσημες προσωπικότητες της εποχής του. Ήταν γνωστός σε εκατομμύρια ανθρώπους και μέσω των εφημερίδων , των περιοδικών και του ραδιοφώνου, καθώς το 1910 είχε ακουστεί ζωντανά κατά την πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή που μετάδωσε όπερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρουσιάστηκε επίσης και σε δύο κινηματογραφικές ταινίες, ενώ με τα αστρονομικά ποσά που κέρδισε έκανε και πλήθος φιλανθρωπιών, υπολογίστηκε πως όταν πέθανε κοντά 200 άτομα ζούσαν με τα βοηθήματα που τους έδινε. Ο Ενρίκο Καρούζο έκανε δύο γάμους και απέκτησε 5 παιδιά, από το 1909 είχε αρκετά προβλήματα υγείας, πάθαινε συχνά βρογχίτιδες, λαρυγγίτιδες και έντονες ημικρανίες. Τελικά πέθανε στη Νάπολη, στις 2 Αυγούστου 1921.