Βιογραφία
Ο Άστορ Πιατσόλα (Astor Piazzolla, 1921-1992) ήταν μουσικός και συνθέτης από την Αργεντινή, δημιουργός του νέου τάνγκο (nuevo tango) που συνδυάζει στοιχεία τζαζ και κλασικής μουσικής. Θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους λατινοαμερικάνους συνθέτες του 20ού αιώνα.
Γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1921 στο Μαρ ντελ Πλάτα της Αργεντινής το μοναδικό παιδί μιας οικογένειας Ιταλών μεταναστών. Το 1925 μετακόμισε με την οικογένειά του στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης, η οποία εκείνη την εποχή ήταν μια βίαιη γειτονιά. Οι γονείς του ως μετανάστες εργάζονταν σκληρά και για πολλές ώρες, ο Άστορ έμαθε να φροντίζει μόνος τον εαυτό του. Στο σπίτι άκουγε δίσκους του πατέρα του και ήρθε σε επαφή με τζαζ και κλασική μουσική. Το 1929 ο πατέρας του του αγόρασε ένα μπαντονεόν και ξεκίνησε να μαθαίνει και να παίζει με τις ώρες. Όταν η οικογένειά του επέστρεψε στο Μαρ Ντελ Πλάτα άρχισε να παίζει με διάφορες ορχήστρες. Στα 17 του μετακόμισε στο Μπουένος Άιρες και το 1946 δημιούργησε τη δική του ορχήστρα, συνθέτοντας νέα έργα και πειραματιζόμενος με τον ήχο και τη δομή του τάγκο. Την ίδια εποχή άρχισε να συνθέτει μουσική για τον κινηματογράφο.
Το 1949 διέλυσε την ορχήστρα του, και έχοντας κερδίσει ένα διαγωνισμό σύνθεσης με το συμφωνικό κομμάτι «Μπουένος Άιρες» (1951), πήγε να σπουδάσει στο Παρίσι. Από εκείνη την εποχή ξεκίνησε να συνδυάζει στις συνθέσεις του τα δύο μουσικά του πάθη, το τάνγκο και την κλασική μουσική, γεγονός που επέφερε έντονη κριτική από τους παραδοσιακούς μουσικούς του τάνγκο.. Όταν επέστρεψε στην Αργεντινή σχημάτισε το σχήμα «Quinteto Nuevo Tango» (1960), με βιολί, ηλεκτρική κιθάρα, πιάνο, κοντραμπάσο και μπαντονεόν. Πολλές από τις συνθέσεις του γράφτηκαν γι’ αυτό του κουιντέτο, συνέθεσε επίσης κομμάτια για ορχήστρα και για μεγάλη μπάντα. Οι καινοτομίες του, στην αντίστιξη, στο ρυθμό και την αρμονία, δεν έγιναν αρχικά δεκτές στην πατρίδα του, αλλά θαυμάζονταν πολύ στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Το 1967 συνέθεσε τη δημοφιλή οπερέτα του «Η Μαρία του Μπουένος Άιρες» («María de Buenos Aires»), σε λιμπρέτο του ποιητή Οράσιο Φερέρ και το 1974 το «Libertango», την πιο γνωστή του σύνθεση. Το 1974 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και το 1985 επέστρεψε εκ νέου στην Αργεντινή. Το νέο ταγκό (nuevo tango) του Πιατσόλα απέκτησε βαθμιαία αποδοχή στην Αργεντινή και η μουσική του επηρέασε μια νέα γενιά συνθετών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 και του '80, σε ταινίες, τηλεοπτικά προγράμματα και διαφημίσεις. Στις 3 Ιουλίου 1990 συνέπραξε στο Ηρώδειο με την Ορχήστρα των Χρωμάτων που διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκις, σε μια συναυλία που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε από τη Milan. Ήταν η τελευταία ζωντανή του ηχογράφηση. Στο Παρίσι, ένα μήνα μετά, έπαθε θρόμβωση. Έμεινε καιρό σε κώμα στο Μπουένος Άιρες, όπου πέθανε δύο χρόνια αργότερα, στις 4 Ιουλίου 1992.
Οι βιογράφοι υπολογίζουν ότι ο Πιατσόλα συνέθεσε γύρω στις 3.000 κομμάτια, από τα οποία ηχογράφησε περίπου τα 500. Ανάμεσα στις πάμπολλες συνθέσεις του περιλαμβάνονται ορχηστρικά έργα όπως το “Concierto para Bandoneón, Orquesta, Cuerdas y Percusión”, το “Doble-Concierto para Bandoneón y Guitarra”, το “Tres Tangos Sinfónicos” και το “Concierto de Nácar para 9 Tanguistas y Orquesta