Βιογραφία
Ο Ρίχαρντ Στράους (Richard Strauss, 1864 – 1949) ήταν Γερμανός μουσικοσυνθέτης της ύστερης ρομαντικής περιόδου. Διακρίθηκε ως συνθέτης, ενορχηστρωτής και διευθυντής ορχήστρας, χαρακτηρίστηκε ως «ο μουσουργός με τη μαγική μπαγκέτα». Συνέθεσε πολλά τραγούδια, μουσική δωματίου και συμφωνικά ποιήματα ενώ είχε σημαντική συμβολή στην ιστορία και εξέλιξη της όπερας.
Γεννήθηκε στο Μόναχο στις 11 Ιουνίου 1864, ο πατέρας του Φραντς ήταν περιζήτητος ερμηνευτής κόρνου στη Γερμανία και χάρη σε αυτόν έλαβε από μικρή ηλικία μια σφαιρική μουσική μόρφωση. Στα 8 του ξεκίνησε να σπουδάζει βιολί ενώ είχε ήδη παρακολουθήσει πρόβες της Αυτοκρατορικής Ορχήστρας του Μονάχου και είχε μελετήσει θεωρία της μουσικής και ενορχήστρωση. Εκτός από μουσική, σπούδασε παράλληλα Φιλοσοφία και Ιστορία Τέχνης στο Μόναχο, και ξεκίνησε τη μουσική καριέρα του με τη σύνθεση και παρουσίαση κάποιων συμφωνικών έργων, καθώς και με μια σειρά ρεσιτάλ πιάνου στο Βερολίνο. Το 1889 η παρουσίαση του έργου του «Δον Χουάν» άφησε το κοινό άναυδο: οι μισοί επευφημούσαν ενώ οι άλλοι μισοί σφύριζαν αποδοκιμαστικά.
Το 1905 με την όπερά του «Σαλώμη» ο Στράους πέρασε στην Ιστορία ως ο συνθέτης του πιο σκανδαλώδους θεάματος της γενιάς του. Ο παθιασμένος ερωτισμός που απέπνεε σκανδάλισαν την συντηρητική κοινωνία της εποχής. Οι επόμενες ωστόσο όπερες του καταλάγιασαν το κλίμα έντασης και κέρδισε το κοινό με έργα όπως «Ιππότης με το Ρόδο», «Αριάδνη στη Νάξο», «Γυναίκα δίχως σκιά», «Αιγύπτια Ελένη», «Τάδε έφη Ζαρατούστρας».
Λίγους μήνες μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, τον Νοέμβριο του 1933, ο Στράους αποδέχθηκε τον διορισμό του στη θέση του προέδρου του Κρατικού Γραφείου Μουσικής.. Το 1936 συνέθεσε τον Ύμνο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έγιναν την ίδια χρονιά στο Μόναχο. Όταν ο Αδόλφος Χίτλερ κήρυξε την έναρξη της 11ης Ολυμπιάδας, μουσική υπόκρουση υπό τη διεύθυνση του ανήγγειλαν την άφιξη του. Δεν έγινε ποτέ μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και πολλοί θεώρησαν πως δέχτηκε τον διορισμό και την συνεργασία με την κυβέρνηση του Χίτλερ για να βοηθήσει την γυναίκα του γιού του που ήταν εβραία. Και πράγματι αυτό το κατάφερε, όταν εκείνη συνελήφθη το 1944, με παρέμβαση του τέθηκε σε κατ οίκον περιορισμό αντί να σταλεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
θεωρούσε τον εαυτό του ως τον τελευταίο μεγάλο στη σειρά των Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν και Βάγκνερ. Είχε πει κάποτε, «...Είμαι το τελευταίο βουνό μιας μεγάλης οροσειράς. Μετά από μένα ακολουθούν οι πεδινές περιοχές». Ο Στράους άφησε την τελευταία του πνοή στις 8 Σεπτεμβρίου 1949, σε ηλικία 85 ετών.