Βιογραφία
Ο Αλφρέντο ντα Ρόσα Βιάνα (Alfredo da Rocha Viana, Jr.), γνωστός ως Πισινγκίνια (Pixinguinha, (23 Απριλίου 1897 – 7 Φεβρουαρίου 1973) ήταν βραζιλιάνος μουσικοσυνθέτης, ενορχηστρωτής, φλαουτίστας και σαξοφωνίστας από το Ρίο ντε Τζανέιρo, ένας από τους σημαντικότερους Βραζιλιάνους συνθέτες λαϊκής μουσικής, με ιδιαίτερη προσφορά στην μουσική σόρο (choro).
Ο Πισινγκίνια ήταν γιος του φλαουτίστα Αλφρέντο ντα Ρόσα Βιάνα, ο οποίος είχε μια μεγάλη συλλογή από παλιές συνθέσεις σόρο στη δισκοθήκη και συχνά διοργάνωνε και μουσικές συγκεντρώσεις σπίτι του. Ο Πισινγκίνια έμαθε να παίζει φλάουτο στο σπίτι, συνέθεσε το πρώτο του κομμάτι στην ηλικία των δεκατεσσάρων και έκανε την πρώτη του ηχογράφηση στα δεκαέξι. Το 1912 άρχισε να παίζει σε καμπαρέ, στη συνέχεια έγινε ο φλαουτίστας της μόνιμης ορχήστρας του κινηματογράφου Σινέ Ρίο Μπράνκο (ο βουβός κινηματογράφος της εποχής συχνά συνοδευόταν από ζωντανή μουσική). Το 1914 συμμετείχε στο σχήμα Κασανγκά και μετά από πέντε χρόνια δημιούργησε το πρωτοποριακό μουσικό σχήμα Ος Όιτο Μπατούτας (Os Oito Batutas, Οι Οχτώ Καταπληκτικοί Παίκτες). Οι παραστάσεις τους στον κινηματογράφο Σινέ Παλέ κατέληξαν να είναι πιο δημοφιλείς από τις ίδιες τις ταινίες. Σε κάποια μέλη της λευκής ελίτ του Ρίο δεν άρεσε να βλέπουν μαύρους να γίνονται διάσημοι και να παίζουν σε μέρη που σύχναζαν οι ανώτερες τάξεις και που παλιότερα απαγορευόταν σε μαύρους να παίζουν μουσική, ο Πισιγκίνια δέχτηκε κάποιες επιθέσεις.
Ο 1921 έκαναν την πρώτη ευρωπαϊκή περιοδεία καιέπαιξαν για έξι μήνες στο καμπαρέ Σεχραζάντ. Η περιοδεία τους είχε μεγάλη επιτυχία, ο Πισινγκίνια επέστρεψε από το Παρίσι με διευρυμένους μουσικούς ορίζοντες, άρχισε να χρησιμοποιεί στοιχεία της τζαζ και του ράγκταϊμ (ragtime) στο ρεπερτόριο του σχήματός του. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, η RCA Victor τον προσέλαβε για να διευθύνει την βραζιλιάνικη ορχήστρα της εταιρείας (Orquestra Victor Brasileira), από αυτήν την θέση ο Πισινγκίνια τελειοποίησε τις συνθετικές του ικανότητες.
Αναμιγνύοντας τη μουσική των παλιότερων συνθετών σόρο του 19ου αιώνα με αρμονίες τζαζ της εποχής, αφρο-βραζιλιάνικους ρυθμούς, και ιδιαίτερες ενορχηστρώσεις, εισήγαγε το σόρο σε ένα νέο ακροατήριο και το έκανε δημοφιλές σαν ξεχωριστό Βραζιλιάνικο μουσικό είδος. Ενώ οι παλιότερες συνθέσεις σόρο προορίζονταν για το πιάνο, τα έργα του Πισινγκίνια εκμεταλλεύτηκαν τα μεγάλα μουσικά σχήματα με τα οποία συνεργάστηκε, και περιλάμβαναν ιδιαίτερες μελωδικές γραμμές, χρησιμοποιρώντας εκτεταμένα αφρο-βραζιλιάνικα κρουστά, όπως το παντέιρο (pandeiro) και το αφοσέ (afoxé), τα οποία σήμερα έχουν πια εδραιωθεί στο σορό και στη σάμπα. Συνέθεσε δεκάδες κομμάτια σόρο, που περιλαμβάνουν κάποια από τα γνωστότερα του είδους ("Carinhoso", "Glória", "Lamento", "Um a Zero").
Πέθανε το 1973 στην εκκλησία Nossa Senhora da Paz στην Ιπανέμα, καθώς παρακολουθούσε μια βάπτιση. Τα γενέθλιά του, 23 Απριλίου, θεωρούνται σήμερα η εθνική ημέρα του σόρο στη Βραζιλία.