Βιογραφία
Ο Βινίσιους ντι Μοράες (Marcus Vinícius da Cruz e Mello Moraes ( 1913 – 1980) ήταν Βραζιλιάνος ποιητής, διπλωμάτης, στιχουργός, δοκιμιογράφος, μουσικός, τραγουδιστής και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1913, σε προάστιο του Ρίο ντε Τζανέιρο, ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, η μητέρα του έπαιζε ερασιτεχνικά πιάνο. Στα μαθητικά του χρόνια ο Μοράες τραγουδούσε στην χορωδία και έγραφε θεατρικά σκετς που γινόταν σχολικές παραστάσεις.
Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Ρίο ντε Τζανέιρο κι έλαβε πτυχίο του στις Νομικές και Κοινωνικές Επιστήμες το 1933. Αμέσως μετά, δημοσίευσε τις δύο πρώτες ποιητικές συλλογές του. Το 1938 κέρδισε μια υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου για να σπουδάσει αγγλική γλώσσα και λογοτεχνία στο Magdalen College του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αγγλία, έγραψε τη συλλογή στίχων Novos poemas ("Νέα Ποιήματα"). Το 1941, επέστρεψε στη Βραζιλία και εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου για την εφημερίδα A Manhã ("The Morning"), ως συνεργάτης στο λογοτεχνικό περιοδικό Clima ("Κλίμα").
Το 1943, πέρασε το τεστ εισαγωγής στο διπλωματικό σώμα με την δεύτερη προσπάθειά του και διορίστηκε ως αντιπρόξενος στο προξενείο της Βραζιλίας στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Εκεί, εξέδωσε ένα ακόμη βιβλίο με ποιήματα. Κατά τη δεκαετία του 1950, εργάστηκε για την προξενική υπηρεσία της Βραζιλίας στο Παρίσι και τη Ρώμη. Το 1956 έγινε γνωστός και ως θεατρικός συγγραφέας με τη σκηνοθεσία του μιούζικαλ του Orfeu da Conceição ("Ορφέας της σύλληψης"). Το έργο του θα μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη με τίτλο «Μαύρος Ορφέας» και θα κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για το 1959.
Τον Αύγουστο του 1962, εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως τραγουδιστής με τους Jobim και Gilberto στο Au Bon Gourmet στο Ρίο. Ευρώπη. Διώχτηκε από το διπλωματικό σώμα το 1969 οπότε αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη μουσική. Ηχογράφησε πολλά πετυχημένα άλμπουμ και έκανε συνεργασίες με τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της εποχή του.
Ο Μοράες ήταν μανιώδης καπνιστής και έπινε πολύ, έκανε κάποιες επισκέψεις σε κλινικές απεξάρτησης αλλά χωρίς αποτέλεσμα, η υγεία του χειροτέρευε διαρκώς και τελικά πέθανε στο σπίτι του στο Ρίο ντε Τζανέιρο στις 9 Ιουλίου 1980, σε ηλικία 66 ετών. Είχε παντρευτεί 9 φορές και το 2010, η Κάτω Βουλή της Βραζιλίας, ενέκρινε τη μεταθανάτια προαγωγή του σε Πρέσβη. Έχει μείνει στην ιστορία για τους στίχους και τις συνθέσεις του που συνέβαλαν καθοριστικά στην εξέλιξη της μουσικής bossa nova.