Οι μήνες χάνουν τα νερά μα ο χρόνος δεν τα χάνει.

όσα χάνονται ή περνούν μέσα στη στιγμή, στη μέρα ή στον μήνα —μέσα δηλαδή στην καθημερινότητά μας— δεν χάνονται πραγματικά μέσα στον χρόνο. Ο χρόνος τα διατηρεί ως μνήμη, εμπειρία ή συνέπεια και τα εντάσσει σε μια μεγαλύτερη συνέχεια. Παράλληλα, η φράση μπορεί να διαβαστεί και ως υπενθύμιση ότι ο χρόνος προχωρά αναπόφευκτα, ξεπερνώντας τις μικρές αγωνίες και τα περιστατικά του παρόντος. Όσα σήμερα μοιάζουν καθοριστικά, με το πέρασμα του χρόνου συχνά αλλάζουν βάρος και σημασία.