Βιογραφία
Ο Ευγένιος Γκλάντστοουν Ο'Νηλ (Eugene Gladstone O'Neill, Νέα Υόρκη, 16 Οκτωβρίου 1888 – Βοστώνη, 27 Νοεμβρίου 1953) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς του εικοστού αιώνα, βραβεύτηκε για τέσσερα από τα θεατρικά του έργα με Βραβείο Πούλιτζερ και για το σύνολο του έργου του με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, (το 1936). Ο πατέρας του ήταν ηθοποιός που συχνά περιόδευε και ήταν μάλλον αδιάφορος προς τα παιδιά του τα οποία άφηνε εσώκλειστα σε οικοτροφεία. Ο Ευγένιος έγραφε ποιήματα που δημοσιεύτηκαν σε τοπική εφημερίδα, γράφτηκε μεγαλώνοντας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον όμως τον απέβαλλαν κι αναγκάστηκε για βιοποριστικούς λόγους να στραφεί στην θάλασσα. Δεν ήταν χαρούμενος στα καράβια και κατέφευγε στο αλκοόλ, το 1913 προσβλήθηκε από φυματίωση και νοσηλεύτηκε σε σανατόριο. Όσο βρισκόταν κλινήρης αποφάσισε να ασχοληθεί με την συγγραφή θεατρικών έργων. Τα πρώτα του έργα παίχτηκαν από μικρούς ερασιτεχνικούς θιάσους σε ιδιωτικές αίθουσες, μέχρι που το 1920 έγινε γνωστός κερδίζοντας το πρώτο του βραβείο πούλιτζερ για το έργο «Πέρα από τον ορίζοντα» (Beyond the Horizon, 1918). Την ίδια περίοδο απεβίωσαν οι γονείς του, ο ένας μετά τον άλλο, καθώς και ο αδελφός του Τζέιμι, που πέθανε από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.Η ζωή του O’ Nηλ υπήρξε γεμάτη οικογενειακές τραγωδίες από τις οποίες εμπνεόταν για τα έργα του στα οποία κυριαρχούσε η απαισιοδοξία και ο πόνος. Εκτός από του γονείς του και τον αδερφό του που ήταν εθισμένοι σε ναρκωτικά και αλκοόλ, τα ίδια μονοπάτια ακολούθησαν και τα παιδιά του. Την κόρη του την αποκλήρωσε όταν στα 18 της παντρεύτηκε τον 36 χρόνια μεγαλύτερό της Τσάρλι Τσάπλιν και δεν την ξαναείδε ποτέ, ενώ είχε άσχημες σχέσεις και με τους γιους του. Ο ένας που ήταν εθισμένος στο αλκοόλ αυτοκτόνησε το 1950, και ο δεύτερος που έκανε χρήση ηρωίνης αυτοκτόνησε το 1977. Ο Ο’ νηλ παντρεύτηκε 3 φορές και είχε πολλές σχέσεις συχνά παράλληλες, με γυναίκες από τους χώρους του θεάματος. Μετά το 1920 έκανε την μία επιτυχία μετά άλλη και κέρδιζε συνεχώς χρήματα και φήμη με έργα όπως Άννα Κρίστι (Anna Christie, 1922, Πόθοι κάτω από τις λεύκες (Desire Under the Elms, 1924), Παράξενο Ιντερμέτζο (Strange Interlude, 1928), Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα, (Mourning Becomes Electra, 1931). Το 1933 έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ η μοναδική του κωμωδία Ω, Ερημιά! (Ah, Wilderness) και το 1936 τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, Μετά από αυτό έπειτα έκανε μια παύση 10 χρόνων ώσπου επανήλθε με το «Ο παγοπώλης έρχεται» (The Iceman Cometh, 1946). Την επόμενη χρονιά έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το «Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους» (A Moon for the Misbegotten), το οποίο αρχικά θεωρήθηκε αποτυχία αλλά αργότερα αναγνωρίστηκε διεθνώς.
Ο Ο’ νηλ ο οποίος πάλευε για χρόνια με την κατάθλιψη και τον αλκοολισμό, όπως τα περισσότερα μέλη της οικογένειας του, σταδιακά αντιμετώπισε συμπτώματα παρόμοια με εκείνα της νόσου του Πάρκινσον που τελικά αποδείχτηκε πως ήταν εγκεφαλική ατροφία. Τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του αδυνατούσε να γράφει και προσπάθησε να υπαγορεύει σε άλλους τα έργα του, χωρίς επιτυχία. Ένα από τα σημαντικότερα έργα του είναι το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» (Long Day's Journey Into Night) το οποίο έγραψε με σκοπό να παιχθεί 25 έτη μετά τον θάνατο του, καθώς ήταν έντονα αυτοβιογραφικό. Η σύζυγος του δεν σεβάστηκε την επιθυμία του και το έργο ανέβηκε 4 χρόνια μετά τον θάνατό του αποφέροντάς της μεγάλα κέρδη. Ο Ο’ νηλ είχε πεθάνει το 1953, στο ξενοδοχείο Σέρατον στη Βοστώνη με τις τελευταίες του λέξεις να είναι: «Το ήξερα! Το ήξερα! Γεννήθηκα σε δωμάτιο ξενοδοχείου και ανάθεμά με, πεθαίνω σε δωμάτιο ξενοδοχείου».