Βιογραφία
Ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ (γνωστός με το ψευδώνυμο Λένιν, 1870-1924) ήταν Ρώσος πολιτικός, ηγέτης της Ρωσικής Επανάστασης και επικεφαλής της Ε.Σ.Σ.Δ. την διετία 1922-1924.Γεννήθηκε στις 10 Απριλίου του 1870 στην πόλη Σιμπίρσκ που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βόλγα. Ήταν το τέταρτο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας του, από τα οποία 2 πέθαναν μωρά. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής σχολείου, πέθανε όταν ο Λένιν ήταν 16. Η μητέρα του ήταν κόρη ιατρού. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν μέλος μιας επαναστατικής οργάνωσης που είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να δολοφονήσει τον τσάρο. Εξαιτίας της συμμετοχής του στην απόπειρα εκτελέστηκε το 1887. Το γεγονός αυτό όπως και η εκμετάλλευση των χωρικών, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους, ο σκοταδισμός που επικρατούσε στην εργατική τάξη είχαν ισχυρή επίδραση πάνω στο νεαρό Λένιν διαμορφώνοντας έναν επαναστατικό χαρακτήρα. Το 1887 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καζάν και πήρε ενεργά μέρος στο φοιτητικό κίνημα, με αποτέλεσμα, το Δεκέμβρη του ίδιου έτους, να συλληφθεί και να εξοριστεί στο χωριό Κουκούσκινο.Ένα χρόνο αργότερα, επέστρεψε στο Καζάν και προσχώρησε στον επαναστατικό όμιλο του Φεντοσέγιεφ. Παράλληλα ξεκίνησε να μελετά έργα του Μαρξ, του Ενγκελς και του Πλεχάνοφ. Το 1891 πήρε πτυχίο απο τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Πετρούπολης. Το 1893 έγινε αρχηγός των μαρξιστών και το Δεκέμβριο του 1895 συνελήφθη για την επαναστατική του δράση. Ύστερα από φυλάκιση 14 μηνών, εξορίστηκε στην Ανατολική Σιβηρία. Όταν το 1898 ιδρύθηκε το Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (μετέπειτα Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης), η πλευρά του Λένιν αποκαλέστηκε «μπολσεβίκοι» (δηλαδή, πλειοψηφούντες) και η άλλη «μενσεβίκοι» (μειοψηφούντες). Εξέτισε την ποινή του και το 1900 αναχώρησε για την Ελβετία και το Μόναχο όπου έζησε ως πολιτικός εξόριστος, γράφοντας, εκδίδοντας εφημερίδες και οργανώνοντας την επανάσταση. Επέστρεψε στην Πετρούπολη το 1905, κατά την πρώτη ρωσική επανάσταση, αλλά μετά την ήττα τους, ξαναβρέθηκε στη Γενεύη. Όταν ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Λένιν δήλωνε ότι ο εχθρός δεν είναι ο εργάτης στο απέναντι χαράκωμα αλλά οι καπιταλιστές συμπατριώτες, προτρέποντας τους συντρόφους του να ξεκινήσουν εμφύλιο πόλεμο για την ανατροπή του καθεστώτος. Τελικά, τον Μάρτιο του 1917 ο ρωσικός λαός ανέτρεψε τον τσάρο Νικόλαο Β και την εξουσία ανέλαβε μία προσωρινή κυβέρνηση, αποτελούμενη από φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες πολιτικούς. Ο Λένιν αποκάλεσε ιμπεριαλιστική τη νέα κυβέρνηση κι απαίτησε να παραδοθεί η εξουσία στα Σοβιέτ, δηλαδή στα συμβούλια εργατών, στρατιωτών και αγροτών. Οι κυβερνώντες αρνήθηκαν, ωστόσο στις 26 Οκτωβρίου 1917 πλήθος στρατού συντάχθηκε με τους Μπολσεβίκους του Λένιν, κατέλαβαν τα χειμερινά ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης και ανέτρεψαν την προσωρινή κυβέρνηση.
Η εξουσία πέρασε στα Σοβιέτ, με τον Λένιν να εκλέγεται πρόεδρος της επαναστατικής κυβέρνησης. Ως ηγέτης της Ρωσίας, ο Λένιν αντιμετώπισε ένα τρίχρονο αιματηρό εμφύλιο μεταξύ κομμουνιστών και οπαδών του τσάρου, συγχρόνως είχε να διοικήσει μια αχανή χώρα με κατεστραμμένη οικονομία. Το 1922 ο Στάλιν ανέλαβε γενικός γραμματέας του κόμματος και ξεκίνησε να συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Ο Λένιν δεν μπόρεσε να αντιδράσει καθώς μπήκε στο χειρουργείο για να του αφαιρεθεί μια σφαίρα από απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, με αποτέλεσμα να σπάσει ένα αγγείο του εγκεφάλου και να μείνει παράλυτος από την δεξιά πλευρά. Για κοντά ένα χρόνο δεν μπορούσε να μιλήσει και στην πραγματικότητα ποτέ δεν συνήλθε εντελώς Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1924 ύστερα από ένα ακόμα εγκεφαλικό επεισόδιο.